Walking Experiences by Frans and Henk

Nieuw

2009-01-09T20:33:00.002+01:00

Binnenkort openen wij ..... ons nieuwe filiaal
Houdt u op de hoogte
Meldt uzelf
Komt in actie
Klinkt op nieuw en spoedig volgt....

Centurions

2008-12-21T09:00:00.009+01:00

Avé Lecturi. De titel van dit heeft uitsluitend betrekking op de mijlpaal, die inhoudt, dat van alle wandelingen die de heren inmiddels achter zich hebben, dit de honderdste schriftelijke beschrijving is. Wij feliciteren onszelf hiermee. Maar goed, U weet wel, maar misschien niet. Heren lopen her en der en dan later soms dezelfde her of dezelfde der als en indien sprake is van veel fijnheid in de loopomgeving. Gevolg daarvan is dat beschrijving soms op hetzelfde kan uitdraaien. Laat ons echter niet weerhouden en dan nu een tweede poging en wel van destijds nog Overpoep, maar inmiddels verbasterd tot Overschie. Over snelweg en dergelijke dus naar dat gedeelte van Rotterdam, dat bij de heren ook wel bekend staat als Frederiksoord. Daarover later niets meer. De auto op de Burgermeester Bos(geen familie van)straat en schoentoestand. Even stond de middag op losse schroeven, want 1 der jasritsen van HH raakte geheel uit zijn doen en was over en niet vast. Stoer dan maar zonder de vaste rits wilde HH en dus geen roet verder. Wat we op dat moment nog niet wisten, maar nu wel, gaat over veel vliegtuigen, veel treinen, veel telefoongerinkel en slechts een paar roeiboten. Vooral van de laatste ging veel stuur-, bak- en ander boordgedoe uit. Maar laten we ons hier beperken tot de zaken die er meer toe doen. Voorbij het vliegveld, over de snelweg A-13 heen, de weg naar Delft op langs de Zweth gingen we af op het eerste doel: landgoed de Tempel. Vrije toegang op zon- en feestdagen. De zon scheen en voor ons was het feest dus een dubbele reden om bezichtiging te doen. De oudste boom van Rotterdam is dat nog steeds daar. Dus op naar de ienieminidierentuin. Begeleid door een etude voor boomzaag spraken wij diverse pauwen en ook waren we op de speciale dag getuigen van een daad van minipaardontlasting. Onder dankzegging verder door het parkje geslenterd en aanleiding voor HH tot ontdekpoging van wachthuisje lijn 11, terwijl HF er even niets toe doend naar stond te kijken. Maar goed, de Tempel verlaten kostte weinig moeite want een eerder hek was niet meer. Langs een ster van een dik wit frans mannetje en een middels een grote vlag aangegeven soort saus de Zweth overgestoken door middel van brug. Een zich aldaar ophoudend obstakel wat bij één voertuig groen ofzo, deerde ons niet, zodat van aanzienlijke hinder bij ons geen sprake was. Graafwerktuig en bijbehorend personeel ontwijkend doken we tussen riet en water door en gingen met opgezweepte pas verder want er was waarschuwing voor gevaarlijk terrein. We wensten geen terreinaanval hoe dan ook. Kijk daar eens; een scooteromcatplaats. HH onderzocht en deed, als opvolger van Horst Derrick, een bijzondere ontdekking: de opbergruimten waren compleet leeg!!!!!!!! Met deze kennis, en op nadrukkelijk verzoek van HH, probeerde HF alsnog de eerste stenen aan het zicht te onttrekken, dan wel de aandacht daar vanaf te leiden. Voor een enkel pand dat de vorige keer nog recht van (be) staan had, was het doek gevallen. Anderen bleven moedig of worden zelfs van een wisse ondergang gered. Plezierjachten bekeken hebbend deden we weer een brug en kwamen zodoende terug in de warme lendenen van het o zo Overschie. Vermeldenswaard is nog kinderarbeid, maar onze belevingen leden daar niet meer onder. Omdat we onderweg al enige tijd zinvol van gedachten hadden gewisseld over de al dan niet tijdsbepalende factor van het voegwoord "'on" konden we gewoon schoenen uit en op weg naar, ook voor de 100-ste keer, vochtige versnaperingen en dies meer.

Afstand: deze keer iets meer dan 12 km. in iets meer tijd 2 uur 25 minuten

Feestelijke afsluiting: we vonden Boudewijn bereid Leffe blond, een mug, Corstendonk Agnus en een smaakvol garnituur aan te slepen.

Als tevreden heren ging het huizenwaarts.

Tot slot: dank u allen.

Krimpt den IJssel? Nee, niet de Lek.

2008-12-12T16:38:00.011+01:00

Hoewel u intussen weet van de voorpret en het gestuntel hadden wij deze week wederom de hulp van onze bekende Wim, waarvan. Sprake is van doortastendheid, bereidheid tot reizen en het strekt tot hulp als u niet bang bent om te wandelen en ook de zin ervan erkent. Wij deden.
HF haalde HH op, tot zover. Wij reden over de algerabrug en parkeerden bij de stoplichten LA.
Hier stoppen volgens anderen de volgende bussen 193, 194, 195 en 196. U ervaart drukte van ons belang. Maar goed.
Na alleen HF schoenen ritueel slachting ging het onder de N 210, u weet wel, die weg die steeds wegzakt, middels een tunnel naar de rotterdamseweg. Vanaf hier willen wij u graag wijzen op de bestaande route beschrijving die dit keer waanzinnig wel klopte en juist bleek.
Wij overkwamen gigantisch mooi aangekochte huizen, mooie tuinen en vooral wederom bevestiging that size does not matter indeed. HF had last van donkere foto's maar de HH hebben voor donkere vuren gestaan. Pff.
Wat een mooie plas hebben wij gerond. Maar van een klimrek laat staan ervoor was geen sprake. Geeft niets hoor Wim, je blijft een kanjer.
Middels de Lekdijk wandelt u naar Krimpen aan de Lek, hetgeen best te doen was. Onderweg kregen wij te maken met afkoeling maar slechts aangaande de temperatuur. Zelfs het schrijven van dit epistel doet bevriezen.
Ook werden wij wederom voorbeelden gewaar van kleine woningen, soms bewoonde men alleen een keuken met kookeiland, maar de kachel stond aan. Ook lette men niet op de omvang van de woning, want die was er soms niet. Aangaande de maatvoering duiden wij nog. Onderweg aanschouwden wij verzameldrang van met name oudere voertuigen, zeg maar van voor de kredietcrisis. Niet allemaal even geweldig en de surroundings evenmin. Niettemin tot aan de molenweg is het doorbijten en dan LA. Wij ondergingen het kerkhof met gepaste en kunnen u melden dat rust hier de boventoon voert. En het is sfeervoller dan die nieuwe.
Helaas moet u bij de Tiendweg helemaal terug lopen naar Krimpen aan den IJssel. Misschien kan Wim hier in de toekomst nog wat op verzinnen.

Onderweg lazen wij bijgaande mededeling. U doet het er maar mee.
Klaar!

Drank: palm uit de tap en westmalle dubbel.
Eten: luxe borrelgarni, maar troost u, slechts prijsverhoging grondslaagt hier.

Niettemin: 8 km in een straf tempo.
Waardering: 6 1/2.

Voor de dierenvrienden zoals de HH:

Rotjeknorrrrr Kunstttt en waterwerk

2008-12-07T08:51:00.011+01:00

Dames en meisjes, jongens en heren. Fijn dat u net weer begonnen bent aan een volgende episode uit de reeks en serie "Wat de heren zoal doen en meemaken". Het zal u inmiddels niets verbazen en ons ook niet en daarom een keer geen nieuwe omgeving maar wel een nieuwe route. En dat kan uiteraard in Rotterdam. Beide wiegen stonden niet daar, maar de één gewoond en de ander nog steeds. Deze laatste pas huis gekocht hebbende (kredietcrisis noopte tot koopgedrag) nodigde eerste uit en die gaf gevolg. Zodoende na huisbezichtiging naar hartje stad alwaar zeer succesvol parkeergedrag ten toon werd gespreid ter hoogte van later te bezoeken horeca. Eigenlijk al direct na aanvang der tippelingen, werden we een creatuur gewaar. Normaal gesproken spreken noch schrijven de heren over deze wezens, maar gezien de grootte ( weer een score vóór de stelling "size does matter") toe dan maar. Deze uiting van Kunstttt heeft zovele tongen losgemaakt dat we, voor die ene lezer die nog niets over Kabouter Buttplag heeft gehoord, een fotootje laten zien. HH wist van een rondje Rotterdam en daaraan begonnen we dus dolenthousiast. Langs het Oude Tramhuis (mooie gelegenheid om uit te gaan of in te gaan volgens anderen) de Westersingel op naar de spoorrailswegen. Eerst kregen we nog meer Kunstttt voorgeschoteld van onder andere en onder meer de heer Rodin. Daarna trams en bij het Doelenplein deviadeerden we vanaf het Rondje naar waar eens de letters CENTRAAL STATION op een gebouw stonden. In verband met verbeter- en veranderlust te Rotterdam komt er een geheel nieuw en dat wekte uiteraard de nieuwsgierigheid der heren. Discussies over het terugkeren van de oude belettering vieren hoogtij in de stad van Erasmus, maar ons werd duidelijk dat er vooral veel kluswerk wordt verricht. Een trein hebben we overigens niet mogen zien. Na onderdoorgang na het Proveniersplein richting Schiekade. De ene merkwaardige verrassing na de andere. Van vioolbouwer tot pandhuis(met daadwerkelijk een verpander die het pand verliet) en daar kwam loutering. Wat wij met ons tweebeiden vooral zijn, is blijkens markies bij horeca dusdanig aangeslagen en is aanleiding geweest voor twaalf. Waarvan akte en foto. Enfin Schiekade onder trein door naar Hofplein. Links fonteingeraas (ondanks heerlijk avondje) en rechts wederom Kunstttt. Op de Coolsingel aangekomen pikten we het rondje weer op. Hier zelfs toe te passen Kunstttt tentoongesteld en wel op straat in de vorm van multifietsen. Onder de indruk maar niet uit het veld werden we een nouveau-iteit gewaar waaraan men middels mooie witten stippen bij voetgangerslicht kan aflezen hoe lang het nog duren zal voordat er overgestoken mag worden. Jawel, want kennis is macht. Langs Monsieur Jacques (K) de Westblaak overgestoken en zo naar het buitengedeelte van het Maritiemmuseum(K). Daar troffen we twee vrienden van vorige week. Ronddartelend in de buurt van de Wijnhaven doken we een zwart gat in en tot onze verbazing stond daar ineens een gedateerd maar vooral wit gebouw ook wel het Witte Huis genoemd. Vroeger het hoogste gebouw van Rotterdam, maar ruimschoots ingehaald in de loop der tijd. Over de brug waar onze kroonprins zijn naam aan geleend heeft, het Noordereiland een klein stukje op. HH vroeg een ieder af hoe de Hef toch aan zijn/haar naam komt, maar ook HF deed een tast in het duister over reden, oorzaak en gevolg. Dan maar via Villa Zebra (Kunstttt voor de kleintjes) naar de Zwaan (voorheen zwiebelbrug), net voordat scheepvaart doorgelaten zou worden en ons dus een koude wachtperiode bespaard bleef. Verbaast over de vele verschillende afmetingen van de afgemeerde Spidoboten, dan maar naar hun kassa. Langs zeevismeneer aan het Vasteland (ja, waar anders) en kerkje aan overkant daarvan, doorgestoken naar de witste straat van Rotterdam. Over Westersingel richting stopplaats. In het zicht daarvan dacht HF er verstandig aan te doen te melden dat de wandeling zonder neerslag was verlopen. Op de een of andere manier leidde dit vrijwel direct tot regen. Niet meer doen dus, domme jongen. De horeca bracht uitkomst. Ons rondje was ten einde.

Wandellengte en categorie: ca. 10 km. educatief

Duur: 1 uur 50 min.

Bieren: Mug, Anker bok, Dulle Griet; begeleid door oosters bittergarnituur, jummie

Stickers? niet nodig

2008-11-28T20:10:00.012+01:00

Oh Papendrecht, welk een mooie wandeling werd ons daar beloofd.
HF had uitgedokterd dat een bestickerde wandeling ons maar ook u zou voorzien van pret, verbeelding, oh was ik maar, zie ginds komt de HH, zie de maan schijnt, en zo kunnen we wel doorgaan maar doen we natuurlijk niet.
Aangezien HH de snelste was werd met behulp van diens veroermiddel gekozen voor aanvang en gang naar Papendrecht. Aldaar kon de wandeling naar verluid aanvangen. Na wat treurniswekkende aarzelingen lukte het de HH onbetaald parkeer te vinden. Wel vroeg een heer ter plaatse om het vreselijk langwerpige voertuig van HH een stuk achteruit te plaatsen teneinde een bocht te kunnen nemen. Ja, in Papendrecht is men gewend, dat moge.

Niettemin wilden wij door een ieder aardig gevonden worden zodoende gaven wij gevolg en aldus.
Nadat eindelijk de schoenen waren verschenen aan de juiste voeten kon het op pad. Nu, dat moge in dit geval zeker niet al te letterlijk. Er zou sprake zijn van stickers en onderweg verduidelijking. Niets van dien, wij kunnen nu reeds verklappen dat slechts 2 stickers ons ten dele, maar wellicht heeft dat te maken.
Nadat wij heen en weer liepen, de lokale horeca bombardeerden met vragen en zij niets toevoegden besloten de HH met de rug naar het water vanaf het veerplein (want dat bestond wel) naar links te gaan en volgden wij het water.
Wij volgden het water LA.
Misschien vreemd maar wij bleven het water LA volgen.
Wij volgden het water LA.
Op enig moment werden wij ingehaald door een heerschepsel met haast en wijd stappende benen. Het zag maar niet uit. Men moest zelf weten.
Nadat genoemde mannelijkheid ons had ingehaald ging men verderop toch over tot pauze, rare bewegingen met de benen en bij onze toenadering verdween men een pand in. Hoegenaamd weten de HH dat deze heer daar niets te zoeken had. Er was sprake van angst.
Wij bogen uiteindelijk RA om te voorkomen dat wij in Sliedrecht terecht zouden komen, waar wij echt niets te zoeken hadden. Wij liepen RA en daarna rechtdoor.
Wij liepen vooral rechtdoor en ontwaarden slecht voegselwerk en een pand waarvoor redding hoe dan ook te laat zou zijn.

Uiteindelijk RA richting water, voorbij natuur beesten met verwondering en uiteindelijk weer naar het Veerplein.

Wat kunnen wij er nog meer over zeggen. Wij hebben routes meegemaakt met echt veel betere duiding, maar waren die ook zo afwisselend. Zeker.

Hadden wij u al verteld over de timmerman?

Waren ze ook gevarieerd? Meer dan dat.
Waren ze ook avontuurlijker? Vanzelf maar dat spreekt.
Waren ze ook voorhanden? Deze middag niet.
Hoe dan ook, wij liepen ruim 1 1/2 uur, de afstand beliep ca 8 km en het was waterkoud.

Wij dronken dubbele westmalle dubbel en genoten de garnituur in een bittere variant.
Prettig weekend namens de HH.

2008-11-23T10:15:00.006+01:00

Nee, er was en is geen sprake van onmin tussen de heren, waardoor er wekenlang geen wandeluitleg door ons is gegeven. Wel was er een geduchte afstand tussen HH en HF, aangezien voor HH een periode van niet-hoeven-loondiensten was aangebroken en hij een trip downunder heeft gemaakt. Heelhuids en van harte werd daarom deze week de wandeldraad weer opgepakt. Ondanks de woorden van de heren Peter en Erwin en al hun collegae werden we door zon begeleid en reed HH fluks richting Oud-Charlois en wel naar de Boergoensevliet. Gebaseerd en ge-inspireerd door een route van, jawel daar istieweer, WvdB, leek het ons nuttig om dit stukje van Rotterdam te bezichtigen. Zonder schroom startten we bij de Kromme Zandweg. Onder het uitwisselen van wel en wee, zagen we een mooie singel voorzien van statige panden. Bij het inslaan van de Frans Bekkerstraat werden we ons bewust van een in- en verkoopplaats van muziekdragers. Even achter het podium gekeken hebbende en ons afvragend wat het nut is van ging het verder en wel via de Jaersveldstraat naar de Charloise Kerksingel. Hier werden we aangenaam verrast door een authentiek stukje en geven de netvliezen aangename signalen door met als noemer een mooi oud dorpskerkplein. Naast prachtige oude (winkel)panden is eethoreca gevestigd. Alles bijna te mooi om daar te zijn en daarom paste stilte, maar niet van onze zijde. Via de Kaatsbaan verder. Plotselingklaps ontwaarde HH een grote krijshaaninstallatie. Dus wij van de route af en naar de Waalhaven hoek Oost- en Noordzijde. Aldaar ten eerste instantie blokkade door een zeer uit de kluiten gegroeide vork- of lepelhuftruck (we mochten niet onder de staart kijken dus zekerheid hieromtrent blijft uit). Maar ras daarna zicht op drijvend takelding met begeleiding. Alles behoort toe aan een tak van Smit-Tak. Genieten van het uitzicht over een zonovergoten bedrijvige haven, dat deden we. Niet te lang en toen weer terug naar de route. Niet de voorzijde van de Zuidhoek namen we, maar de achterdoorlangs over de (speel)tuinroute. Fraaie balkons (ook minder fraaie trouwens) werden we gewaar. Terwijl HF vooral binnenskamers zijn indrukken verwerkte, merkte HH scherp op dat van een bepaald pand van alles en nog wat uit het lood was. We weten niet of het geslagen was, maar wel weten we dat nieuwe kunstofkozijnen zeer onlangs waren geplaatst. Op het moment dat een damesmevrouw ons op afstand uitleg wilde komen geven, moesten we helaas al weer verder. Daar was namelijk een luchtafvoer bijna onzichtbaar. Het werd ons te veel deze achterindrukken en daarom hoepla even doorsteken naar de Zuidhoek als straat zijnde. Alhier ontdekten we waar de Charloise mensen hun pensioen krijgen. Voor ons zat er dus niets in de pot behalve een hond en daarom over het Schulpplein naar de Schulpweg. Die ingeslagen zagen we het bewijs van een oververhitte discussie. Een pand moest daarom het onderspit delven. Iets verderop werden we welkom geheten door SV Pretoria R, maar wel met gesloten hekken dus. Nadat we een poezemeneer vanaf een dak een ter plaatse geplantte boom zagen verzorgen, waanden we ons even in Zwitserland qua bebouwing en steilheid met beekje. Rustig uit dit waanidee ontwakend gingen we de Welmoedstraat in om terug te komen bij een eerdere voettocht beschreven Wielewaal. Het onze er van denkende (overigens in zeer positieve zin) liepen we naar de HH-auto terug langs de tram. Hiermee kwam een einde aan deze korte trip en ook aan de droge periode van die dag. Wij op naar binnenweghoreca.

Lengte: 5 km

Duur: uurtje

Bier: muggen

Fraaie trek

2008-09-26T18:14:00.010+02:00

U kent vast wel het principe van de (ver)trekkende heren. Zij gingen en kwamen wel terug. Daar hebben wij u. Nu kwam dat mooi uit. HF had een fraai nog wel trekpad gevonden, uitgetrokken door onze inmiddels vermaarde Wim vd Bremen. Waarvoor wij hem mede namens u danken. Wij (ver)trokken naar Vlaardingen Holy en parkeerden bij een niet gewilde begraafplaats met eenzelfder naam. Van hieruit (ver)trekt men naar elders maar dan definitief. Wij daarentegen (ver)trokken geheel zelfstandig en gingen vanaf de bushalte RA, om genoemde begraafplaats. Na deze om(ver)trekking komt u en dus ook wij bij een weiland. Vandaar gaat het LA, om woningen heen en voor u ziet u dan de dijk langs de Vlaardingervaart. Vanaf hier RA de dijk op.

En hier komt u dan bij genoemd trekpad, zich noemende

de Trekkade. U ziet hier fraaie voorbeelden van bewoning en de trap vanwaar men naar boven (ver)trekt.

Na verloop komt u bij een weg

aan de rechterzijde. U kiest hier de keuze, even rechtdoor voor de lekkere trek bij Vlietzicht, of gelijk RA de Willemsoordseweg in. Aldaar ziet u als u de ogen open heeft ook voorbeelden van bebouwing.

Bij de kruising van diverse wegen, bij De Kapel (ver)trekt u

RA de Breeweg in. Aangekomen ten leste bij bebouwing gaat het weer RA de Holyweg in. Een stukje LA brengt u rechtdoor langs een vijver, alwaar u voetpadend langs gaat. Aan het einde LA en zie hier, bushalte, begraafplaats en dus klaar.

Bijgaande katfoto geeft maar weer eens aan dat met rechteroog in linkerzak geen nodeloze borrelpraat is.

Aangezien HF nog vingeroefeningen met geluid moest doen en HH de maag in een gelegenheid moest vullen (ver)trokken wij dit keer slechts om der nabij 4,3 km, weer volgens geroemde Wim.

Bieren deden wij bokkend en soms niet, eten deden wij met

bittergarnituur.

Een korte beschrijving van een eveneens korte route maar daarom niet minder verfijnd en voorzien van natuur. Het stuk vanaf De Kapel is helaas erg druk maar aanmoedigingen kunnen uw deel zijn. Enjoy. Bless the day. The miracle of TELE.

Rotterdams met een vleugje (Heer)Frans

2008-09-22T11:10:00.014+02:00

Soms geven de heren toe aan de zwakheden des levens en daarmee doelen we eigenlijk alleen op weersomstandigheden van vochtige klasse die wandelen minder prettig kunnen maken. Vorige week was van een dergelijke weerssituatie sprake. Deze week kon van een dergelijke lafheid mooi niet gesproken worden, en kon de ware aard weer de overhand nemen. Het betreft hier een wandelding door een stukje Rotterdam dat voor velen aan Frankrijk doet denken en wel door de naamgeving en -voering. Charlois dus. Maar Rotterdam zou Rotterdam zijn en daarom uitgeproken als Sjaarloos. Geen gedrukte pret maar voila, wederom een vanwege door NIVON WvdB uitgeschreven routebeschrijving met een grote ruimte voor eigen invulling qua invulling. Niet gewikt of gewogen maar geparkeerd nabij metrostaion Slinge waar echt een onvoorstelbare hoeveelheid beschikbare parkeerplaatsen zich aanboden. Uiteraard de mooiste werd door Heer Henk uitgesorteerd. U weet wel schoenen etc. en overweldigd door de plaatselijke dingen stootte Heer Frans diverse malen de tenen nog voor de eerste kilometer zich had voltooid. Desondanks langs Thuiszorg en begroet door hondgeval. Grote twijfel bij deze laatste of zich bij ons zou aansluiten of de dwingeloor van een baasje volgen. Na het horen van wat bij ons blijven als indrukwekkende gevolgen zou hebben, ging de schijtlaars naar de voedende hoeder. En wij naar stoplichten onder de metrobaan teneinde de Oldegaarde te kunnen oversteken en schuinlinks het park in te gaan. Daar lagen een aantal vijvers prachtig op ons te wachten en wilden per sé door ons worden overgestoken. Vooruit dus met en zonder de geit. Anderen deden deze oefening ook maar dan voor zeer gevorderden en inclusief buggy met eigen gefabriceerde inhoud. Chapeau (gewone franse uitspraak s.v.p.) Een stukje Groene Kruisweg en dan oversteken naar de Kromme Zandweg met het prachtige landhuis de Oliphant. Heer Frans kon het niet nalaten even te memoreren dat daar eens zijn jawoord volmondig klonk vlak daarna overigens gevolgd door een zo mogelijk nog volmondiger ja van zijn daaarna echtgenote.

Even verderop maalde de molen en weer even verder wij linksaf langs kinderboerderij en voetbalveld. Het Ursulapad op en richting Tannekestraat. Hier werden we fraai in de verrassingswatten gelegd door de Wielewaal. Dit dorp van 545 grotendeels gelijkvloerse woningen is in 1949 ononderheid gebouwd als noodwoningen. De doelstelling van bewoonbaarheid van circa 25 jaar is ruimschoots gehaald. Langs wat grotere bebouwing over de Schulpweg ( met echt frans pétanque) naar de Jan Olieslagerweg en de Groene Kruisweg weer oversteken. Linksaf onder het viaduct door en dan jaja de Charloise Lagedijk op alwaar ons inziens vreemde pluimage rondliep, verbleef en groeide. Ook was er sprake van prachtige niet-onderhouden huizen en prachtig onderhouden niet huizen. Langs tongen en buitenslaapplaats naar benzinepomp en dan links onder metro door. Daar werd ons een staaltje valse zuinigheid duidelijk. Maar ondanks verderop geaccidenteerd terrein en omlegging vonden we onze weg terug en dat was dat. Omdat lekker soms meer dan 1 vinger lang is, vertrokken we met toettoet naar Boudewijn alwaar we onder het genot van onder andere en onder meer zon op het achterterras plaatsnamen. En genieten maar!!!!!!

Lengte der wandeling in kilometers min of meer 7,5; in tijd circa 1,5 uur

Algeheel gevoel: zwaar okee

Boudewijn bood ons Fransbelgiese kazen met waals La Chouffe Bokbier: jummie

Bieslandse me dunkt

2008-09-06T10:48:00.011+02:00

Het zou zo maar kunnen, u vindt toch ook. De HH gingen met u mee en lazen voort. Daarnaast was het weer zo niet aanlokkelijk dat wandelen beloofde. Wederom voorzien van stuurmanskunsten van Frans (wij ontsnapten waarlijk aan dramatiek dankzij ingrijpen van de zeer bekwame heer F. Hier blijkt maar weer dat de taxi opleiding bevrucht) werden wij heen en weer geslingerd tussen twijfel en verwondering alvorens wij aankwamen. Niettemin werd het tijd. Waarvoor denkt u, maar de HH weten al lang wat goed voor u is.
Schoenen verwisseld en gaan. Startpunt was voor ons de P naast drankgelegenheid du Midi, Noordeindseweg 70, Delfgauw.

Aldaar ziet ook u aanduiding van de bieslandroute voorzien van rode begeleiding. Daarover straks meer, want die ontbraken vooral danwel hebben de HH het gemist. Zal dat laatste geval.

In ons hoofd ontplooide zich een wandeling in de vorm van een langgerekt vierkant meanderend naar een rechthoek. Vooral van je af. Globaal wandel je richting Pijnacker en vandaar via een grote bocht weer terug.
Aangezien wij blijkbaar een veel sterkere brilversterking nodig hebben zijn wij ongemerkt overgegaan in Baly routes. De lange voert helemaal naar Pijnacker en Frans was niet gerust en vroeg aan Henk om zodanige maatregelen dat het toch goed kwam. Rondom plasgebieden en achter een benzine pomp langs ontwaarden wij fraaie veelkleurige maar wel kalige beesten, waarbij er heren exemplaren bij zaten die moesten zorgen voor de nodige opwinding. Wij verzekeren. Ook kleurrijk overigens. Ook aantrekkelijke scoutcampings met bedrijvigheid ontwaarden.
Gedurende deze fase werden wij misschien aangenaam verrast door neerkletsende regens maar de rode en blauwe paraplu zorgden ongewild voor ludieke effecten.
Op de terugfase kwamen wij een mevrouw tegen die pogingen ondernam om haar kleine hond te verdrinken, onder het mom van verloren ballen enzo. Aardig als wij zijn werd spontaan hulp geboden om de hond in het water te gooien maar daar was geen gediend van aanwezig. Dan liepen wij maar door in kennelijke staat van verwarring maar ook van o zo! en Aha!
Uiteindelijk herkenden wij van vorige malen en kwamen vanuit de juiste propositie weer richting Delfthout alwaar wij vaststelden dat gehalveerde molen nog steeds niet gerepareerd en du Midi er nog was. Levensgevaarlijke passeer talenten ten spijt hervonden wij de auto en togen wat nat maar toch in een droge omgeving richting Rotterdam. Aangezien de spits reeds de HH had ingehaald zorgde ook de terugreis voor belevenissen.
Wij bierden, variabel met Kasteel, Geuze, dubbel en ontbeten laat met bittergarnituur met olijven.

Ondanks onze eigen invulling aan het geheel en het bij vlagen heerlijke weer wandelden wij toch ca 7 km. Vooral rondom.
Nee, geen photoshop cursus deze keer. Wij aantroffen deze kleur daadwerkelijk en er waren die de honden erbij lieten. Dat moet dan ook maar gezegd. Weest derhalve verstandig en niet potsierlijk.

Grensoverschrijdend

2008-09-01T09:22:00.011+02:00

Heimwee naar het Oosterbuurse was een beetje het geval, vandaar op zoek naar iets wat daarvoor als substituut kan worden aangewend. Vind zoiets maar eens en zodoende dat heer Henk kordaat tevoorschijn kwam met iets van Beijersche aard. Dat was het eerste gunstige ingredient. Daarna volgden, vechtend om de eerste in rang, het niet-wolkendek, de wel-zon, de goedgemutsheid en nog vele andere aspecten. Maar vooraf stond vast; deze wandelexcercitie zou er één worden. Gezien zijn muziekachtige bezigheden was heer Frans de aangewezen persoon om het vervoermiddel naar de bestemming te dirigeren. Zodoende naar het Dorphuis van het altijd weer vriendelijk aandoende Gouderak. Dankzij fabelachtige ooginspanningen van beide heren was de weg naar het startpunt een oorverdovend succes. Afgemeerd en aangeschoend liepen we over Snip, Beemd en tussen Gruttobewoonhuizen door naar de Snipperjagerskade om de natuur in ons op te nemen. En natuur is daar volop aanwezig in allerlei vormen. We werden zelfs gewezen op de eventuele aanwezigheid van ringslangen. Met dit in het achterhoofd konden we het niet laten. Hoe de Gouderakkers ook aan hun bijnaam "Stenengooiers" komen, wij kwamen alleen maar vrolijk groetende plaatselijken tegen, die ons niets dan blije blikken toewierpen. Op een gegeven moment werden we gelokroept om een vogelplas genaamd Middelblok te gaan bekijken. Sirenes en Lorelei doen ons niets, maar de sterke roep van deze plas konden we niet weerstaan. Na vogelgluuractiviteiten te hebben gedaan, verder naar Achterbroek

. Voorbij wat blaas- en piepzwanenzang was linksaf naar de Beijersche Vliet de volgende logische stap. Regelmatige onderbrekingen door gemotoriseerd verkeer van allerlei pluimage konden ons toch niet dusdanig deren dat genot verdween. Wat we allemaal zagen is een schier oneindige lijst. Een paar voorbeelden: een overdekt buitentoilet met direct openwater lozing; inkuilwerkzaamheden, prachtige boerderijen al dan niet voorzien van boerenactiviteiten. Heer Henk zag zeer scherp zelfs het uiterst handige duo Buurman en Buurman: ajeto!!! Bij het activiteitenterrein van het Zuid-Hollands Landschap ( wij konden echter geen enkele bezigheid waarnemen) gingen we het pad langs de Beijersche Vliet op tot aan de Lange Tiendweg. Hier linksaf. Veel informatie kwam hier op ons af over onder andere bordkoeien die ergens tegen zijn. Na wat conversatie met war koetjes en kalfjes wachtte ons een soort kers op de taart en wel het verweiden voor enkele loeikoeien die daartoe aangemoedigd door boer en andere loeikoeien. Even verderop iets van hetzelfde laken en pak en konden we achteraf de koeien weer in de kont kijken. Vlak daarna rechtsaf het Snippejagerspad op en terug naar het dorpshuis. Een ringslang hadden we niet gezien, maar verder waren vele van onze behoeften bevredigd. We besloten daarom als blijde heren op zoek te gaan naar versnaperingen. Overigens bedanken we een niet nader te noemen algemeen landelijk dagblad voor de routebeschrijving.

Afstand enzo: 11 km in 2 uurtjes en 40 minuten

Versnaperingen: nou en of

Im Westen viel neues

2008-08-25T10:19:00.011+02:00

Goede voorbeelden zijn overal te vinden, maar moeten soms natuurlijk eerst gezocht worden voordat zij gevonden kunnen worden. Andere bieden zichzelve van harte vanzelf aan. Het is ons niet duidelijk wat dit met de wandeling van deze keer te maken heeft, maar het kan maar qua vastlegeen opgeschreven zijn. Niet dat de heren zich tijdens de wandelingen ooit alleen hebben gevoeld, maar net als het vorige jaar werd het plan opgevat om in het prettige gezelschap van de herendames de edele voortbewegingen te laten plaatsvinden. Na kort beraad werden de herendames uitgenodigd en een volmondig en in tweevoud ja viel ons ten deel. In volkomen overleg werd vervolgens gekozen voor een weekendverblijf aan de andere kant van onze landsgrens aan de oostzijde en met name Bad Bentheim moest het zijn en zo. Op de vrijdagmiddag werden we gevieren uitgezwaaid door fikse hoosbuien zodat van het begin af aan de sfeer er goed in zat. Op naar Niedersachen. Na enige tijd en nog wat druppels werd gezamelijk het doel bereikt en om 16.45 uur stonden we voor het hotel. Gelukkig ging dat om 17.00 uur al open, zodat een ieder van ons blij van zin en dergelijke geheel afwachtte. Tot zover het algemene gedeelte, want eigenlijk gaat het niemand wat aan, dat we na het eten eigenlijk de stadswacht zouden gaan volgen, maar dat dat plan werd omgezet in een bezoek aan het Altes Museum. Na op Samstagmorgen onder andere geen gekregen maar gekochte eieren te hebben gegeten, gingen we, omdat we er toch al waren, goed voorbereid de benen bewegen en het oog was gevallen op de geheel van goed zichtbare bordjes voorziene wandelroutenummer 6 ( 7 km) voor de ochtend om dan 's middags een ander stukje te gaan doen. Na aanvankelijk even zoeken ging het loos en vanaf het startpunt op het Rathausplatz ontwaarden de heren al ras het van nummer 6 voorziene bordje en hoepla daar ging het dan beginnen. Langs een huis waar zo te zien de dag ervoor iemand op straat was gezet liep het, voorzien van zonnetje en guter Laune, mooi langs een Friedhof en een fietsenhandel en ander fraais tot aan een stoplichtweg. Tot nu toe hadden we de straatnamen niet kunnen ontcijferen of matchen maar het getal 6 bleef onze leidraad. Plotsklaps werden we zwaar verrast door het ontdekken van een groot bord met de aanduiding "Suriname", hetgeen ons allen in verwarring bracht. Het wandeltempo lag wel hoog, maar we konden ons niet herinneren een oceaan te hebben overgestoken. Enigzins in de war liepen we verder en we hielden ons maar vast aan de vertrouwde 6. We staken middels een viaduct een snelweg over en bevonden ons kort daarna bijna op militair terrein. Tot ons groot plezier bleek deze opslagplaats van materieel de volgende dag vijftig jaar te bestaan. De feestvreugde steeg enigzins tot een hoogtepunt. In deze roes ging het verder, maar na korte tijd begon hier en daar enigzins verwarring zich aan te dienen. Wat was het geval. We waren toe aan een versnapering en een van harte beloofde uitspanning deed zich niet voor, ondanks dat we reeds bijna twee uur onderweg waren en trouw de 6-bordjes hadden gevolgd. Heer Henk informeerde even bij wat lokale geitdieren maar die bleken uiterst zwijgzaam. Goede raad hoeft niet duur te zijn. Lees maar verder. De heren, mede op advies van de herendames, betraden zonder gevaar voor iemands leven een boerderijterrein en na aanbellen te aldaar verschenen na elkaar de boerdame en de boer in eigen persoon. De laatste was net klaar met toiletritueel en verscheen met blij gezicht. Na aangegeven te hebben dat wij een prachtige en goede kaart bij ons hadden, was hij ook nog bereid ons aan te geven dat we in ieder geval niet datgene aan het uitvoeren waren wat we in gedachten hadden. We zaten slechts een kilometer of zes ten zuiden van hetgeen we eigenlijk wilden. In ons enthousiasme waren we, in plaats van de wandelroute 6, aan de fietsroute 6 begonnen. Niet bijster verstandig, maar ja. Terug via dezelfde route was het devies. Onderweg nog even gestopt bij een soort bushalte voor fietsers (Uebrigens Ulli) met zicht op een wespennest en toen verder. Inmiddels hadden zich naast wisselende stemmingen ook wat lichamelijk onaangenaamheden aangediend. Dit geheel werd ook nog enigzins overgoten met wat hemelwater, zodat de redding nabij moest gaan komen. Die diende zich aan in de vorm van, jawel Suriname. Wie had ooit gedacht dat een ex-kolonie zoveel blijdschap zou kunnen bieden. De uitbaatster bleek zich ook in de Rotterdamse contreien te hebben opgehouden. Na wat koetjes-, kalfjes- en hangtietjes was het pittig eten geblazen en na weer in de benen en de regen te zijn gegaan, troffen we na ongeveer driehonderd meter het wandelbordje 6 aan, zodat alsnog de door ons zo gewilde route volgens de originele wijze tot een goed einde gebracht

kon worden. Ging het tot dan over geasfalteerde ondergrond, nu kwamen er ook bos-, gras- en andere wegen aan te pas. Langs een ezel en voetbal-, zwem- annex kampeerterrein kregen we uitzicht op de burcht van Bad Bentheim en bereikten we, niet helemaal tegelijk omdat heer Frans zonodig even vooruit moest omdat hij zo nodig moest, om 17.00 uur het hotel, dat juist weer open was. Moe en hier en daar voorzien van wat pijnlijkheden ging het daarna, ja hoor, naar de hotelstube alwaar Dieter onder het genot van een pils in verwarring werd gebracht door een moderne uitvoering van het Ministerie van Dwaze Loopjes. Tot zover de eerste wandeldag.

Algemeen: leuk hotel met goede kok en zeer vriendelijke eigenaresse

Wandeling: in originele uitvoering 7, maar door eigen inbreng verlengd tot circa 18 km.

eten en drinken met mate maar goed scherp en onderweg natuurlijk

omgeving leuk en afwisselend

Baden en nog eens

2008-08-25T09:15:00.012+02:00

Het is ook bij onze oosterburen een dag later als wij aantreden voor de 2e wandeling. Hoe het verging op de eerste datum heeft u wellicht al gelezen. Grensoverschrijding had in ruime mate plaatsgevonden. Hadden we u al verteld over de surinam airways op de kaart? De schade die is opgelopen gedurende de 1e poging lijkt mee te vallen, maar verder op meer. U ziet dat wij onze monologen aanpassen aan het feit dat damesgezelschap deel is. Niettemin verzekeren de HH dat onderling sprake was van houding. Om niet teveel op te vallen togen wij rijdend naar het Kurzentrum en parkeerden aldaar. Wij kunnen u nu reeds verklappen dat als u ooit naar deze gelegenheid gaat om van kwaaltjes te genezen dat dit niet zal gebeuren, getuige de vele voorbeelden die wij aanschouwden. Zowel HH als dames schoenritueelden ten dele en op pad ging het. Wijs geworden van de wandelingspoging gister derhalve kozen wij nu voor dubbele zekerheden en gaven onderweg duiding van borden. Zodat niet later kon worden gezegd enzo.... Op papier bleek 6 kilometer zo'n beetje de afstand te zijn en op de toegezonden kaart konden wij inschatten hoe ongeveer. Men noemt dit pad: Rundweg Bentheimer Wald West. Maar ook zoiets: Eine Huldigung an die Allmutter Natur, ein Geschenk fuer alle naturliebenden Menschen und fuer die, die es werden wollen.
Nu zijn de HH al veel verder dan zoiets simpels maar wij hadden te rekenen met dames vertier. In het kort is de route: Parking Kurzentrum; am Bade; B 403 oversteken; Deilmannstr. NO richting; Bentheimer Wald (Hoeltingstuhlweg); Waldweg Verlaengerung Deilmannstr NO richting; Rammelbecke oversteken; Wiesenweg; B 403 opnieuw (het is niet anders); Urwald; Kurzentrum Wij voorzien deze route van fraaie opnames zodat een indruk u ontvallen zal. Onderweg vroeg een nederlandse fietsmeinherr of wij duits spraken. Bevestiging viel zijn deel maar ook nederlandstalig antwoord. Men was op zoek naar een skihelling. Wij dachten het onze maar moesten inwendig natuurlijk van giechel, want als je in BB al skihellingen verwacht dan weten wij dat het nog een eindje trappen is. Teleurgesteld fietste het heerschap heen. Ook werden wij ingehaald door een heleboel fietsende alte von tagen waarvan er een zo snel fietste dat de schoen het niet meer kon bijbenen. Een soort Ulli moest eraan te pas komen om de spullen weer op te halen. Het was een meer dan genoegelijke wandeling van zoals gezegd ca 6 km. Heerlijk door het bos en na terugkomst bij de auto reden wij naar Bad Bentheim om aldaar te verpozen. Vanwege omstandigheden mogen wij er voorlopig niet meer komen.
De HH hebben hun Duits weer kunnen bijpoetsen en men maakt ons niets meer wijs hoor. Oh nein.

Deze sculptuur kwamen wij onderweg tegen en gaf maar weer eens aan. Den achterzijde gaf ook duidelijkheid maar niet inzake waarom. Niettemin was er ook een bord ter explicatie bijgeplaatst maar u raad het al: geen tekst. Daarom zullen de heren het geheim verklappen.

Voor de deur? Nee in Delft

2008-08-16T12:05:00.011+02:00

Aangezien we een keer wat anders wilden gingen we uit wandelen. Niet gehinderd door concrete regenval en al zeker niet door ongewenste routes togen wij op advies van HH naar Delft, want daar was hout voor de deur.
Het rijden ernaar ging leiend maar het vindende vermogen kostte. Maar via een zweeds warenhuis en doorsteek onderzagen wij al spoedig bewegwijzering. Dat hebben we geweten.
Wij parkeerden de auto alvorens uit te stappen. Wij waren er. De Schaapskooi lag er uitnodigend bij maar er diende gewacht te worden. Want heren wensen te presteren, waarom is ons nooit duidelijk geworden. Pas op werd verteld. 250 schapen konden ons en wellicht uw deel worden. Vonden was geen probleem.
Zoals op het kaartje toonbaar is bedachten wij een rondwandeling langs de buitenzijden dezes. Voor de mensen die moeite hebben met kleuren onderscheid: de gele lijnen dienen ter ondersteuning.
Min of meer langs de grote plas, langs aan 't verlaat (fraaie dijkwandeling gemaakt), langs gemaal en rechtsonderlangs richting sportterreinen en de middelweg. Via deze bereikten wij de Nootdorpse plassen alwaar wij naast liefhebbers van vissen, maar geen dierenvrienden, ook een zeehond in vermomming zagen. Prachtig zoals. Wij omkeerden de plas volledig en via scheve boerderijen en P4 ging het uiteindelijk naar P7. Onderweg genoten wij hetgeen wij hier demonstreren, want wij willen graag delen.
Klein Delfgauw is byzonder fraai en van daaruit starten ook andere paden. Maar daarover nu helaas niets. Wij liepen door en via de begraafplaats eindigden wij op de doorgaande Delfgauwseweg en gingen wij RA. Hoewel HH nog opperde om een stuk over de A13 te gaan leek HF dat een minder goed plan. Vandaar dat wij vlak ervoor richting zweeds gedoe liepen en ervoor langs als waren wij fietsers en daarna RA en weer LA, alwaar ons richtingsgevoel ons zeer van pas kwam want wij kwamen precies voor de schaapskooi uit.
Aldaar dronken wij div. bieren en aten originele van Dobbben rondingen. Met mosterd.
Dit onder toeziend oog van vele kinderen al dan niet met opa's en oma's en soms met echte ouders.
Dit allemaal onder een meer dan prima zonnetje en zoals wel vaker gesteld: wij genoten.
U ook?

Wij liepen een kleine 2,5 uur en denken ergens tussen 10,2 en 11,9 km te hebben afgelegd.

Rest nog te melden dat voor hen die graag willen bijhoren tot prikjesmensen (bah!) wij niettemin de geheime locatie zullen onthullen alwaar men zich hierin laat voordoen teneinde.

Spetterspatwaterisnat

2008-08-09T09:49:00.004+02:00

Wat schrijven ze nu weer? Is het wat? Gaat u er eens lekker voor zitten en neem tot u wat de heren deze week met u willen delen. Wellicht wilt u iets van ons leren en om dan maar met de deur in huis te vallen eerst iets educatiefs. Wist u dat heer Henk meer dan 1 paar wandelsokken tot zijn beschikking heeft? Nou mooi wel dus. Bovendien is de Zevenhuizerplas een kunstmatig Nederlands meer ten oosten van het riviertje de Rotte. Het doet dienst als recreatieplas en is tevens, weliswaar samen met de directe omgeving, recreatiegebied. Jawel lieve kijkbuiskinderen en daarom ter recreatie gingen de heren daar de wandeldingen doen. Heer Henk had buiten de deur des huizes gegeten, maar er werd geen pret gedrukt. Dit gaf heer Frans directe aanleiding om zijn zurevruchtmobiel naar heer Henk te dirigeren. Vreugde viel iedereen ten deel. Nadat heer Henk ook zijn eega had laten weten over de hoeveelheid wandelsokken werd er dus naar de eerder genoemde plas getogen. Sinds onze laatste visite te aldaar, zo werd ons al ras duidelijk gemaakt, had uitbreiding plaatsgevonden. Blij met dit gegeven stopte de Citroen bij een grote P en toonde dat zes onderdelen opengeklapt kunnen worden. Even later bleken al deze onderdelen ook weer te kunnen sluiten. Dat was voor een andere auto in de buurt aanleiding om ook diverse deuren etcetera te openen en wezens naar buiten te laten. Hoewel de tekst op die auto tot oppassen maande, kon heer Henk zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en informeerde naar de aard van de wezens. Hem werd bevestigd dat geen sprake was van buitenaards maar van honds. Even later werd aan ons net als aan een aantal ganzen duidelijk dat er zelfs een jachthond (overigens niet bewapend anders dan met blaf en lol) in hun midden verbleef. Nauwelijks bijgekomen liepen we langs het strand en jawel hoor. Ook bij dit recreatiegebied mag op een stukje grond naakt rondgehobbeld worden. De zich ten tonele voordoende visser had zo zijn eigen invulling met betrekking tot de kledingvoorschriften en hengelde dat het een lieve lust was in daartoe ge-eigende vissersoutfit. Wij kozen toch maar voor het andere en tevens hazenpad op naar een aantal zee- dan wel meerhonden die ergens moesten komen van de bazinnen. Dat gaf aan ons mooi de kans door te gaan richting een stukje waterwoud. In eerste instantie vermoedden we onbewoondheid maar gezien de nog in de bomen hangende brievenbus kan daarvan geen sprake zijn. Inmiddels overkwam ons iets wat meestal achterwege blijft. Hemelwater werd over ons uitgesprenkeld. Gelukkig wist heer Henk dat regenwater altijd van bovenaf is, zodat heer Frans direct weer gerustgesteld was en het gesprenkel snel stopte en een minikikker ons vrolijk gedag kwam zeggen. Wellicht had dit als oorzaak de sterke arm die met auto en al zich bij de opdoemende AH-tent ophield. We waren onder de indruk: links naar verluidt de mooiste bewoonbaarheden aan de plas op de duin in aanbouw en rechts een mooi uitzicht over de plas slechts beperkt door een in aller ijl neergezet noodwinkelcentumpje. Hier werden we nog maar weer eens gewezen op het feit dat Japanners goed hebben nagedacht en in auto's een achteruitmogelijkheid hebben ingebouwd. Nog was de verbazingdingen niet over nu ook nog palmen en stormvloedkering onze netvliezen beroerden. Even blind hierdoor vervolgden we een nog niet klare weg niet over maar langs een reservebrug tot zandbergen en water ons de doorgang leek te versperren. Was teruggaan het devies? Driewerf neen, eenmaal zover gekomen dan ook doorzettersmentaliteit. Daarom een liggend baggerdepotwaarschuwing rijker maar de grote oversteek was een feit. Door natuur en wederom een levensloze kikker op het pad. Jongens jongens wat hebben deze diertjes het zwaar. Maar dit terzijde en niet aan de grote klok. Flink op- en uitgedroogd ging het nog langs een huiswinkel met waterplanken en doemde de parkeerplaats op en streken we neer bij aanpalende horeca met opvallend stille papegaaien, waarvan 1 gevlucht. Van uitbreiding des plasses is zeker sprake, maar daarop uitgebreid ingaan gaat ons te ver.

Om de plas te ronden trokken we anderhalf uur uit in stevige pas dus zal de afstand om en nabij de zeven kilometertjes zijn.

Er werd gesnacked en zowel blond als bruin smeerden de keel. Dank u wel meneer Leffe.

Voddijkpad - heren in verwarring

2008-08-02T12:55:00.013+02:00

Eenzaam met ons 2tjes togen wij naar 't Woudt om aldaar. Om aldaar te geraken zijn vooraf de volgende zaken toepasbaar:
* ge moogt over prima autostuurkunsten beschikken
* ge moogt niet bang zijn voor smalle paden
* ge moogt in staat zijn tot aanpassing
* ge moogt niet alleen willen zijn maar met velen
* ge moogt geen hekel hebben aan den ouden medemenschen
* ge moogt geen haast hebben aldaar te geraken
* ge moogt vooral niet moogt
Genoeg denkt u. Mee eens!
Wij parkeerden bij het kerkje en wisselden wel van maar niet elkaars schoenen.
Jetzt ging es los. Met rasse schreden terroriseerden wij den autobezitters en overstaken op niet veilige wijze de doorgaande weg. Stukje LA en dan RA het Voddijkpad op. Er wachten u klim rituelen, brandnetels, molens die automatisch werken dan wel vergaan en met name gevaarlijkheid lag op de loer. Zelfs aan het einde RA. Hierbij komt u langs een schuur die de naam eert. Wij zagen werkelijk prima uitziende koebeesten en hebben ter illustratie. Maar ook zij die niet meer bij ons zijn. Vandaar uit werden ons opwekkende klanken toegefluisterd zodat wij van het pad afweken en de dijk beklommen. Wat bleek? Er was een watercorso aan de gang. Blijkbaar wegens schromend en opmerkelijk tekort aan tractoren (moet men eens bij 't Woudt gaan kijken). Wij hebben hier de wandeling direct onderbroken en gingen erbij staan alsof. Enige multi media fragmenten hebben wij alhier. Overigens waren wij op dit deel van het traject zeker niet alleen en zagen wijzelve dat gemeente dienders echt van nut kunnen zijn. Alleen waar is ons dan weer niet duidelijk geworden.

De wandeling werd toen aangepast aan het tijdstip en wij vervolgden (via een medemensch in werkelijk hoogen nood) en gingen ook nog langs de molen. Dit dan via schaapjes, jaja.
Terug langs de doorgaande en richting een woud.
Aldaar ontwaarden wij trouw rituelen die wij mede ondergingen. Vanwege onze kameleon eigenschappen vielen wij niet door de mand noch uit de toonzetting. Hopelijk heeft het gelukkige paar aan werkelijk alles gedacht, want je moet er niet aan denken.
Wij lieten pril geluk achter en verkeerden richting Rotterdam alwaar wij bierden en niets aten.
Maar deze reis was toch al zoiets dat wij er genoegen in vonden.

Wandelend 6 km, stilstaand eveneens.
Moeilijk zeker niet maar op momenten ook heel makkelijk.

link naar pad
link 2 naar pad

Stedelijke natuur en andersom

2008-07-28T09:58:00.014+02:00

Het is her en der vakantietijd, zodat het voor de heren weer wat aantrekkelijker is om iets verder van huis te gaan en toch niet in de verstrengelende tentakels van het filegebeuren terecht te komen. Voorzichtig de nekjes uitstekende was het immer geprezen en geroemde Zoetermeer aan de beurt. Niet in de laatste plaats door het feit dat tante ANWB daar een fijne wandeling heeft bewegpaald. Kortheidshalve voor de achtergrond en informatie nodigen wij u uit het door de tante opgeschrevene op te zoeken en via oogzintuigelijke gewaarwording tot u te nemen. Bij gebrek aan gehoorgeving toch ook nog veel plezier. Startpunt des geheels is station De Leyens. Aanvankelijk hield deze zich voor ons verscholen, maar nadat een zeer behulpzame en van een zachte G voorziene Zoetermeerder geheel belangenloos ons vertelde dat we van hem af helemaal om moesten waren we om. Zie daar al ras in al haar weelderigheid het door ons zo gewenstte treinstopgedoe. Voorzien van hele mooie humeuren en

goede mutsen deden we stapje voor stapje het begin. Langs bloemetjes en ook iets gemalen (luister en zie maar) kwamen we. Heer Henk wist zich van eerdere momenten te aldaar te herinneren maar blij richting Rotterdam destrijds. Hoewel we ons bij de weleer Zoetermeerse goudkust merkten we daar weinig van of het moest de gouden ploert zijn die ons zeer vriendelijk volop in het zonnetje zette. Overigens lukte het ons de afgelopen keren telkens aan het wandelbegin de opgegeven route anders te interpreteren dan de bedoeling is. Bij deze wandeling geen routebeschrijving maar paaltjes dus bestond er onzerzijds goede hoop. Deze bleek vals, maar desondanks toch op tijd tot inkeer op een aantal plaatsen, wat dan ook tot zoals achteraf bleek goede aflopen leidde. Maar terzijde, langs autopoetsers en onder motorkapkijkenden mooi een park in. Bruggetje en dies meer met verderop plas water mer zeilende bootjes voorzien van vakantiejeugd. Verder langs water en een mooie exponent van hedendaagse glasbouw in de vorm van huis met veel hoogglas en doorkijk. Even werd onze rust verstoord door bescooterde dorpswachten en een luidkeelse autobestuurfiguur maar dat viel in het niet bij het volgende. Weliswaar gewaarschuwd dus allebei voor twee geldend maar niet weer van de paaltjesbewegwijzering af willende wijken werden wij door niemand minder de dan route-uitstippelaar, tot tweemaal toe over bloterikkenrecreatievelden die (on)behoorlijk in gebruik waren, geloodst. Gelukkig kwamen we direct daarna aan bij restaurant AA-zicht, alwaar we geen consumpties nuttigden. Wel ging het toen de wildernis in maar gelukkig ook weer uit. Echter niet voordat we heerlijk hondontlastingsgeuren massaal en nasaal tot ons hadden genomen. Dit alles werd ruimschoots vergoed door het volgende stukje langs water (Ringsloot) en door weiland met schaapjes en ganzen. Tot slot een stukje door woonwijk en daar was het gemaal weer en dus ook het station. Nog even stichtten we verwarring bij een plaatselijke bewoonster, maar toen was het, terugkijkend op een leuk verblijf te Zoetermeer op weg naar horeca te Rotterdam.

Lengte enzo: volgens de internetANWB 10km, volgens de plaatselijkeANWB 7km; gezien de tijdsspanne 1 uur 38 minuutjes denken we 7 km.

Verdere leukigheden: een scootmobiel geleidde actie tegen de vertrutting middels spruitjeskaarten; rode, blonde en bruine verkwikkingen en ook andere lekkenijen

Kont met ketting

2008-07-19T11:47:00.014+02:00

Jawel, ook wij langewandelpaden tegenwoordig. Hoe belachelijk daarom de opmerking dat heren niet met uw tijd meegingen zouden. Natuurlijk aarzelend en schoorvoetend begonnen maar alles is makkelijk zat achteraf. Weet u nog uw eerste kusje? Uw eerste vrijpartijtje? Ging dat wellicht van een dakje uit Leiden? Wij bedoelen en durven dit ook op te schrijven. Genoeg echter uit de oude doos en over naar het heden. Parkeren deden wij bij de prachtig her opnieuw opgebouwde molen (sommigen spreken van stomp) Windlust. Voor intimi: bij Kortenoord, u weet wel.

De wandelbeschrijving op internet zorgt voor enige verwarring maar u steekt de weg over met de stomp links achter u, overschrijdt en gaat in feite een stukje terug naar de ringvaart en aldaar rechtsaf. Men noemt zich hier het Wijde Kanaal. Natuurlijk komt u dan bij clubhuis van scouting Nieuwerkerk (luchtkasteel), vanwaarachter als ware het toeval het lange afstand wandelpad begint. Volgens kenners dient u waarschuwingen serieus te nemen aangaande hoe te handelen is situaties. Ook de heren hebben levensgevaarlijke doorsteken gewaagd door stierenvelden. Hoewel de beesten allerlei soorten rust uitstraalden wist Heer Frans te duiden (vanuit zijn agrarische achtergrond) dat gevaar om de hoek bestond. Kleine kans wellicht maar Heer Henk had wel rood jack bij zich ter draging.

Hierbij dient u niet te schromen voor overstijging en beklimming van tegenstand.
Wanneer u zo ongeveer bij de 2e tochtweg bent gearriveerd ziet u (slechts enkelen) woonarken.
U klimt maar door en in verre oorden ziet u een gemaal van Abraham (die van de mosterd) en Kroes (die van anti gates) liggen. Wij leerden hiervan dat het gemaal vooral regelt. U blijft richting Moordrecht lopen, waarbij rechts een doorkijk wordt gegund. (wij verraden alvast: oude Sluis).

Uiteindelijk kunt u verder lopen naar en oversteken Prins Bernhardbrug resp. straat. U komt dan langs een tapijtfabriek (natuurlijk niet geopend) waar de tijd heeft stilgestaan. Bent u aldaar dan gaan lichten schijnen van waarom en hoezo. De HH liepen echter lekker door en gebruikten een andere brug om meer van historisch Moordrecht te kunnen genieten. En wij deden aldus. Via het westeinde ontliepen wij Moordrecht en dan is het langs de dijk (fietspad naar beneden, omhoog en meer zo). Alsdan ziet u weer de Snelle Sluis maar dan met hoogteverschillen. Er is tijd voor nauwkeurige metingen. Wat u nu weet bij verdere doorlezing is dat zelfs van hieruit de Rotte Meren en de rest van NL worden geregeld.
Ondanks de aanwezige hoogten bevindt u zich soms richting 6 meter onder N.A.P. Ook ziet u weer de oude sluis en dat is volgens genoemde intimi een heerlijkplekje.
Wij wandelden direct door, ach. Weer langs Abraham etc langs en ter hoogte van het oude gemaal Van Gennep pakten wij een rechtsaf wegje naar een aanwezige trekschuit oversteek. Helaas voor u konden wij wel zien maar gebruiken ho maar. Men had de ketting in de knoop. Maar misschien treft u meer geluk.
Wij draaiden 180 graden en retourneerden via de dijk naar Windlust.

Ruimschoots 10 km, wij liepen al met al 2 en een half uur.
Met high tech schoeisel

Op de wereldberoemde 's-Gravenweg nuttigden wij getapte Jupiler en zowel bitterballen als dan ook gehaktballen van alom geroemde receptuur. A.s. woensdag kunt u live tour kijken onder genot van paturain, stokbrood, camenbert, wijn en wat zo meer. Aanrader bij geen andere tijdsbesteding. Weet dat men niet plastic maar alleen cash waardeert. Er is een bank om de hoek.

KKK

2008-07-14T09:08:00.019+02:00

Door allerlei ditjes en datjes was het voor de heren even niet mogelijk de anders zo trouw uitgevoerde wandelbezigheden uit te voeren, maar na een maand stonden we beiden weer te trappelen en niet alleen van ongeduld. Dit resulteerde in een kordate afspraak en ook een prachtig avontuur en waarheen dan. Omdat het begintijdstip niet alledaags zou zijn, moest er gekozen worden voor een in de buurtevenement. Heer Frans had achter in zijnen broekzak geen slaatje maar wel een routebeschrijving ontdekt vanwege het Nivon bij hande van kopierecht Wim van den Bremen versie 080411. Dankuwel. Voor de niet-insiders deze link: http://www.tweevoeter.nl/wandelroutes/schiedam_kethel_kerkbuurt_kandelaar.php . Voor de exacte beschrijving vervoege men zich dus te aldaaro. Dus naar Schiedam jawel. Gekomen via mooie wegen en dergelijke lieten we onzelf geen andere keuze dan te starten bij in de buurt van het later door ons nog te bezoeken oude raadhuis (bij gebrek aan de nieuwe uitvoering daarvan) aan de Schiedamseweg. Heer Henk had speciaal mooie nieuwe schoenen gekocht en eerst door Spaanse dreven heen en weer gereden. Maar de vuurdoop des schoenens vond plaats op deze middag en niet anders. Niet onder de indruk van en ook niet aangetrokken door winkelcentrum Spaland ging het over de Schiedamseweg langs ronddartelkonijnen naar het Noordeinde. Dit was voor ons gezien de woningbouw en zoverder een prettig begin. Blijkbaar had men op ons gerekend want bij de kerk was sprake van feestgedruis en klokgeluid zoals te horen is als u op dit plaatje klikt.

Ietwat confuus van dit onthaal volgden wij de instructies van de route. Door de confusiteit ging het niet even niet goed en stonden we na korte tijd alweer bij daar waar de auto geparkeerd stond, wel met een déja vu-gevoel. Enfin, weer naar het Noordeinde langs de kerk (nu slechts gepaste stilte) en het nog maar eens proberen via een iets andere insteek en langs een trio bakvis. Zonder nadrukkelijk in paniek te raken kreeg een indruk ons te pakken, dat ook deze poging niet ging leiden tot het door ons gewenste resultaat. Maar na onverwijld ingrijpen door een Golden Retriever voorzien van bazin die ons een mooi staaltje van links/rechtslessen gaf, ging het steeds beter met de heren en kwamen we gestaag maar doelbewust op het juiste pad, zoals de heer vdB ons had voorgeschoteld. Het naambord Windas zorgde voor ongeveinsde verbazing. Een waarlijk bestaande gehuchtkern van minstens 1 maar waarchijnlijk toch hoogstens 3 huizen. Vervolgens naar Kerkbuurt waar een aha-erlebnis plaatsvond qua kerk en eerdere wandeling. De in grote getalen aanwezige kippen konden zich de eerdere ontmoeting ook nog voor de geest halen, zodat over en weer het een geklets van lieve lust was. De snoek met nummer DL3000 was voor ons ook nog eens een streling voor diverse zintuigen. Maar ja de spoorlijn oversteken was het volgende devies en wel alvorens er geen nog een trein aan zou komen. Een wandeling over de spoorbielzen en tussen de rails leek ons wel nieuw maar ontzettend saai, vandaar verder met de oorspronkelijke opdracht. Tussen de spoordingen en de bebouwing van Kandelaar overkwam ons iets wat zelden voorkomt. We werden besprenkeld middels hemelwater. De in aller ijl aangeplante bomen boden naast de altijd op alles voorbereide heer Henks tegenregenscherm bescherming en beschutting. Dat werd door minstens twee fietsenden ontdekt en deed voorbeeldvolgend gedrag ontstaan. Eén der fietser wenste incognito maar de heren zijn niet van zulk gedrag gediend, en daarom gewoon tikkie en vanaf dat moment was de fietser hem. In het droge seizoen gingen de benen en de rest van de herenonderdelen vrolijk verder. Honden, zwanen, paarden, koeien, zwaluwen en nog veel meer dieren mochten we ontmoeten, maar zoals altijd bereikten we ons uiteindelijke doel. Eerst mochten we nog een brave teckel in een fietstas zien, terwijl de niet-brave teckel er zwaar vermoeid achteraan hobbelde. Na ook dit enigzins te hebben verwerkt en het aanschouwend waarnemen van naar ons inzien kunst, streken we neer op het terras van het eerder genoemde raadhuis en zodoende werd het een afgesloten geheel. Op de terugweg met het automobiel zagen we nog een belgies mobiel voertuig dat op al onze 424 vragen negatief antwoordde. Ons humeur bleef echter opperbest.

Lengte: door onze eigengereide invulling geen 8,1 maar 10 km.

Duur: twee uurtjes en vijftien minuutjes

Versnaperingen: Grimbergen dubbel begeleid door bittergarnituur met onder andere gevierendeelde frikandel.

Waardering: ruim voldoende

In ons sas in Strijensas

2008-06-06T20:13:00.013+02:00

We hadden er zin in, zeker met de naderende vakanties die naderen. Want binnenkort wordt de wandelroute onderbroken door vakantiepret. Maar u als lezer zult wellicht ook, dus uitkomen doet het en zeker vast. Wij togen naar via Strijen naar Strijensas. Heer Frans wist te melden dat dit kwam door de sluis, die aanwezig was. Als u sluis achterstevoren uitspreekt, de klinkers eerst en het onderwerp na het bijvoegelijk naamwoord dan hoort u het ook. Komt u uit Friesland dan helpt dit niet.
De route kunt u evenals wij gewoon van weeweewee downloaden en bekijken en volgen.
Dan kunt u ook lezen dat er vele routes niet naar Rome leiden maar dit geeft nu niets. Heeft u vrees van hoogtes dan is dit nu niet erg, want u bevindt zich bij het Hollandsch Diep. Hoewel de brug in Strijensas natuurlijk voor de onbevreesden is. Gun uzelf hier wel de tijd om de auto te parkeren bij de jachthaven, wandelt terug naar de brug en geniet, ook van uitzichten. Wij hadden genoegelijkheid van blatende schapen, maar of u dit ook meemaakt valt niet te voorspellen. Wellicht ondervindt u hinder. Officieel loopt u via de kreek "de meer" naar de hogedijk en 't Schenkeltje naar het dorp Schenkeldijk. Maar de HH kozen onbewust een iets andere route maar ook wij konden de route naar Schenkeldijk makkelijk weer terugvinden. Dit dorp zal een blijvende herinnering achterlaten op den gemiddelden wandelaar, niet op de HH. Via de Kooilandse dijk gaat de route terug naar Strijensas. Onderweg komt u Noorse geschenken tegen die de tand des tijds hebben doorstaan, maar waarvan je je wel kunt afvragen.

Onderweg hebt u dan gezien:

* de strijense polder
* de mariapolder (zonder verschijning overigens)
* hele kleine paarden, zeg maar kabouter paarden. Maar dan klein, genoemd paardekinderen.
* bomen die een eigen gevangenis hebben, best treurig, maar men is hier zuinig op de spullen

Uiteindelijk komt u weer bij de beroemde ophaalbrug en kunt u natuurlijk direct terug naar huis, maar ho ho, niet de HH. Wij gingen naar de genoegelijke uitspanning bij de haven, met uitzicht, witbier en borrelhap. Of u de kelner weer zult aantreffen blijft spannend. Mochten wij ooit dan zullen wij natuurlijk mededelen.

De beschrijving is misschien wat kort, de wandeling is prachtig, de omgeving zeer de moeite en wederom vlak bij Rotterdam. als u vindt, en waarom niet, dat sprake zou zijn van ruim omtrekkend rondom Strijensas dan kunnen en zullen wij niet ontkennen.
Wij wensen u genoegelijke tijden en doen dit ook aan onzeszelf.

Verschillende soorten golfen

2008-05-25T11:11:00.008+02:00

Hadden we u al verteld? Oh, had u het uit eigener beweging al ontdekt? Hoe dan? U wist en weet het toch nog niet. Nou, hier komt het dan. Bij Barendrecht in de buurt zijn ook veel van onzer favoriete bomen genaamd de knotwilg. En omdat deze een cyclus van drie jaar hebben, wordt het nu wel tijd om de reis naar deze specifieke onderdelen van de natuur te beschrijven. Om te beginnen nodigden wij onszelf uit om de auto in de buurt van het eindpunt van tramlijn 25 in Carnisselanden te parkeren. Deze onderneming slaagde op onnavolgbare wijze zodat eigenlijk niets een geslaagd uitstapje meer in de weg stond. Vanaf de tramhalte liepen we over de niet te missen brug die alsmaar golft net als het water wat onder haar door stroomt. Een zwaan wilde ons schrik aanjagen, maar ho eens even. Derhalve gewoon na de brug trappen op en aan het einde daarvan rechtsaf het fietspadweg op. Kijk uit want gefietst wordt hier zeker maar ook vierwielige motorvoertuigen laten van zich horen en zien. Iets verderop ligt aan de linkerkant een haventje waar veel pontons en kranen verstopt worden. Vlak daarna is een parkeergelegenheid die we op zijn gegaan en links in de hoek daarvan werden we het moois al gewaar. Wilgen bij de vleet en een informatiebord zodat we wisten waar u staat. Over een brug en ziedaar: links de Oude Maas en rechts vloedbos en grienden. Op een gegeven moment kwamen we op een soort brug die ons het gevoel gaf alsof we op survivaltocht waren en over en weer kwamen de van dichtbij en verder meegemaakte echte survivalbelevenissen aan bod. Al belevend deden we aan het eind van die brug linksaf en vanaf nu ging het alsmaar zo dicht mogelijk bij de Oude Maas. Ondanks verleidelijke driesprongen, zwembadjes en graskaden en prettig groetende mensen en dieren. Op een fietspad linksaf en na een betonnen gebouwtje met van alles erop en eraan gingen we het gras weer op om uiteindelijk bij het Oude Veerhuis rechtsaf asfalt onder de voeten te krijgen. Tussen de golfvelden door en na alsmaar rechtdoor (we willen bij deze de paarden nog even bedanken voor de prettige ontmoeting) gingen we rechtsaf bij een viersprong een eigen weg op. Langs een gaspompstation en ook erg vriendelijke koeien in de schaduw staken we een dijk over (niet door natuurlijk) om bij een meertje aan te komen. Al genietend van allemaal vuurtorens (1 is blijkbaar in Barendrecht ruimschoots onvoldoende) ging het even linksaf langs een mededelingenbord en daarna rechtsaf langs en om het meertje heen en ziedaar; de brug had ons alweer verwacht en lag rustig golvend te wachten. Braaf watergedronken en zodoende.

Afstand: 8 km

Tijd: twee uren

Vermakelijkheid: 7,5

Educatieve inhoud: 8,79

Versnaperingen: een "gewoon" bittergarnituur door ons voorzien van ankerbokken

Smal, mits smaller, Waddinxveen

2008-05-16T20:26:00.015+02:00

Het is maar goed dat de heren zo zijn afgevallen met het klimmen der jaren. Vandaag kwamen wij immers over het smalste pad van het groene hart. Jazeker, het zou kunnen dat u er ook kunt wandelen, maar check uw breedte maten. Het is zeker niet voor de wattigen onder ons, dus hebt u engte vrees, vrees dan het ergste. Maar op een stokje doen nu en kom op.

Wij parkeerden en schoenen ritueelden in de omgeving van het NS station te Waddinxveen. Wist u dat de heren aldaar 5,50 meter onder NAP stonden? Is het niet smal, dan wel laag. Wij vergaten de route aanduiding, wel hiero.

Vanaf de start werden wij gehinderd door een mits niet aanwezigheid van ANWB aanduidingen maar met de kaart erbij die u op bovenstaande link kunt uitprinten (mits u geen printer niet heeft aangesloten) komt u er wel. De HH gingen door hoge en lage delen en kwamen uiteindelijk bij een knooppunt van vaar- en rijwegen, waaronder zoal de A12. Aldaar reed men rustig om van de HH te kunnen genieten. Overstekend en over de A12 komt u bij recreatiegebied 't Weegje.

Dit is wel zeer verrassend, met name als u het bezichtigt. U vindt hier schone schijn, mooie vergezichten, dieren alom en om u, prachtige wandelwegen en doorsteekjes. De horeca is niet geopend, mits men dicht is. De aanduiding ter plaatse verdient ontcijfering en rustige "op u inwerking". Met spreekt overigens niet over het praathuis. Nadat u deels over andere paden toch terug keert naar vanwaar u kwam oversteekt u natuurlijk de A12, maar tegenover en gaat uiteindelijk via de brug over het water en direct RA. Het pad volgend kunt u later dan LA en bereikt u eindelijk de smalheid der smalheden, mits u zelf breder bent uitgevallen en afstanden kunt inschatten. Bedoelde winterdijk biedt alles en meer. Maar nogmaals, de heren schatten dat als u de breedheid van 50 cm of meer behebt dan is het plan niet al te best, mits er sprake is van vooraf. Volgens kenners is de winterdijk een parel in het groene hart.

U wandelt tussen links en rechts hoogtegroeiende natuur die de broekspijpen en de schoenen in dit geval van een nat laagje voorzien hebben. Maar dat verkoelde slechts ten dele.
Aan het eind, want ook dit loopt af, gaat u LA richting Waddinxveen. U ziet om u heen bebouwing, de kloon van de hef staat voor u en alras is de plaats bereikt en als u gewoon doorloopt krijgt u blik op uw aandrijving. Wij althans zonder mitsen of maren. Wij troffen aan: pril dierengeluk, kermit (waarvan echtheid wordt betwist, enzo).

Bieren: Anker lente bok, verrassend maar niettemin lekker
Eten: nacho met kaas, sauzen, tomaten, etc.

Afstand: 11 km

Aanrader voor hen die willen wandelen. Voor thuisblijvers geldt: niet doen.

Dit is prachtig;verslag nummer tachtig

2008-05-11T10:46:00.010+02:00

Als trouwe volgelingen van ons zelve, ontdekten we dat een mooie reeks verslagen reeds de deur uit zijn gegaan. Ook vele wandelingen zijn ons ten deel gevallen. Het meerendeel van de laatste voetstapgebeurtenissen was onder invloed van reeds door pers en anderen voorbewandelheden. Nu was de tijd gekomen en daardoor ook rijp om andere maatregelen in te passen. Hiertoe had heer Henk zich enkele dagen teruggetrokken in de stad waar een toren die bedacht is door meneer Eiffel fier omhoog staat. Het resultaat dezer terugtrekking is niet mis te verstaan. Ziehier (of daar) waar het toe heeft geleid. De bestuurlijke capaciteiten van heer Frans werden deze keer aangewend om het illustere duo te verplaatsen naar de wijk Kralingen gevestigd te Rotterdam. Na aanvankelijk werd besluitvol gekozen voor gratis parkeren en wel in de buurt van je moeder. Heer Henk op sandaalslippers en heer Frans op kousevoeten in wandelaarsschoenen bleken we geen helden op sokken. Wandelend over de Oostzeedijk Beneden vonden we die welletjes en sloegen de Hoflaan in alwaar we ontdekten hoe een politievoertuig er geparkeerd uitziet. Iets verder bleek een huis een vijver te lusten. Voordat over gegaan zou kunnen worden op het lusten van de heren, gingen de voetjes ras de Slotburglaan op om vervolgens via de Vijverlaan( met bescheten automobielen en mooie optrekjes) de 's Gravenweg te betreden en richting Kralingse Zoom te gaan. Aldaar even links en daarna direct weer rechts om de 's Gravenweg te vervolgen. Geloof het of niet maar het is gewoon waar. Tijdens het verblijf op deze weg heeft heer Frans iemand telefonies een huis afhandig weten te maken en heer Henk de fundamenten gelegd voor een succesvol vervolg van een mooi project. En dit alles bij 25 graden Celcius onder een strakblauwe hemel en windkracht 3. Ziezo. Maar waar waren we gebleven. Oh ja. Voordat de Lilian Ngoyiweg begint gingen we de metrobaan onderdoor om op het A. Van Ryckevorselplein te worden opgewacht door riekend oud vet bij een snackbar met een oosters tintje. Ja, ook qua kleur maar allereerst door bediening. Trots als pauwen de Van Beethovenlaan op om via een aantal andere prachtige componeermenerenstraten terecht te komen in Kralingse Veer op de Ijsselmondselaan. Hier zijn we langs een oude VW-pickup het volkstuinencomplex ingegaan en achter de huistuinen van de nieuwbouw langs gelopen om uiteindelijk de doorsteek naar de 1e Riviumstraat te maken. Een eindje verderop werden we getrakteerd op een lege shuttle, wat op zich al een reden om er op uit te trekken waard is. Via het Riviumqaudrant, waar ze echt waar 1.000.000 liter water per dag schoon maken, over het Toepad naar de Schaardijk. Daar wees heer Henk naar de overzijde van het water en bevangen door schoonheid en hitte waande heer Frans zich elders maar kon gelukkig door heer Henk weer ter plekke gehaald worden zodat beide heren van uitzicht naar Oud-Ijsselmonde konden genieten. Vanaf de Schaardijk bekeken de heren visboer, fietsmensen, strandjesmensen, politievoertuigmensen, vaarbotenmensen en meer. Zittend op een gesponsord bankje ontdekte heer Henk bij zichzelf een teenblaar. Maar redding zat in zijn tas en pleister destijds door reisorganisatie verstrekt maakte korte metten. Nu even tussendoor; de heren zijn nog steeds gehoorzaam vandaar die flessen water. Na kennis te hebben genomen van het woonadres ener beeldhouwer mooi verder de Nesserdijk op. Genieten van Zuid Hollands Landschap en haar huis en verderop van huis met veel grond bomen en ook schaapjes op het droge. Even van de wijs door een remtractor maar daarna kloek verder. Over Buitenbassinweg, Watertorenweg(is niet weg; staat er nog hoor) en Waterwerk naar Plantagelaan. Hup de Maasboulevard op richting Tropicana en bij de oversteeklichten oversteken naar de Willem Ruyslaan. Hier werden we verrassend genoeg begroet door een aantal gele van die waar we niet over mogen praten. Bij de volgende verkeerslichten de Oostzeedijk op en een stukje verderop naar je moeder waar de auto gedwee stond te wachten. Veel van de bezienswaardigheden hebben we niet beschreven, hetgeen u als een uitnodiging tot het volgen van de route mag beschouwen. De heren waren in ieder geval erg tevreden over het heerhenkbedenksel van wellicht 12 kilometer dat zij aflegden in 2,5 uur. Aangenaam nagenieten deden we bij de Dijk waar witbieren en Corona's zowel als bittergarnituur van eigenaar wisselden. Ook in dat opzicht een hartverwarmende en geslaagde middag.

2 Heren maken nog geen zomer

2008-04-26T11:12:00.013+02:00

Gisteren deden de heren het. En waarom hoor ik u denken? Omdat het nagenoeg steeds zo gaat in het leven. Want zo zijn mannen, een woord een man, een vrouw een gesprek.
Nagenoeg onbeschadigd arriveerden wij aldaar waar deze routebeschrijving de parkeergelegenheid openbaart. En wat voor een. Wat dacht u van de nu reeds aanwezige toiletvoorziening?
U ziet dat het nog bestaat. De afgesloten gezamelijke doucheruimtes waren niet begaanbaar. Maar wie mekkert erom.
Als u de beschrijving aanhoudt, en waarom zou u afwijken?, dan bestijgt u in een klap de hoge trap. Vandaar.
Nu dient dat bestijgen letterlijk te worden genomen, dus grappen en grollen ontwaarden wij nietwaar. Als u eenmaal boven bent dan ontwaart u een bos alwaar de aanduiding u doet inzien dat navolging een goede raadgever is. Op den achtergrond hoort den mensch de oprukkende beschaving, maar .......................... beste lezers, op dat moment realiseert u zich dat u wandelt op oprukkende beschaving, want onder uwent eigen voetsel liggen de restanten van voorbijgaand begraven ender verstopt. Wat dat betreft kan menigeen der regering en andere overheden (lokaal of buiten) nog wel den twee en ander leren van gemeente dezers. Maar het reeds aangehaalde artikel doet volledig welbespraakt dit maar ook meer uit den doeken. En het moge ook wel eens gezegd, schrijver dezes nodigt u uit om nog eens terug te keren naar dit gebied. De HH denken dat u dit wel moet doen want een middag geeft onvoldoende den gelegenheid om alles wat geschreven is tot u te nemen. Maar u kunt natuurlijk alsofdoen. Onderweg volgen hoge heuvels, uitkijktoren die natuurlijk beklommen kan worden, enzovoorts. Als u rondom gaat en deels langs andere paden weer terugkeert dan krijgt u de mogelijkheid om de lokale grienden te bezoeken. Dit laatste kunnen wij van harte, maar waarschuwingen dienen nu te duiden.
Beste lezers, wanneer u niet minimaal 3 zwemdiploma's bezit en over voldoende lengte beschikt dan moet deze tocht worden afgeraden. U geraakt alras in de diepste moerassen en vergetelheden van het menselijk ras dat redding niet nabij en onverhoopt toch misschien. De ter plaatse geschoten actie foto grafische platen bewijzen, ons dunkt.
Dat u geheel en al eigen risicoot lijkt ons niet meer dan aangenaam. Anders rest altijd uitleg anderzijds. Niettemin kunnen en mogen wij dit niet te gerieflijk afdoen alsof het er niet toe doet. Ook zeer gevaarlijke beesten vallen uw deel. Wanneer de bezinning er dan uiteindelijk toe voert dat u het risico wenst te dragen dan volgt een van de meest avontuurlijke aangelegenheden dezes. Nogmaals dat de HH zich kunnen voorstellen dat uwent me dunkt. En dan besluit van voorbijgaande aard.

Wanneer de barre tocht tot een goed einde is gekomen volgt natuurlijk het meer dan bekende ritueel (let wel op de juiste volgorde) van schoenen bedankt, auto verplaatsing en uiteindelijk in Rotterdam dezer keer waarbij een actie vastlegging meer zegt dan wat niet over wordt gesproken. Wij danken nogmaals de natuurvereniging Ridderkerk en hopen u met enthousiasme te hebben getergd zodat eigen onderzoek in het verschiet ligt.

De afstand schatten wij in op ca 7,5 km. Waarbij wij ons gemiddelde meer dan deden.

Een voetnoot nog: deze op zich al barre tocht werd ten einde raad nog voorzien van diverse emotionele telefoongesprekken, waarbij de HH ondanks hun niet aanwezigheid toch het bedrijfsleven op hun grondvesten hebben doen schudden. Als morgen de rook is opgetrokken zal in de regio Rotterdam en Capelle nog lang worden nagesproken over deze in zijn totaliteit uiteraard niets voorstellende maar op lokaal nivo nog nazinderende gebeurtenissen. Waar wandelfestijnen al niet goed voor zijn. Waarvan aldus.

De HH wensen u aangenaam weekend (met aangekondigd mooi weer), veel wandelvreugde en om te beluisten nog maar een volkswijsheid:

Zoals de reiger thuis tikt verstopt hij nergens.

Wie goed doet,(Werelderf)goed ontmoet!

2008-04-15T09:39:00.012+02:00

L.S.,

Alhoewel wij niet weten wie anders dan lezers we middels dit bericht bereiken, laten we de L. niet weg. Wel gingen we zelf weer op weg en gehinderd door voorkennis waren de gegroepeerde 19 windmolens van de Alblasserwaard weer aan de beurt. Weer aan de beurt zult u zich wellicht afvragen. Jazeker weer. De vorige twee keren hebben we het stiekum gedaan en dus bent u tot nu toe verstoken gebleven van onze schriftelijke bekentenissen met betrekking tot. Kinderdijk dus. Gewiekst reed heer Henk het mobiel naar een prachtige parkeergelegenheid nabij het J.U. Smitgemaal. Daar bleek dat we onze ogen voortaan ook voor de wandelaanvang goed de kost moeten geven. Het is namelijk zo dat voor het onderhoud van het erfgoed geld nodig is. Het zal u net als ons zeer verbazen. Desalniettemin werd van ons verwacht en ook onvriendellijk maar zeer dringend te kennen gegeven dat meebetalen niet achterwege zou blijven. In ruil daarvoor kregen we naast een fraaie routekaart annex uitleg in diverse talen toestemming tot neerzetting van de automobiel. We waren niet alleen deze plek komen bezoeken. Nee, er waren er meer, zoals iemand die gewaarschuwd was want de droeg het bordje "2". Gelukkig voor de in behoorlijke aantallen aanwezige Japanners was de uitleg ook in hun taal. Eén van hen kon de schone lucht in Kinderdijk niet aan en droeg een mondkapje. Een landgenoot van hem was blijkbaar ingehuurd om zijn handen niet vies te maken en droeg mooie witte stoffen handschoenen. Nog voordat we de eerste molen voorbij waren werden we ook al met kunst geconfronteerd. Prachtig in het water neergezet aan de rand bij de Nederwaard. Even verderop liepen we de bezoekmolen voorbij, want wij waren niet op bezoek uitgenodigd. Al mijmerend over van alles en nog wat vroegen we ons wel af waarom de wieken niet de benodigde draaibewegingen uitvoerden. Heer Henk gaf blijk van geheugen want vlak na een eerder bezoek onzerzijds was bij een molen fluks een wiek de lucht ingevlogen zonder houvast aan de molen zelf. Vandaar dus. Maar al snel kon 1 molen haar draaidriften niet meer bedwingen, wat bij ons tot hartvasthoudendheid leidde. Een bruggetje staken we over naar de Molenkade en vervolgden linksaf langs het water. Hoewel nog lang niet zover, ging heer Henk op zoek naar een baantje voor na de vijfenzestigste verjaardag, maar al ras werd duidelijk dat molenaarsbestaan geen kans maakt. Heer Frans beperkte zich tot het, al brug overlopend terug naar de Nederwaard, vastleggen van ganzen met ganzekuikens en visetende fuut. Ook broedende gevederde vriendjes ondergingen hetzelfde lot. Aangekomen bij de brug naar de Middelweg staken we over en liepen richting Nieuw Lekkerland. Allerlei dingen kwamen we onderweg tegen. Prachtige huizen en ook niet. Het meest werden we getroffen door een huis met name "Tijd te Kort". De heren zijn overal en altijd behulpzaam en gingen direct op zoek in hunnen broekzakken naar overtijd. Gadegeslagen door iemand wiens mond van verbazing zich geen houding wist te geven, bleken wij precies genoeg tijd voor onszelf te hebben. Wij treurden niet en gingen linksaf de Tiendweg op. Schrik was even onze raadgever maar wat een slechte. Wij vermoedden een buitenaardsheid maar in werkelijkheid was het een binnenaards menswezen die met bijen allerlei trucjes kan uithalen. Zodoende. Een stukje verderop werden we verrast door een rivierkreeftje dat de rivier kwijt was geraakt en op het droge pad was beland. Het meest op de rivier lijkende in deze omgeving was een sloot. De rivierkreeft werd door heer Frans derhalve omgedoopt tot slootkreeft. Weer iets verderop bij het punt waar verhard pad ophoudt te bestaan en overgaat via bruggetjes in modderpad, ontwaarden we een vogelbegluurhut. Dus wij begluren. Er restte ons verder niets dan doorwandelen langs gekkegeiten en zo weer terug naar auto. Heer Frans moest nog even vaststellen dat het riet terugtrekkend was qua kraag en zorgde voor enige kaalheid. Meer onzinnige informatie zijnerzijds zullen we u besparen. Na een uur en drie kwartier gingen de wandelingsschoenen uit en zochten de heren een plaatselijke uitspanning uit teneinde kelen te smeren en buikjes rond te snoepen. Het bittergarnituur was zeer welkom en aangenaam net als de Kasteel en Westmalle Dubbels en een dwars Leffe Blond. Daarmee werd de ca. 9 km in stijl afgesloten.

Overpoep

2008-03-29T10:59:00.015+01:00

Hee! Zult u zeggen bij het zien van deze titel. Laten we het vlug uitleggen. Wij hadden via en mede daardoor van de bekende Wim weer een route gevonden in Overschie. Nu kent u de heren en wij zijn altijd in om het verleden te duiden. Dus ontstond alras een discussie naar het hoezo. Daarbij is bekend dat wij alles uit de kast halen om te verklaren, soms zelfs heilig.
Het moet dan als volgt zijn gegaan dat men in vroegere tijden naar den overzijde ging om de grote boodschap te deponeren. Men ging als het ware over scheit. Dat hierbij soms de schie een rol speelde maakt het alleen maar lastiger. Wij kunnen ons derhalve voorstellen dat het niet lekkerbekt om bij de beantwoording van adresondervraging te moeten zeggen: ik verblijf in overscheit. Vandaar met de schie om de hoek werd het allengs overschie.
Goed, nu de wandeling als haarzelve.
U parkeert de bus of eigen vervoer in overschie aan de zestienhovensekade, bij de kruising met de Burgemeester Bosstraat. Wij stonden er heerlijk en ook het weer was zoals vanaltijds. Via de B Bosstraat (!) gaat u RA de plassingel in. Wij kunnen hier grappen maar natuurlijk. Aan het einde LA en langs de speeltuin tot u ongeveer niet meer verder kunt en dan RA over een brug. Op het dijkje RA en zodra u het bekende hotel bij de luchthaven ontdekt gaat u richting vliegveld en ruim voor de ingang van het vliegveld gaat u naar links, een goed onderhouden fietspad op.
Op dat moment werd er van de bovenkant vocht op de heren losgelaten wat normaal gesproken vanuit de rugregionen intern ontstaat. Maar ten bewijze moge dienen. Wij trokken ons niets aan van verwonderende blikken van automobilisten die zich afvroegen waarom wij in dit prachtige weer niet lekker naar huis gingen. Nee, dan wij...! Aan het eind van de weg LA, u oversteekt de A13 maar vrijwel direct verlaat u aan de linkerkant het oversteekgedoe en gaat onderlangs RA richting Zweth. Hoewel de heren al honderden jaren deze route met auto e/o fiets begaan valt het op dat er altijd nieuwe zaken zijn ontdekbaar. Wat dacht u van een heus landgoed? Wat dacht u van de oudste der echte bomen? Wat dacht u van zelf te openen hekken? Niet het sluiten vergeten waarvan akte. Het was overigens een topdrukte op het water en aanvaringen lagen op de loer. Gelukkig werden de schippers niet teveel afgeleid door de heren. Wij maar ook u lopen helemaal door tot de plaats Zweth en pas daar biedt een brug oversteekgelegenheid en gaan we in feite over tot een zinloos teruglopen aan de andere kant van het water, maar let op. Voorbij Kandelaar gaat men LA een asfaltpad op. Overigens hadden wij tijdens dit open deel van de route erg fijn weer tot onze beschikking. Wat dat betreft maar ook anders komt regenkleding zeer onderwegpas. Wanneer u op de dijk langs de schie loopt en voorbij een vervallen huis RA een puinpad op gaat (valt best mee) loopt men langs de poldervaart en dan de polderweg. Die is heel lang. Heel lang.
Hier viel ons ook het eerste steen ritueel op. Men doet hier zeker niet mee als de eerste niet is gelegd. Hoewel het tellen niet de sterkste kant van de lokalen is heeft men over het algemeen allemaal wel een eerste steen. Een waarschuwing voor mogelijke huizenkopers (Frans !) lijkt hier op den plaats. Er zijn ook lokaties waarbij eerst de rest is gelegd en dat is dan zo gebleven. Ook viel ons op dat sommigen niet wisten dat er 'een boven ' is wat zo nu en dan ook best geverfd dan wel onderhouden dient te worden. Ook van andere panden, waarvan volgens Frans intern slechts ruimte is voor de kabouters onder ons, bleek de staat van onderhoud toch een rekbaar en schaalbaar maar zeker ook zichtbaar een begrip te zijn. Maar wat niet weet.
Bij de Metalimex steekt men over , dan LA naar de Overschieseweg en als u het aandurft over de hoge brug de overschiese dorpsstraat in. Links om de kerk en tegenover een andere heilige plek RA genoemde zestienhovensekade in en op weg naar de eigen auto of bus.
Het weer werkte gedurende het laatste uur weer mee, dus kwamen wij daar toch weer afgedroogder aan dan ooit tevoren.
Zoals wij wel vaker zeggen: entschuhen bitte. Und die vorige Schuhe anziehen. Dat ritueel is meer dan. Vervolgens op weg naar een lokatie ter verkrijging van bieren en warme voorhapjes. En zo geschiedde.
Het toeval wilde dat wij ca 12 km liepen en knap 2 uren en dat op deze barre tocht.
Hadden wij u reeds verteld dat er gedurende de route nauwelijks sprake was van geluidsoverlast?

Op de in de vorige kennisgeving geduide plek kunt u deze en andere Wimmers opvragen. Nogmaals Wim, grote klasse.

Vijvers

2008-03-16T09:42:00.009+01:00

Soms wat verder en soms wat dichter bij huis. Hoewel avontuur altijd nog lokt, zijn de laatste tijd de heren wat voorzichtiger geworden met de grotere afstanden alvorens te wandeltreden, want men weet maar nooit wat in den vreemde zich voor kan doen. Ditmaal moest Capelle aan den IJssel het ontgelden en wel volgens de Grote Om conform de omschrijving van de nooit genoeg te prijzen Wim van den Bremen. Het gerucht gaat overigens dat bij de Capelse buren het gras niet een beetje maar veel groener is. Dus wij op onderzoek. Startend bij metrostation Capelle Slotlaan staken we alras de A. van Rijckevorselweg over om daarna linksaf de 's Gravenweg op te gaan. Door de zon flink opgewarmd en bijna onopgemerkt voorbijgereden door contrôle gingen we na het zien van scouting rechtsaf de Prins Alexanderlaan op langs volkstuinenvertier. Iets verderop was het rechtsaf het voetpad tussen volkstuin en water in. We kregen mooie vormen van aanhuisvlijt te zien totdat we de Schenkelse Dreef overstaken en linksaf over een voetpad naar de Kralingse Weg liepen en deze overstaken. Langs vijver ging het ook toen het pad daarlangs ons naar rechts dreef. Wij zijn vergeten te vertellen dat we tot nu toe naast diverse fraaie uitzichten ook al vele dieren mochten begroeten. Juist hier bij de vijver was het een honddiertje dat met natte voetjes het baasje even in vertwijfeling liet. Enfin, aangezien ook in Capelle het een en ander niet stilstaat, werden we opgeschrikt door een op- en onderbreking in onze route. Niet voor 1 vervaarlijkheid te vangen en volledig vertrouwend op de deskundigheid van heer Henk, lukte het dan ook om toch de wandeling op te pakken aan de andere kant van de Capelseweg. Daar wachtte op ons uit het tunneltje linksaf het voetpad op wederom langs een vijver en daarna direct hoepla een dam over het Schollebos. Daar konden we heel eenvoudig geleid door blauwe palen onze weg vervolgen en wel naar het pannenkoekenhuis aan het Bermeinde. Inmiddels moesten we ook wat minder aangename ervaringen opdoen, maar de details zullen we u besparen. Het Bermeinde overgestoken hebbende deden we dat vervolgens ook met de 's Gravenweg, A. van Rijckevorselweg, De Linie en de Keerkring. Gelijk was de Couwenhoekseweg aan de beurt en toen verdwenen we snel linksaf achter een geluidswal een houtsnipperpad op. Langs vele zwanen en een Kever ging het verder avontuurlijk over een smal houten pad langs alweer een vijver over de Torenhof. Aan het einde daarvan linksaf de Kerklaan op. En ja, die heet niet voor niets Kerklaan. Sinds 15nogwat staat deze kerk er al temidden van diverse andere fraaie authentieke gebouwen en gebouwtjes. Rechtsaf ging het richting het Vuykhuis ( langs Zadkinekunst) alwaar het daarliggende park haar naam dankt. Vlak na uitspanning B&W gingen we de trap naar beneden naar de plek waar eens een slot heeft gestaan in het Slotpark. Geen slot te bekennen maar wel weer veel vrolijke diertjes. Nu nog even op zoek naar een klein monumentaal huisje in een omgeving waar reeds veel nieuwe huizen staan en dan door de schrijversbuurt terug naar het metrostation eindhalte van deze wandeling.

Afsluitingsritueel met hapjes en Brugse Zot Blond en Belle Vue Kriek na circa 11 km in 2 uur. Al met al mede door het weer een aanrader voor Capelle-ontdekkers

Rhoonse duinen

2008-03-08T10:52:00.004+01:00

Vluchtig en snel. Dat zijn de kenmerken van deze tijd. Derhalve niet gezwetst met niet ter zake maar nochtans direct van start.
Wij begaven ons naar Rhoon, alwaar men ook kasteelt. Parkeren kunt u bij de metro of bij genoemd kasteel. Hiervandaan start de route die wij vrijelijk beliepen naar analogie van de heer Wim vd Bremen waarvoor wij onszelf maar ook hemzelf zeer bedanken.
U vindt alhier de wandeling.
Aangezien Wim alles prima beschrijft laten wij het hierbij.

Wij startten vanaf de metro, overstaken deze op onze beurt en liepen snel naar het kasteel. Geen tijd voor foto's dus verder het park in en op de kerklaan l.a. Via scherp l.a. langs een pompstation (ja ja) en dan l.a. langs een benzine station (nee nee, Wim!). Wij ontdekten hoe dan ook. Gauw verder, dit kost tijd. Via l.a. het bospad in en wij waren in Valckenstein. Dit immense plukje natuur moest uiteraard ook zo snel mogelijk worden bedwongen dus wij gunden ons geen tijd tot bezichtiging laat staan. Wel viel ons op dat enkelen hier woonden ter volle vreugde van geluiden van de moderne auto en trein tijd. Hoe leuk en rustig zal het hier ooit zijn geweest.
Memorabel is ook de doorgang via de Griekse tempelingang in het moderne Poortugaal. Volgens Frans was Spaanje ook dichtbij, waarna Henk natuurlijk grappig moest zijn en Fraankrijk benoemde en vroeg naar Madeira. Het antwoord van Frans was derhalve schunnig dat vergetelheid gepast.
Om die reden een gedicht:

Oh Neederland, denkend aan zie ik vol, druk, soms chaos
Wandelen doen wij niet met ons haar los
Bedachtzaam, holle vaten, vriendelijk en oprecht
Wandelen doen wij niet scheef maar recht
op
Oh Neederland, zien wij teneergang
verlangen wij naar waarchuwing van JP
zijn wij dan niet blij? Oh jee
Die film, die niemand wil uitzenden
nieuwsgierig of blij zijn met elkaar laten wij, venten
en damen
Oh Neederland, met elkaar kommer en kwel
als de heren er zijn voelt het wel
Oh Neederland, soms is een jarig
schenkt dan bier en niet karig
Oh
Oh
Aha!

Wanneer genoemde Wim wordt aangehouden dan keert de rust terug bij het zien van het kasteel. Weer zult u zeggen. Jawel. Wij kunnen en willen niet veranderen.
Het stemde droevig dat de wandeling teneinde overstap naar liederlijk drankgenot.
Oh Rotterdam, wat heb je toch vele gelegenheden ter laving van de dorst.
En als dan de honger toestaat torpedeerden wij met grote snelheid enkele garnalen en schroomden noch deinsden wij voor Griekse ballen.
Frans beviel van een persoonlijke overwinning en nam Orval tot zich. En dat met smaak.
Hoezee, wij nemen er 2.
Proost!

Wie de schoen past, trekke hem aan.

2008-02-24T09:36:00.011+01:00

Kinderen die vragen, worden overgeslagen, zodat we ons afvroegen, waar naar toe te gaan. Vele wegen leiden naar Rome, maar aangezien een gedeelte van ons daar pas nog was, moest iets anders verzonnen worden. Goede raad was duur, vandaar dat we bij onszelf te rade gingen. Dit spaarde inderdaad uit, want zuinigheid met vlijt, bouwt huizen als kastelen. Kasteel zou het worden, met man en macht. Muiden, Breda, Klaaswaal, en zo kunnen we nog uren doorgaan, vielen af en niet alleen in gewichtigheid, maar ja als het kalf verdronken is, dempt men de put. Gedachtig dat wat je ver haalt lekker is, realiseerden wij ons dat dichtbij ook lekkere dingen te halen zijn. Het zou ons dan plezieren, als u ons een hart onder de riem zou willen steken en nadenken over de stelling :"Wat je haalt, is lekker". Alle gekheid op een stokje, het werd dus Rhoon en wel de Rhoonse Grienden. Zonder slag of stoot reden we naar de parkeerplaats bij de grote jachthaven en andere markante aangelegenheden. Eén zwaluw brengt nog geen zomer, maar dat de lente al flink in de lucht zat, werd ons getoond door mooi geel bloeiende narcissen en wat witte sneeuwklokjes. En zoals ook de verste reis met de eerste stap begint, deed onze trip van deze dag dat ook. Eenmaal in de grienden zagen we door de geknotte wilgebomen geen bos meer. Enigzins de weg kwijt zagen we noeste arbeiders riet snoeiend hun arbeidsplezier opdoen. Eigen haard is goud waard dachten ook 2 speciale wilgen en hadden jasssen van de snoeiers omgedaan. Hiermee hadden zij de kou de das omgedaan en konden we erg gerustgesteld verderop vaststellen dat de invasie wederom had plaatsgevonden middels een vaartuig. Een andere wilg wilde de dans ontspringen, maar daar had iemand middels een stevig touw iets aan gedaan. Na het het aanschouwen van dit stokje dat voor de wilgvrijheid werd gestoken, hielden we al snel de grienden voor gezien. Op naar de veerpont was het volgende onderdeel, maar voorzichtigheid was geboden, want bijtende honden blaffen niet. Dat de veerpont in 2007 het heen en weer had, bleek uit de dienstregeling, maar voor 2008 was een dergelijk document blijkbaar nog niet voorhanden, zodat we niet naar gene zijde gingen maar de weg aan deze zijde van de Oude Maas vervolgden. Aangezien een gewaarschuwd mens voor twee geldt, liepen we met z'n vieren voorzichtig langs de diverse honden, hun respectievelijke baasjes en het water naar de Johannapolder. Wat de boer niet lust wat de boer niet eet en zodoende betraden we een gebied alwaar het niet was en is toegestaan te voederen. Zoals u wellicht weet, waaien wij niet met alle winden mee en in dat geval gingen we zelfs tegen de koude zuidwester windkracht zes in. Maar niet getreurd en daarom huilden we krokodillentranen, want daar was een tweede, zij het een veel kleinere, jachthaven die zich aandiende in al haar eenvoud. Nog steeds zaten we niet te wachten op een koekje van eigen deeg en het pad vervolgde richting een terrein met veel bebouwing en navenante bewoning. Hoewel 1 gek meer kan vragen dan 10 wijzen kunnen beantwoorden, lieten we de compound genaamd Delta voor wat het zou kunnen zijn en zochten de beschutting van het fietspad terug naar de parkeerplaats en auto. Maar voordat we de warmte van de auto weer op ons in lieten werken, doken we nogmaals het boerengebied alwaar de veeteler blijk gaf van het feit dat hij zijn schaapjes op het droge heeft. Het gebied verlatend werd ons de ogen geopend en ervoeren wij dat geluk in een klein hoekje zit. We voelden zowaar nattigheid die ons verder op de huiswaartsreis vergezelde. Eind goed, al goed.

Na gedane arbeid van ca. 9 km in 1 uur en vijftig minuten is het goed rusten met De Koninck, Winterkonick en hapjes. Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, want vergissen is menselijk en anders zou je zomaar van een spreekwoordelijke koude kermis thuis kunnen komen.

Bloemen? Nee, Bomen? Ja maar ...

2008-02-17T11:30:00.005+01:00

Terug in de tijd keerden wij rechtsaf. De auto parkeerden wij op denzelfden steck als den vorigen wandeling in deze omgevingh. Uitgevonden hadden wij dat er sprake zou zijn van bloem - ender boomdijckroute, vandaar nieuwschgierigheidt. Op den nog volop in bedrijf zijnde zalmvisscherij ontwaakten wij een begin van een route. Wij gingen r.a. langs den vlindertuin (zij waren niet aanwezigh) en eenen menschelijker broedplaatsch en via een brugghetje langsch de dijck wederom l.a. Let op als ghe wilt: tot aan het ghemaal. Aldaar dient men zich bewust te worden van een wat nu fietspad is en zo snel indien moghelijk weer op den dijck. Voor den in heden pallet-opslag plek r.a. het pad genaamd veerstoep ophouden en de wegh met de Italiaanse bomen uitwandelen met geschwinde doorpas. Aarzelingh wordt hier als mede ongepast ervaeren. Via l.a. en r.a. onder den hedenwoordig genoemde N217 door. Weescht hier voorzichtiger dan ooitdt. Een kleine verwarring heeft ons hier parten gespeeld maar u dient toch een beetje r.a. te gaan en dan l.a. de reedijk op. Dezer reedijk is lang maar wischt u dat zij hedentendage niet zo lang meer is vanwege harde onderbrekingh. Frans wist Henk te overtuighen van hetgheen optisch nauwelijsch meer zichtbaer is. Maar neehmt u van de heren aan!
De weg buigt zich langs de A29 naar de linker zijde en bij een carpoel plaatsch kunt ge oversteecken. Let hier op, u zijt niet alleenden. Overzijde bedient zich van een fietspad l.a. en nu wordt het spannend. Voor hen die dienen af te haecken is nu het momenth aldaar. De ferventenaeren lezen verdher. Derplaetsche ontwaerden wij ook waarschuwink generieck belaengh. Ga alvorens de kreehk r.a. het voetpad op en zo ook inh. Aan den einder ontvouwt zich asphalt en via streekmuseum eerschte weg l.a. Weest door onzent gewaerschwud, den vastlegging op photographisch materiael wordt slechts na betalingh overwoghen. Rond dit buurtschap vallen de zeer grote, wij moghen wel zeggen rianthe woninghen echth op. Via den parkeerplaats, voetpad langhs den kerck l.a. en dan bij klinkherpad ra richtingh den dijck. Alsch ghe last heeft van ingegroeide teennagels biedt deesch locathie de mogelijckheid ter reparathie. Op den dijck l.a., bij aanduiding "Haven" r.a. LINKERZIJDE (jaja), klinkerweg wordt dan schelphenpad. Alsch ge dit goed heeft volbraght dan komt u in het Koos Mons parck. Nochthans hebben wij den beiden heeren niet aangetroffen maar wellicht valt u geluck ten dhele. In dit park geldt: r.a. volhouden en bij een T-afsplitsingh r.a. Uiteindelijk verlaet u dit parck langs een woningh met velerlei oudere Volvo en Daf voertuighen die duidelijkst niet reden. Althans den indruck overheerschthe. Thans is het momenth voor r.a. Sluisendijk, 2e fietschpad r.a. Zalmpad. U herkhent en wandelt bedaardt terugh naar hetgheen vertreck was geweest eniger wijl geleeden. Als u dan op Klein Profijt aankomth kunt u aldaarh versnaeperinghen danwel eldersch. Aangezienh wij al hadden gingen wij eldersch.

Wath wij daar troffen verhaalt zich als volgt:

Anker bieren en oostersche snabbelheden. Lekker was en is een verfrissende neus.
Den temperatuur gevoelde rond vriesphunt en den aangenaemen wind voorzag van extra genoth.

Zon, zee, duin en stranden

2008-02-03T11:39:00.000+01:00

Meestal is het verstandig van de hierboven genoemde gegevens een genotgevoel te ontwikkelen; hetzij van elk op zich staande maar ook de combinaties van diverse is aanraadbaar. Bovendien is Yin/Yang ook om de hoek wezen kijken en met name het gedrag van een hartverscheurende schrijvende meneer van 't Hart moest ons wel drijven richting het wel-genieten. Vandaar en zodoende een retro van Rockanje/Oostvoorne voor de heren. Bij de 2e Slag was waar wij onze slag sloegen en niet luisterden naar Napoleon en zijn Waterloo. Want immers Den Briel niet ver in kilometers maar wel in voorbeeld. Victorie dus alom en zo dan ook na fluks schoeiselengewissel wat deze keer slecht uitpakte want HH's schoenen verkeren in andere grootte dan HF's. Terugwisselen was daarop de juiste handeling en voetgelukzaligheid aan de orde. Het Voornse Duin in langs boerderij met vele in de loop der tijd bijgeplante gebouwen en hun dierlijke toebehoren. Aldaar aangenaam verrast door lentetekenen liepen we vrolijk als altijd langs gras, boom en wat dies meer. Aangekomen bij mooi nieuw hekwerk en sluithekwerk werd ons duidelijk dat natuurmomenten hier worden getransformeerd in Natuurmonumenten. Dit tot groot ongenoegen van bioloog (of toch waarheidsprekende) heer M. Dekkers. Dit dan weer op het zijspoor zagen we ook geheel natuurlijk aangelegd waterven. Ook waren particulieren Natuurmonumentje aan het spelen. U begrijpt dat we eigenlijk te weinig ogen, oren en monden bij ons hadden om al dit te kunnen verwerken. Maar toch. Heer Henk wist een prachtig plekje waar iets moois uit te kijken was. Mogen we u uitnodigenop bijgaand beeldje linksonderin te klikken en met ons mee te genieten van wind en uitzicht middels film? Via de nooit genoeg te prijzen Tenellaplas ging het zeewaarts. En jawel hoor, in al haar pracht wachtte zij al geruime tijd op ons. Op dat moment zagen we op zee iets verderop iets wat ons deed denken aan een schip vol kranen. Voor zover wij konden determineren van Chinese afkomst. Heer Henk meldde in heldere taal vanaf de stranden dat men op dat schip wel mocht oppassen. Blijkbaar waren het geen goede verstaanders, want kort daarna zouden zij stranden. Moeten ze maar luisteren. Met lekkere tegenwind struinden we met de zon in het gezicht het verder bijna verlaten strand af. Onderweg werden we nog opgeschrikt door ULO's (Unindentified Lying Objects) en een exemplaar van een zeer zeldzame stokdragende diersoort, maar ongedeerd konden we verderop het pad bestijgen naar waar de slag eerder die dag was begonnen. We hadden weer vele genotsmomenten opgedaan en zonder hedonisties te willen worden, kijken we nu al uit naar allerlei andere in wat voor vorm dan ook.

Bier: Palmen (nee, niet Conny) en hapjes nuttigden wij in Eetcafe Slinge dat binnenkort verbouwd gaat worden maar we weten niet door wie

Rondwandeling: circa 10 km in 2 uur 20 minuten

Weersomstandigheden: windkracht 7/8 bij 5 klein nulletje C en zonovergoten

We vielen er bijna af .....

2008-01-19T11:53:00.000+01:00

Het is inmiddels een nieuw jaar. Tijd voor beslissingen, wijzigingen maar zeker ook veranderingen. De heren hebben zich in het nieuw gestoken en gaan voortaan als Frans maar zeker ook Henk door het leven. Hiertoe opgeroepen door ons kabinet van doe maar gewoon en meer geld heb je niet nodig, minder wel en daar zullen wij voor zorgen. Wij zijn niet wij maar wij zijn zij, even ter duidelijkheid genoemd en vastgesteld.
Het was een dag vol regen en wind en volgens diverse weerheren en wederdames gingen we nog veel meer krijgen. Kijk, weer een voorbeeld van.
Wij reden naar Hoek van Holland, waar wij een route liepen die voor ons leek te zijn uitgezet. Bordjes op tijd, op de goede hoogte (leesbril irritatie dus niet) en de afstand in dit kl.te weer slechts een niemendalletje van 7 kilometers. Hulde aan de ANWB die het ledental weer zag stijgen het afgelopen jaar. Dat wij daar een positieve invloed op hebben gehad wordt nergens gerept. Wij doen dat dus ook niet.

Naar HvH kun je niet met de tram, maar wel met de trein, de bus, fietsend, wandelend (o.a. via het Staelduinse bos) maar zeker ook met de boot vanuit Harwich. Aangezien wij voor dit laatste geen tijd hadden bewaren we dit voor later. Over bewaren gesproken, daar doet men in dit plaatsje zeker aan.

Als u de route loopt zoals wij, d.w.z. vanaf de Hoekse Brink, dan zult u gelegenheid hebben om de boot naar Harwich te zien, om oudere panden vlak naast nieuwe panden te bewonderen. U ontmoet kloeke geesten en voorbeelden van de met name in Mauritanië geroemde HvH-keuken en u ziet vooral datgene wat u zoal tegenkomt. En dat is niet mis.

Wij mogen niet vergeten dat in HvH een einde kwam aan de uitbreidingsdriften van onze oosterburen, maar men heeft voldoende achtergelaten om jaloers te worden en te blijven. Denkt u eens aan een nu in gebruik zijnde natuurvriendenhuis (hoewel er slechts weinige vrienden lijken te zijn overgebleven), diverse voorbeelden van beton architectuur, my little tank van herr Gruber, diverse kanonnen, en wij kunnen zo wel doorgaan. Verstandig als wij zijn.

Wat vliegt de tijd tijdens het intikken van dit proza. Ik merk dat op, u misschien ook. Ik zal mij dus moeten haasten wil het mij lukken.

Volgens informatie komt u mede voor de kinderen tegen:

- NL kustverdedigingsmuseum (blijkbaar zijn we nog steeds in oorlog)
- Reddingsmuseum Jan Lels
- Kustverlichtingsmuseum
- EXPO-INFO paviljoen (aan u de keuze)
hier stop ik maar het gaat maar door.

Wij (u zeker niet!) hadden de weergoden mee en konden de paraplu alras opbergen, hetgeen prima en prettig aanvoelde. Anderen hadden meer geluk. Gelukkig nieuwjaar overigens.

Volgens de tip van de ANWB is er veel te zien op de niet al te lange route. Houdt dus de ogen open. De lokale wijsneus hebben wij bovenaan dit artikel geplaatst.
Wist u dat men de loodsen hier opgesloten deed in speciale woningen en dat er loodsenjagers waren gehuisvest in andere woningen? U begrijpt, hadden wij een stoel, gevallen waren wij. Beurze billen tot gevolg.

Wist u bijvoorbeeld dat er hier schepen voeren? Meer dan 1 per dag wordt verteld. Nu, wij zagen er al 3, dus .......

Rest mij u te verwijzen naar foto materiaal gemaakt door hen die dit tot u brengen, jatwerk wordt niet op prijs gesteld.
HvH kent ook dure optrekjes, maar schattig wordt het. Sommigen etaleren hun liefde voor wel erg opzichtig. Maar men bijt niet.

Drinken konden wij niet in HvH maar wij togen naar Rotterdam, daar kom je uiteindelijk altijd weer terecht.
Wij nuttigden een speciaal voor ons gezet bockbier van Anker (ja, wij blijven in de scheepvaart) en tevens als spijzen een plank van hout waarop "men" diverse kazen en brood had neergelegd. Alsof wij dat niet zagen, puh!

Niettemin, wij zijn blij u weer deelgenoot te gaan maken van onze belevenissen en het ware fijn als idem omgekeerd. Het moet toch kunnen dat u als lezer ook wel eens wat meemaakt. Kom, het is 2008, laat het ons weten.
Wij lachen niet naar iedereen, wij kunnen veel hebben en het moge gezegd, u hult zich vooral in stiekum lezen en stil ertoe doen. Maar misschien is het ook voor u tijd voor verandering.

Was getekend. Frans en Henk

Ps: hadden wij reeds verteld van onze intieme ontmoeting met een lokale bekendheid? Slechts een tip, meer niet.

van oud en nieuw en hoog

2007-12-30T11:11:00.000+01:00

Warempel, ook aan dit jaar zat een begin en nu inmiddels ook een wandeleinde. Niet getreurd, want een einde houdt onherroepelijk een begin in. Daarom. Voor de HH was dit dan ook aanleiding en leed met zachte drang naar een reeds door een lokale wandelschrijver uitgetypte route ( Wim bedankt) die van A via B naar C en terug naar A ging; in ons geval specifiek van metrostation Nieuw Verlaat via het Hoge Bergse Bos naar Oud Verlaat en u raad het al terug naar een reeds genoemd metrostation. Onderweg hebben we veel meegemaakt en van een aantal zaken willen wij u wel deelgenoot maken. Uiteraard niet van alles, had u maar mee moeten gaan!!! Na het bezichtigen van een aantal kledingcontainers ging het via wat Lehar- en Sibeliusgeluiden uiteindelijk rechtsaf het Schout Bontenbal(fiets)pad op. Mooie afgwisseld door lekijke tuinen werden ons hier voorgeschoteld. Niet gedeerd staken we de Wollefoppenweg over en toen begon het avontuur echt. Tussen twee veenplassen door betraden de heren een veenpad in de oude Nessepolder. Volgens de routebeschrijving zou ons modderigheidgewaarwording ten deel vallen. Zo ja dus. Maar al ras rees uit het niets een halfhard pad op, dat ons naar een plek van dilemma bracht. Bij dat punt viel ons keuze te doen, hetzij lang of kort gewandeld. Uiteraard voor de heren lang, ziet u wel. Daarom naar de Rotte, die bruggelings overgestoken uitzicht gaf op de Matterhorn zoals HH had geleerd en HF terecht aanwees. Vandaar ook de voetstappen op de Ivoorzwampad alras gevolgd door Koraalzwampadstappen het Hoge Bergse Bos in of op. Na de prachtig aangelegde brug linksaf en bij fietspad rechts zodat een fraai en groot opleidingscentrum van Al dan niet Qaeda opdoemde met allerlei klim- en andere dingen in bomen ebn zichtbaar werd. Daar moetsen de HH het onze van weten en vlak voor klimtouwen over water het terrein op en langs hek links langs water verder. Verderop links en direct weer rechts het natuurwandelpad op waar een ambachtsman bezig was zichzelf enige tenen aan te meten. Blijkbaar met staande ovatie en bloemenpracht te water. Nauwelijks hiervan afscheid genomen ging het de Rottekade op, die wij overigens niet zo rot achten. Het advies luidde nu over een ophaalbrug recht en weer rechts naar café Oud Verlaat. De brug was nog door niemand opgehaald, zodat oversteken door ons in al haar heerlijkheid kon plaatsvinden. Ons advies en tevens vraag: wil asjeblief iemand binnenkort de brug ophalen en bij gelegenheid aan de burgemeester aanbieden? Langs deze kant van de Rotte bevinden zich veel permanente vakantiewoningen op eilandjes en dergelijke. Hoog recreatiegehalte. Bijna bij het café gingen we linksaf de Vlietkade op. Hier is men een behoorlijk aantal oude huizen vergeten met de grond gelijk te maken, wat resulteert in een sfeervol geheel. Enfin rechtdoor naar buurtschap Oud Verlaat. Wederom een keuzepunt maar geen aandacht nodig natuurlijk. Langs wat minder goed onderhouden bewoning maar ook een in prachtige staat verkerende school mochten we ons nog verheugen in een molenmodel waarmee de tocht grotendeels toch nog werd besloten. Niet alleen de HH hadden deze middag uitgekozen voor verpozing maar ook de gehele rotterdamse tak van de vogelsoort die we normaal gesproken niet noemen ( reiger dus) was uitgevlogen om voor de laatste keer dit jaar ons te bespieden en lasterlijke taal toe te werpen. Ondanks de harde koude wind waren we niet koud geworden in ons hart en hebben, een enkele uitzondering daar gelaten, ieder vogelken een persoonlijk woord toegeworpen. Ja, ja. Toen restte ons nog slechts laving. Vanaf deze plek wensen wij onze trouwe maar ook de wat minder trouwe volgers een volgzaam 2008 met veel gezonde, gelukkige en goede tijden.

Afstand waarschijnlijk tien kilometer afgelegd in bijna twee uur, waarna bittergarnituurhapjes werden ingenomen die werden afgeblust met Brigand X-mas (erg lekker, maar ook heftig), Grimbergen blond en bitter(anders hadden we een gewoon garnituur moeten nemen)lemon.

Zotte meren

2007-12-22T11:41:00.000+01:00

Zot? Hot? Zijn de heren in de war? Niets van dit maar alles behalve hot. Het moest er gewoon van komen, zo gaan die dingen, vandaar. Volgens ons reden wij elkaar ophalend en verder naar de buitenste kanten van Rotterdam want daar was het alwaar. Kijkend naar buiten door de daarvoor en hiervoor bestemde autoruiten ontwaarden de HH verschillende stadia van witsels. Soms wit, dan witter, plots witst. De HH wisten de betekenis uit duistere tijden, van onze wandelingen in Mordor en weer terug. Maar toen hadden wij last en nu weer. Aangekomen op onze parkeerstek is het altijd weer plezierig om te zien. Nou, voor de regelmatige lezers onder ons slaan we de volgende fase over en gaat u verder naar II.
II. Wandelen kan iets ontspannends zijn, als de omstandigheden dit verlangen. Aangezien de HH de bepalende omstandigheden wensen te zijn ging het hierom. Zoals een spreekwoord zegt: en wel hierom.
Gelukkig geen prikjesmens in de buurt, wel van hun die de ijzers onderhadden en gekleed gingen in merkwaardige maillot' s waardoor de HH hun gebruikelijke minzame lachjes aan de wereld toonden.
HF wist door zijn alwetendheid HH te vertellen het waarom en met name hoezo. Weer had hier mee te maken evenals verstopt water.
III. Hoewel een vermoeden zich meesterde van de HH werden wij gewaar dat buiten de auto de temperaturen zich niets aantrokken van de ingestelde waarden in de auto van HH zodoende bevroren wij alras. Om het maar ook van de ander te redden was doorwandelen niet alleen een noodzaak maar ook een must.
IIIb. Wij wandelden en wandelden en zo verging het ons. Onderweg zagen wij wederom de uitspanning die wat ons betreft altijd vriendelijk gesloten oogt alleen op dagen van opening die volgens ons uitzonderlijk zijn want men gaat hier niet voor het grote geld. Geeft ook niks, want die worden door de heer Bos extra voorzien van belastingmaatregelen. Zij wel....
IIc. Er waren lieden die ondanks dit gure weer de moeite hadden genomen om met de boot naar genoemde uitspanning te komen, maar .... het wachten was teveel gevraagd want men was er niet. Toch een knap staaltje vaarkunst om over het verdwenen water helemaal hier te geraken, wij wensen behouden thuiskomst.
IVa. De pont voer weer eens niet.
IVb. De molens waren niet zichtbaar.
Ib. Dan maar terug besloot het kwieke 2tal en aldus ging het terug naar 1. de auto en 2. de parkeer en 3. de lokale horeca, waarvan de volgorde zich andersom aandiende. De HH excuseren.

XXd sub2: onderweg kwamen wij langs een verdwenen waterplas waarop maillot types heen en weder, maar dit overduidelijk onder protest van genoemde ex-plas. Hoewel niet gescheiden overigens ook niet.

Kort en goed, samenvattend en een en ander nog eens onder elkaar op een rij:

het was koud, niet ver, wij schatten de 5 km, het was vaak nog kouder en soms heel koud.
beschermende kleding was voorhanden.

Wij leften 2x en namen ook een bittergarnituur die soms weer anders wordt genoemd. Maar eetzaam al niettemin toch zeker wel.

Wij wensen onze lezers en ook alleen zij prettige feestdagen en omringd met gezelligheid, knusheid, af en toe een vleuge SM, maar hou het binnenskamers, want u weet.
Aangezien er dit jaar alleen witte kerstbomen zijn verkopen de bouwmarkten groene zelfdoe verf.

Nog een tip: wijn na bier geeft plezier, wijn na bier na wijn geeft behoorlijk wat urine en als laatste: al is de leugen nog zo langzaam, wij malen erom en drinken zeker niet minder. Een kruidnagel erbij en u bent zo weer onder ons.
Hoedt u voor slecht vuurwerk. U herkent dit aan de volgende opmerking op de verpakking:
" dit is slecht vuurwerk".

Lopend op de fiets en heen terug

2007-12-01T11:49:00.000+01:00

Twijfel was nu eindelijk weggenomen door de wederom bij HH ten huize binnengetreden loodgieter. Warm water was de bedoeling zowel voor kraan als verwarmding en warm water het nu is voor beide gevallen. Dus van die zijde is nu geen pretdrukking meer te verwachten, net als bij de wandeldingen der heren. Dus na ophaling HF, die ineens prachtige Capelse taxiverhalen wist te vertellen, niet gedraald en op naar de Residentie en met name op zoek naar de huisvesting van Hare Majesteit. Te aldaar aangekomen bleken haar en onze agenda niet overeen te stemmen, zodat van een door ons anders zeer op prijsgestelde kop koninginnethee geen sprake kon zijn. Eén van de vele dienstdoenden verwees ons voor Maximale theevreugde door naar het Wassenaarse en wel Landgoederenroute. Deze wordt normaal gesproken tweewielerig uitgevoerd, maar we lieten ons niet kenkistontwijzen en te voet dus. Kunst, cul- en natuur zouden ons ten deel gaan vallen.Via Marlot ( mooi en oud, hoor) richting een ander markant gebouw van Den Haag- en Wassenaaromgeving (namelijk Van der Valkrestaurant nieuw en lelijk). Het deerde ons niet en staken derhalve de N-44 over naar de Beukenhorst/ Landgoed de Wittenburg. Het is ons niet duidelijk geworden waarom de naam. Wel waren we onder de indruk van de Wittenburg. Ook een stukje Oud-Wassenaar gaf ons een gevoel en wel van dat de armoede zwaar heeft toegeslagen in dit deel van Nederland. Gelukkig waren aldaar ook nog wel lichtpunten zoals een huis voor Verenigde Emiraten uit Arabië en een veilig heenkomen op Nederlans grondgebied voor stervelingen met een Argentijns paspoort. Na wat ronddwalen en architectonische adviezen hier en daar deden we een stuk over de Schouwweg. Toen was het welletjes wat ons betreft en via de Rust en Vreugdlaan nog even een stukje van landgoed de Wiltzanck aangedaan en beklommen. Gelukkig werden we van druk- en gewone jacht gevrijwaard aangezien een paal ons vertelde over eigen jagt van Z.K.H. Prins Frederik. Met onder andere dit in het achterhoofd langs de mooi aangelegde N-44 terug richting Den Haag. Onderweg nog een klein stukje goedland doorgekruist maar toen werd het al ras donker en vooral kouder. Op naar Chateau Bleu was dus het devies, want eerder deze dag hadden we reeds ontdekt dat daar ook lieden resideren die ter fiets maar dan zonder zadel de plaatselijke dreven doorkruizen. We probeerden nog even bij een prachtig uitgevoerd koffiehuis maar nee voor onze versnaperingen, zo werd ons geadviseerd, konden we naar de pomp lopen. Naar de auto leek ons de beste tussenoplossing, waarmee in het donker de wandelbelevenissen ten einde waren gekomen.

Tijdsduur der wandelaangelegenheden: 3 uur 10 minuten

Afgelegde afstand in kilometers: om en nabij 15

Versnaperingen: HH boterhammen en HF geen; de thee zijn we jammerlijk misgelopen net als biergeneugten

Serieus

2007-11-24T10:51:00.000+01:00

Deze keer was het anders. Met een miniem eerbetoon aan Wim T. Schip (meervoud). Reeds.
HH had gelezen in de Volkskrant, waarvoor dank, over een postmortale toplocatie. Dit dient gespeend van nodeloze humor vandaar deze week. Pollens...
Wij gingen en togen naar de wandelroute op de begraafplaats Crooswijk.
Aangezien de route zich beperkt tot een uur voegden de HH er nog ruim een uur aan toe. Want u bent bekend. Wij werden wel goed.
Mooie foto's vind u hier.

Wij parkeerden bij de eindhoreca, hierover later wellicht. Wandelen deden wij met de bekende combi van benen en voeten, waaraan zich door een wonderbaarlijke verbuiging andere schoenen bevonden dan aan het begin van ons uitstapje.
Na de auto van HF te hebben verlaten wandelden wij naar genoemde locatie. Aldaar werden wij direct staande gehouden door een dame die ons wist te vertellen dat er een fraai boekwerk verkrijgbaar is over het een maar ook het ander. De HH wisten (met moeite) genoemde dame te overtuigen van onze eigen materialen die ruimschoots voldeden, eindelijk konden wij op weg.
Zoals u uit de beschrijving kunt lezen kwamen wij langs Monumenten, Erehof, Grafkelders, Oudepoort, Beeldenpad en de Villawijk. Wij kunnen slechts concluderen dat ondanks het aanwezigheidsgehalte van voortrazend verkeer het meer dan de moeite is en kunnen aanraden zelfs verplichten. Reeds.
Aangezien de HH niet voorkeuren opperde HF de gelegenheid om ook de RK-variant te gaan bezoeken en warempel, HF wist van wanten en richting. Onderweg genoten wij van de geneugten van deze eeuw en zagen een fijne verkeersopstopping. Wanneer u vaker met ons wandelt vallen u zaken op. Aldaar aangekomen bleek er aanstaande een plechtigheid aanstaande. Deze werd door ons niet afgewacht maar wij gingen direct wandelend erover. Wat ons opviel was dat deze gelegenheid op het oog zichtbaar kleiner en aangaande de afstand voelbaar kleiner was. Voor het overige was het zoals het zou zijn.
Om de wandeling toch te verwandelen togen wij richting Kralingse Bos en gingen via een jeugdkamp voor dieren herinneringen ophalen aan. Wij vonden deze niet dus wandelden wij verder naar een griezelig stuk park, waarbij het de bedoeling is om over het water te lopen zonder natte voeten. Dit is de HH uiteraard niet gegeven, dus zowel van als liepen wij over dit parcours. En toen gebeurde het, dit kon niet uitblijven. Wij kregen regen en wel van boven af. Schuilen deden wij bij Kozin, de boswachtersvrouw. Van enige vorm van binnenlaten e/o gastvrijheid was evenwel geen sprake. Terecht, want de HH zien niet laat staan uit.
Aangezien de HH weten dat de regen bij hen nooit lang standbewaart liepen wij gewoon door richting de totaal verbouwde Tuin. Hoewel HF niet overdreven onder de indruk was. Aldaar werd HF herkend door een bekende van ooit toen, maar gezien geheimen mogen wij niet reppen.
Wij sloten af met Hertog Jan gebokt en een bord met warme hapjes, die op zich smaakten.
Resumerend en samenvattend en afsluitend moge gezegd:
apart, soms beklemmend, zeker anders maar toch willen de HH u dit aanraden.

Zo ziet men alras, Rotterdam komt van pas.
T: >2
A: 10 ca
D: HJ Bok
E: borrelgarnituur

O.B.L.

2007-11-17T10:07:00.000+01:00

Vertwijfeling en verwarring is gezaaid. Wat betekent O.B.L.? Eerst waren de heren er duidelijk van overtuigd dat het Oud-Beijerland afkorting inhield. Maar overal waar de mens denkt zekerheid te hebben gevonden hoepla weer anders. Iepen, linden, wilgen, populieren, berken, beuken, eiken, essen, kastanje, okkernoten, platanen en noem maar op. Oud-Bomenland is darom de andere optie in deze zaak. Hoe dan ook, nadat Heer Henk ten zijnen huize van een gediplomeerd loodgieter had vernomen, dat warm water niet uit de gasleiding komt, konden wij, nadat ook Heer Frans van deze fijne constatering deelgenoot was gemaakt, op naar het nbc Klein Profijt ( voormalige zalmvisserij) teneinde wandelstart te maken. Hoewel de mevrouw van de sprekende gids ons waarschuwde voor een beperkt toegankelijke weg, bereikten we zonder kleerscheuren of andere het Zalmpad te Oud-Beijerland en in blakende gezondheid. Er waren meer automobielen die zich niets door een beperking lieten aanleunen derhalve. Dat de heren van dagelijks naar wandelschoeisel overstapten bleek alras geen overbodigheid in zich te dragen. Al wandelend langs de Oude Maas werden de schoenen voorzien van leuke verfraaiingen van modderachtige aard. Voor de (volledige) omschrijving van wat er zoal te zien is aan natuur en dergelijke gedurende de wandeling roepen wij u op een kijkje te nemen op http://www.hwl.nl/ en dan zoeken onder bomenwandeling. Onzerzijds beperken we ons tot hoofdzakelijk eigen waarnemingen en belevenissen. Zoals het ontdekken van een helaas te jong overleden molletje. Voor de niet al te groten heeft men een soort metalen uitkijktorentje neergezet om het gebied de Staart goed te kunnen overzien. Overigens lopen hier halfwilde koeien in het rond die niet gekieteld mogen worden. Met de aanbevolen afstand tot de koeidieren van 25 meter lijkt ons dat overigens ook een moeilijke opgave. Maar goed, de Staart verlaten hebbende verder langs veerpont (van een plaatselijke fietser met hond nog een onduidelijke opmerking over verlichting) naar de jachthaven en verder naar de Bierkade (spreekt ons uiteraard danig aan). Het Marktplein over en langs de Vliet richting het Oude Raadhuis. Hier werd ons de keuze van lang of kort aangeboden. Niet qua haar maar qua verderwandeling. Hoewel van nature geneigd tot kort werd het lang. Dat leverde ons direct mooie blikken op oude herenhuizen en de oude H.B.S. op. Stijlvolle bouwwerken als we zo vrij mogen zijn. In het Laningpark mochten we visueel in ons opnemen natuur, kunst en een ommuurde bloembak. Ook bleek het hondenuitlaattijd, maar dat drukte de pret niet bij ons. De honden daarentegen leken ietwat verveeld gezien gaapgedrag. Het Laningpark achter ons latend en op de Koninginneweg links naar de plaats alwaar de grootste diefstal uit de Oud-Beijerlandse geschiedenis heeft plaatsgevonden. De Schillemanshoeve aan de Scheermansvliet is in haar geheel in een nacht in 1954 meegenomen. Naar verluidt is de oude kasteelboerderij later teruggevonden in het Openluchtmuseum te Arnhem. De daders zijn nooit gepakt. Aangedaan maar niet verslagen schoten we de Ranonkelstraat in. Het was nu niet aan de orde, maar geruststelling schoot door onze aderen toen we bij 1 der bungalows een bordje zagen met Feet Back. Ook al zou de rest van de wandeling voor niets geweest zijn, we weten nu waar aan te kloppen in geval van diefstal of andere manier van voeten kwijtraken. Langs plaatselijke jeugd, prachtige nieuwbouw en een speeltuin met heuse benzinepomp werden we naar een griend geloodst. Gadegeslagen door een emoe ging het goed met de heren en liepen ze naar de Oostdijk. Bij de Bosschendijk naar beneden om links een zeer slordig stukje natland te moeten constateren. Hierover onze verbazing en ongenoegen uitend raakten we een stukje verderop in discussie met een kleine kudde schapen. Deze deelde onze mening niet in eerste instantie en in tweede ook niet. Echter ons pad schreed voort en met uitzicht op de Staart was het rechtsaf geblazen het Zalmpad op. Ook daar schapen, maar deze hadden geen tijd of iets dergelijks. Het viel op dat 1 schaap probeerde de andere schapen van wat rode verf op de bipsachterkant te voorzien. Dit verfschaap kan echter niet bogen op een intelligente blik en ons inziens heeft hij iets te vaak een betonpaal of hek geramd. Al redenerend bereikten we ras het nbc Klein profijt weer en was ons wandelavontuur voor deze dag ook ten einde gekomen. Een grijze maar zeer boomeducatieve middag. Vermeldenswaard is overigens nog dat de dieren die begraven zijn bij het nbc allen afzonderlijk een mooie begraafpaal met nummer hebben gekregen.

Over de circa negen kilometer deden de heren twee uur, waarna Leffe Dubbels ons ten deel vielen in Klein Profijt alwaar onder andere een lieverd aan de telefoon was. Los van het begin door de Staart een wandeling voor iedereen; groot, klein, dik, dun, minder- of valide. Een aanrader voor boomfanaten.

Fluistert mee en leest in ruste

2007-10-28T11:46:00.000+01:00

Komt dichterbij. Wij zijn de zwijgzamen en moeten zachtjes maar wel resoluut. Desnoods met bril, contactlens, gelaserd, wat ook comfort moge brengen. Want weet u! De HH gingen met de laatst mogelijke mogelijkheid een heel klein stukje fluistervaren (sttt zei ik u, kijk niet om). U denkt me dunkt.
Wat wij ontdekten was de Hollandse biesbosch. HF was heel blij dat we onze vergissing niet begingen, want u weet maar altijd.
Zoals u kunt zien staken wij met behulp van een fluisterboot over. Nu viel dat fluisteren wel mee, maar wij denken dat het mediatief bedoeld is, voor wie wil horen. Zowel kwart voor als na kunt u, zowel van wal als van eiland. U verzamelt het beste alhier.
En weet u, men heeft er ook Ed en Willems, die wij overigens niet hebben ontmoet. Een waterpomp tang is altijd. En met name waren wij euforisch wetende dat navolging spoedig niet kan. Ha ha.
De paden zijn welkom, nodigen uit tot wandelen (welk een toeval) en wij deden. Men heeft moeite gedaan om u te laten zien wat er allemaal is, wij hadden in elk geval de indruk van deel herhaling. Maar dat geeft ons niet.
U krijgt tevens te maken met een erg hoge brug en later wederom.
Wat men u tevens probeert aan te praten zijn woningen van toen. Ja, gezelligheid heeft men al vroeg uitgevonden.
Vervolgens zoals gemeld gingen wij na rondwandelingen weer over DIE brug, wat HF aanzette tot gepaste humor. Maar daar kunnen wij u niet mee vermoeien. Na dwalen en lopen en meer van die bewegingen, waarbij gepaste pauzes werden ingelast, kwamen wij weer aan de bootkant. Vanwege een verplicht onderdeel wachten tot u erbij neervalt kwamen de lokale vrouweneenden ons werkelijk onheus bejegenen. Een voorbeeld van dergelijke vrijpostigheid gelieve u aan te treffen als example. Daarom zonder hoes niet in die poes. Overigens waren niet alle zo vrij van zin, het zal komen door de laatste recreanten die zich aandienden ten deze tijde.
Maar het is goed om te weten dat de HH ook het beste met U voorhebben en niet alleen eigen doel dienen.
Sommigen kwamen en zijn gebleven getuige dit trieste beeld.

Het ware beter als de heren u hadden gevrijwaard maar het bittere heden wordt vaak genoeg gepolijst en bevriendelijkt. Nee, dan de HH, die gaan ervoor.

Eenmaal weer de grote rivier overgestoken kwamen wij met het idee om weer verder te wandelen. Je moet wat. Hiertoe gingen wij vlak voor de uitspanning ervoor langs en wandelden richting de dijk. Met zicht op wat HF noemde buitenland moest HH hem wel uit de droom helpen. Wij kennen driftende continenten maar dat een deel uit dit zou wegvlieden is slechts ongepaste fantasie van deze heer. Aandacht moet gegeven worden aan de schaapskudde die ons in al zijn naaktheid tegemoet trad. Maar fier en oprecht namen de HH er kennis van. Onderwijl ging een van de ingeschakelde honden pardoes het water in en speelde met zichzelf en werd hierdoor niet droog, integendeel.

Dat u bij deze instantie goed zit wist u al?

Na al dat gedoe was het prettig thuiskomen in het bezoekerscentrum met hieraan gekoppeld horeca.
Wat namen de HH hoor ik u al denken?

Het was Leffe x4 en bittergarnituur 8x2
Het was niet moeilijk eerder ongemakkelijk maar wel relaxed
Het was niet lang maar zeker niet kort maar iets van tussen 8 en iets meer km.

Oh Henriëtte

2007-10-20T10:43:00.000+02:00

Om een lang verhaal kort te maken, heb je bepaalde talenten nodig. In de literatuur wordt de proza dan omgezet in poëzie. Dat het leven daarna nooit meer wordt wat het nooit geweest is, kunnen de heren dan ook niet bevestigend ontkennen. Desalniettemin was deze keer onze insteek kunstzinnig maar met mate. Ook hadden we een oproep gehoord vanwege ene mevrouw en tevens daarbij een meneer Roland Holst teneinde een lekker kopje thee te komen nuttigen ten hun behuizing. Van negering dezer lokroep was onzerzijds geen sprake zodat het Henkmobielvoertuig ons bracht naar De Moeren aan de Rucphenseweg te Zundert aldaar gelegen. Het terrein was ons niet geheel onbekend, maar van beschrijving was het nog niet gekomen. Als leidraad hielden we de route beschrijving van Natuurmonumenten aan. Maar de heren zouden de heren niet zijn als hier en vooral ook daar een aantal prachtige stukjes eigen inbreng zouden ontbreken. Parkeren bij het ten allen tijde op vrijdag gesloten café In Den Anker ging ons uitstekend af.Hoewel HF enigzins tegenspartelde ging HH resoluut naar de juiste plek. Uiteraard rituelen en daarna joechee met de beentjes. Het eerste stuk liepen we 1100 meter verhard op de Moerse Baan. Links en rechts wat boerderijhuizen en gewoon ook, maar ook is het geheel ruimschoots voorzien van bosbomen, struweel en anderzins. Aangekomen bij de Roosendaalsebaan sloegen we rechtsaf, hielden even in in verband met achteropkomend paard/ruiter- en hondverkeer. Mooi is het hier en het ruikt naar een vleugje natuur. Eindelijk werden door het hiervoorgenoemde trio ingehaald zodat we vrijelijk konden genieten van een aantal lokale wezens van oudere leeftijd waarvan in ieder geval 1 exemplaar verder ging om koffie te drinken. De lafaard. Het was ons bij de Moerse Baan al opgevallen dat in de omgeving nijlpaarden zich ophielden. Hoe dan ook, bij de woning van de boswachter werden we hartelijk begroet door een woefbeestje in een kennel. De ware dierenvriend in HH kwam weer naar boven en ging een geannimeerd gesprek aan. Toen kwam niet alleen de boswachter vrolijk groetend naar buiten, maar uit het hok in de kennel kwam nog een woefbeestje. Deze was echter zichtbaar visueel gehandicapt, maar toch blij van zin. Nadat de woefbeestjes hun concert van staart langs tralies met een prachtig accoord afsloten, liepen we een klien stukje verder en troffen daar een prachtige vorm van kunstnijverheid aan. HF opperde dat de zitbank destijds is neergezet, zodat de toenmalige gebiedsbewoneresse mevrouw H. Roland Holst haar gasten mooie poëzie kon voorschotelen, terwijl dezen zittend toehoorden. Zo kwam het ook dat we de Oude Buisse Heide konden aanschouwen. Bij een vennetje kwamen we in gesprek met een van de zich daar ophoudende koeimeisjes, dat allemaal groene draden uit haar maalapparaat had te hangen. Even verderop stond zielig en alleen, maar daarvan bleek dat het een mannelijke uitvoering van koei betrof. Ondanks rode jas van HH en doorkruisen van het weidegebied der stier, werden wij volkomen genegeerd. Door ons gestaag gestap raakten we aanbeland bij de Reten, alwaar het landschap van heide veranderde in bebossing. Of dat plotsklaps was, konden we niet vaststellen, maar ook niet terzakedoend. Een plassende koei vroeg ons nadrukkelijk tot 5 maal toe voortaan niet meer zon ongegeneerd toe te kijken bij behoeftedoenenden. Zwijgen deden we niet, maar wel met betrekking hierop. Langs boomkwekerijtje en drassige paden wer bij heide aangekomen, mochten we een aantal wildroosters over. Helaas hadden we geen wild bij ons, zodat het roosteren niet kon plaatsvinden. Niet treurend maar wel van natte neuzen voorzien, kruisten we de Rucphenseweg om onszelf te trakteren op uitzicht vanuit een theehuisje. Valse hoop op de eens beloofde thee ging in rook op, zodat we het laatste wandelstukje van deze dag met droge kelen over de beukenlaan moesten aanvaarden. Het drukte onze pret overigens niet derend en het eind/beginpunt werd bereikt in opperste bestheid.

Tijdsduur: 2 uur 15 minuten

Lengte: een slordige twaalf km.

Afwisselendheid des landschaps: groot met een grote G

Bier: Leffe Blond vergezeld van, u leest het goed, een saucijzenbroodje

Grenzen verleggen

2007-10-13T13:14:00.001+02:00

De HH gingen, maar wilt u het echt weten? Lees dan door, anders zijn er leukere dingen te doen.
Hoe dan alleen, we gingen op pad met voldoende proviand en water, want wij luisteren naar onze thuisdames. Let u wel op, er bestaat ook een NL-Putte,
maar die bedoelen wij deels niet. Hier spreken wij van Canadalaan, 2940 Putte.
De kaart moge dit aanduiden en u doet er kennelijk het uwe wel mee. Nog steeds houden wij u de keuze voor om wel dan wel niet verder te lezen. Veel leuker kunnen we het niet maken, wel een heel flauw beetje noemensniet. U snapt, schoenenritueel (gaap), grappen wederzijds (gaap) en op weg (gaap).

Tijdens deze wandeling gaat u zomaar van NL naar BNL. U overschrijdt, maar bewaakt toch eigen grenzen. Doet u zoals wij dan parkeert u bij het kasteel, de HH uiteraard pal voor de deur, maar dat is ons gegeven. Vervolgens gaat u op zoek naar grenspaal 258 en dan linksaf het Moretusbos in.
Wat u vandaag allemaal mee zult maken? Tenminste als u HH volgt! Wat dacht u van:
Trapkesberg, Geldberg, Gloriette (met twee puntjes), indien gewenst Heideveldje+Leeuw van Vlaanderen, wederom grenspalen en dan weer kasteel Ravenhof.

Wanneer u de route volgt zoals wij dan deden wij vanaf de kaart de punten 1,2,3 (niets gevonden), let op , wij gingen vanwege verzoeken onzerzijds niet naar 4 maar staken door naar 6. Rekent u op 3,5 km extra als u deze delen wel loopt. Het voordeel is wel dat u dan bij de Leeuw van Vlaanderen In Zandvliet (BNL) wat kunt gebruiken, voor de luien onder u die niet zelfdragend zijn.
Anders pakt u de "Markiezaat Brabantse Wal" linksaf, volgt u de Putse Rijn aan de linkerhand en komt aan het einde bij de Scheidreef. In deze regionen wordt gekampeerd en men weet dat.
Sommige vertrekjes zijn meer dan opvallend niet ingericht.
Vanaf de Scheidreef gaat u bij grenspaal 260 (even achterop kijken) weer richting kasteel.
Men spreekt hier van diverse lange paden en gelooft zij de HH, ze zijn lang. Soms lamger dan langst.

Nog wat feiten: de trapkesberg wordt ook wel Huzarenberg genoemd. Hier blikt u over de Warande en ziet u BNL liggen. De huzaren hebben hier Napoleon voorbij zien komen. We bedoelen slechts.

Het voormalige theehuis kunt u vanaf 1768 verwachten. In den zomer vleermuizen hier en tijdens open monumentendag mag u lekker binnen kijken. Prachtige vergezichten wachten u bij beklimming.

Geldberg: graven mag niet meer en troost u, de jonkheer heeft slechts een afleiding gesuggereerd, het echte geld ligt elders waarover de HH niet vermelden.

Putse Rijn: het leek de heren goed u erop de wijzen dat de Putse Rijn, zeg maar tussen 3 en 4, bepaalde maatvoering suggereert, maar dit zeker niet is. De HH geven het advies om de ogen naar de grond te richten.

Voorbij de geldberg vindt u weer een herinnering aan Napoleon tijden, zoals u hier ziet.

Kasteel Ravenhof: sinds 1679 in handen gekomen van Balthazar Moretus III, telg van een Antwerps drukkersgeslacht. Het kasteel is niet te bezichtigen maar de omringendheid ervan wel.
Tip van de heren:
bij het voormalig koetshuis is het goed toeven, maar neem voldoende internationale euri mee. Men lust er pap van.

Wij danken boswachter Rob van der Made voor deze oprisping en uitzetting. Dank en ook bedankt.

Lengte: ca 12 km,
Makkelijk maar wel langdurig
Voedsel en drank: Westmalle dubbel en dat dan weer dubbel. Warme hapjes in tweevoud.

Maas- en/of Vlietland(en)

2007-10-06T10:33:00.000+02:00

Wandeldewandel is en blijft het de- en advies. Precies vlak na het moment dat HF zijne billen volledig aan de wandelingen kon gaan overgeven, deed HH zijn aanbel. Uitgewuifd door de bij HF residerende Fons reden de heren richting Maasland teneinde aldaar maar vooral in die omgeving van oer-Hollands polderlandschap gebruik te maken. Op naar parkeerplaats bij sportpark de Commandeur was ons ingefluisterd. Aldaar aangekomen leek het ons beter eerst het gras ietwat te deformeren en richting parkeerplaats bij sportpark II te gaan. Aldus. Na uitstappen en aantrekkingen van schoenen voor wandelaars, die wij dan ook intussen zijn, toch voor alle zekerheid een lokale hondenverstopper anex krijtlijntrekker gevraagd naar de juistheid van onze plek. Helaas, sportpark I moest door ons geparkeerd worden. Dus zodoende naar ons eerste doel. Uiteindelijk dus goed terecht gekomen (was al eerder natuurlijk), wij op pad. Het Doelpad dat aangeprezen werd was voor ons onvindbaar, maar gelukkig wist een andere plaatselijkheid ons deze keer niet de helpende hand en daarom zelf besloten. Zonder Doelpad lukte het ons toch ten zeerste mooi te kijken naar diverse stukken omgeving vanaf de wandeldijk richting Middelwatering. Na begroeting van diversen en informatie over het bijten der vissen verbaasden wij ons over roeiboot met naam van HH, maar dan als oom. Wel mooi hoor. Omdat de veerpont naar Bommeer uit de vaart, wij langs prachtige uitgevouwde vouwcaravans richting de Pas Op Verlaag De Leuning. Met vereende krachten trachtten wij de leuning datgene aan te doen, maar een gedoemde mislukkingspoging. Langs de Vlaardingervaart ging ons pad verder door hek sluiten voorhonden naar een prinsgemaal. HH informeerde of de daar vlakbij klaargezette stoelen inderdaad voor algemeen gebruik waren, maar bootpoetsende meneer en mevrouw waren zeer verontwaardigd over de gestelde vraag. Uit een eerste steen bleek dat er een gesticht was met onder andere iemand die dacht dat hij een schaaf was. Aangzien HH op dreef was, durfde hij te betwijfelen dat de als eerste steen aangeduidde daadwerkelijk de eerste is geweest, aangezien deze dan in de lucht gemestseld zou zijn geweest. HF volmondig eens. Zodoende de Duifpolder door tot aan de Kwakelweg. Voordat aankomst daar ons lukte moesten we 2 hele kilometers kaarsrecht lopen. Dit lukte ons niet, aangezien dijen moesten kletsen toen een voorbijkomend paard met vrouw erop ons ineens ging uitlachen. Verder liep het goed af, ook nadat we de oude trambaan van Delft naar Maassluis betraden middels het Gaagpad. De Zuidgaag was onze volgende doel, hoewel eigen weg volledig toegankelijk. Langs mooie huizen, gevangen vogels en een enkele poes werden we geleid. Op een smal bruggetje liet een plaatselijk meisjesfiguur ons blikkelijk merken dat wonen in Maasland( want daar waren we reeds weer aangeland) wel heel erg geen pretje is. Ons kon het niet deren, want langs de bushaltje en een dependance van het grote kerkhof gingen we op zoek naar het oude karakteristieke dorpscentrum. Gevonden en inderdaad oud enzo. Nadat we ons nog even over een plaatselijk gebruik (het plaatsen van oud papier naast boom of lantarenpaal) hadden uitgesproken was het hoepla naar de auto en gingen we kijken of onze oude vriend Leen zich nog in het nabijgelegen versnaperingsgebouw de Krabbeplas ophield.

Duur: 2 uur 20 min.

Lengte: 10 km

Bier enzo: Palm en Duvel, vergezeld van hapjes

Sleepwalking

2007-09-27T17:22:00.000+02:00

Hedenavond was het weer zover. De HH hadden er zin in. Besloten werd om in de regio en stad Rotterdam te voetbewegen. Parkeren deden wij bij de Twee Heuvels, een wandelgedoe in het zuiden van Rotterdam, in de nabijheid van de Brienenoord brug.
Helaas was er ook in een zeker voetbalstadion een verzameling aangekondigd, terwijl slechts 22 er toe deden. Maar anderen spoedden zich ter nabootsing en zangwedstrijden.
Kortom, men deed alsof de HH er niet toe deden. Gelukkig weten u en wij inmiddels veel beter.

Via beide mini bergen, die wij overigens niet vonden, bogen wij af richting de A16. Wij betraden o.a. de Noorder Kerkedijk, Adriaan de Jongstraat en de tuinbuurt en hielden de A16 aan. U kiest hier boven of onderlangs, naar gelang uw interesse in de moderne mens verplaats methoden. U blijft langs de A16 lopen tot aan de overgang naar het Zevenbergse dijkje. U komt langs volkstuinen, flats en een voorstudie van een andere beroemde brug.

Het zevenbergsedijkje doorloopt u royaal, hetgeen makkelijker gaat dan de naam suggereert.
Daar waar u kunt Hordijken neemt u de laatste weg. Ook hier ziet u voorbeelden van huis bouw kunst. Ons viel het virus van de zolderaanpassingen op. Men was waarlijk echt aan het werk, en dat zelfs op dit tijdstip. Aan het eind van de hordijk kunt u bieren en wellicht ook happen. Wij sloegen over en kwamen uit de Zuider Kerkedijk. Ook hier voorbeelden van hoe men kan wonen maar ook hoe met name niet. U kunt zelf kiezen.
U komt hier langs een verkoper van rijwielen etc waar u slechts met muntgeld kunt betalen. Wij tippen slechts.
Vanzelf ziet u de niet 2 heuvels links verschijnen alwaar u uw vervoermiddel kunt terugvinden.

Moeilijk: eerder aangenaam
Wij schatten 7 kilometer en deden hier ca 1 1/2 uur over.
Drinken en eten deden wij deze keer thuis.

Rondje Rotterdamt

2007-08-21T08:44:00.000+02:00

U zult vinden van alweer? Inderdaad, wij moesten. Naderende vakantie plannen noopten tot vervroegd wandelgerief en plannen van weersomstandigheden gaven aan dat wij in Rotturdahmt niets te vrezen hadden. Alzo via auto - schoen - en grapjes ritueel en vanwege korte tussenpozen diverse weet je nog verhalen arriveerden wij bij de Esch. Niet als grap, oh nee.
Parkeren deden wij bij het pompgebouw. HF wist te melden dat er een gezellig wc was en zelfs een vermaard podium. Via het WWW kunt u deze info echter zelf verkrijgen, wij doen daar niet aan.

Wat natuurlijk wel in het oog springt is de grote watertoren, waarin diverse zaken zijn gevestigd, echter niets met watertoren oorsprong te maken hebbend denken wij.

Uit eigener ervaring kan gememoreerd worden aan heerlijk eten, muziek maken, maar ook gewoonweg genieten van dit unieke stukje Rotterdam. Hier bestaat oud en nieuw naast elkaar en het lijkt goed te werken. Vele langlerenden wonen hier ook.
De HH kunnen alleen maar suggereren dat u zelf eens rondblikt, weet dat zelfs de watertaxi u hier kan brengen en wellicht bij voldoende pecunia ook weer ophaalt. Maar wellicht zoekt u dit zelf maar ook uit.

Er zijn zelfs andere bezoekers hier geweest........

Wij hebben hier even rondgelopen en zijn via de genoemde haven met steiger (waar een ex 020 veerboot een nieuwe bestemming heeft gekregen) en zijn langs de maas richting het centrum gelopen.
Verdwalen lijkt onmogelijk, sterker nog. Tijdens dit ritueel arriveerde een werkelijk groot gevaarte die het in zijn hoofd haalde om werkelijk alles te blokkeren omdat met hoe dan ook op deze locatie wilde afmeren. Hoe brutaal denk u hoor ik. Als u rustig en bedaard wandelt komt een keer en ook eens de oude haven in beeld. Nou, das sterk. Maar de HH verbazen en doen alsof aan de hand weinig tot niets. Genietend van uitzichten ging het alras richting blaak alwaar ooit een architect heeft gedacht, toen het project al mislukt was overigens, dat het maar zo moest worden gelaten. En Rotterdam deed. Vanwege architectuur die men wenst te duiden heeft men met kleurverf allerlei beklad. Dat mag dan blijkbaar wel.
Via andere wegen maar ook de oudedijk liepen wij langs panden, waar HH beslag wist te leggen op een vroeger ritueel, kennis die hem overigens was komen aanlezen, horeca (die wij overigens met 2 in de neus makkelijk voorbij gingen) arriveerden wij wederom bij de maas. En via deze waterweg vonden wij de auto weer terug. Das makkelijk, want HF had moeite gedaan met kosten om de buitenzijde aanzienlijk te verfraaien met uniekheid. Zelfs de ANWB was komen kijken en had bevestigd.
Met behulp van genoemd middel kozen wij het eigen gevoel en arriveerden wederom bijna tussen de boeken maar net op tijd wist HF HH te overtuigen van ander drankgelag alwaar wij besloten met Jupiler en Leffe.
Ja beste kijkers en lezers,
hiermee komt voorlopig even een eind aan de belevenissen van de HH en zult u zelf aan het wandelen moeten gaan. Mogen de HH tot inspiratie dienen en laat ons rustig weten hoe maar zeker ook waar en meest belangrijk: WAAROM?
Wij geven u aan: het ga u goed en hopelijk tot leesziens.

Oh ja nog:

1 1/2 uur liepen wij, het bleef droog en het was behalve niet moeilijk.

Staat daar een mast in het bos?

2007-08-20T12:22:00.000+02:00

Weersomstandigheden laten soms vragen naar oude verhalen opleven. Aankondigingen van vele neerdalende waterdruppels naast ons neergelegen, grepen we de gelegenheid aan. Het moest maar weer eens naar Brabant en dan met name Noord. HF had hele goede muzikale uitspatherinneringen aan zijn laatste verblijf te Breda het afgelopen weekend, zodaarom nu de heren richting dezelfde omgeving en wel. We kregen toestemming teneinde parkeerhandelingen te verrichten nabij de Boschwachter, die we overigens vlak daarvoor al in levende lijve hadden zien boswachten. Ja het is een drukte van belang in het Mastbos, mede gezien de aanwezigheid van 's lands verdedigingsmensen ( althans enkelen daarvan ) en twee van hun prachtige bijna nieuwe vervoermiddelen van de hand van meneer van Doorne's Automobielen Fabricage. Desvanwege het schoenenritueel onder toeziend oog van boswezen en op naar Rijsbergen. Al beginnende werden we vriendelijk gegroet door een damesmeisje die waarschijnlijk daarna onze uiterlijke kenmerkende noteerde. We kregen overigens al vrij snel een Aha-Erlebnis, want eerder zetten wij hier voetstappen. Nee, nee, zoeken in ons archief levert niets op over de Damahlserlebnis, want verslaglegging was toen nog nicht im Frage. Terwijl genot van zon over paden ons ten deel viel wij ook over de paden. Tot aan de Goordreef en toen op naar een mooi gebouw behelzende restaurant, onderweg verrast door stoelen voor hele grote padden. Linksaf richting Galderse Heide was een devies en aldus daarnaartoe. Verrassing toen we een tweetal woonhuizen aantroffen van hen waarover wij niet spreken. Ten bewijze fotografie ziemaar. Nauwelijks van de schrik nog meer mysterie. Verscholen tussen snelwegen, maisvelden en andersins herontdekten we Galderse meren her en der voorzien van mens en dier. Ons was iets ter ore gekomen en nu hebben we het aan den levende zelf waargenomen. De naamgeving van het Mastbos werd ons duidelijk. Het zit namelijk zo en niet anders. Daarom op naar de heide waar duidelijk werd aangegeven dat betreden uit den boze wordt gewaardeerd. Verbazing gingen we schetsen en zagen vele overtreders die niets anders meer konden uitbrengen van betraptheid als:"Bééh" en een donkergekleurde als schuldige aanwezen. Meteen daarop herkenden we een oude kunstuiting der nooit genoeg geprezen Bata Vieren in de vorm van mooi geverfde boom. Inmiddels wel tijd voor de terugweg en ook weer langs restaurant. Schrijfmeisje bevond zich nu hier maar nogmaals schrijven over ons. Soms moet voor de bui binnen plaatsgeschieden dus stevige doorstap onder het genot van accoustiese bostestgeluiden onzerzijds. Met de eerste druppels vielen we het boschwachterterras binnen en kon het edele afsluiten beginnen. Parfumhoudende grijzen verlieten daarop bij bosjes, zodat ons rust werd gegund. Bij eerder bezoek alhier had een ware obermetamorfose plaats. Echter deze keer geen tijd voor de truc, helaas. Dan weer naar huis, alwaar bloedjes van vrouwen trouw de wacht hadden gehouden.

Lengte: HH circa 1,75 HF circa 1,87

Duur: onbetaalbaar

Blij: ja

Geschrokken: nee, wel verbaasd

Versnaperingen: jummie; Leffe Blond en Leffe Dubbel en maar ook warme hapjes dankzij mini-ober met maxibril en allerlei apparatuur in broekzakken

Cabauw erin Jacob erbij

2007-08-11T12:47:00.000+02:00

Vandaag en heden gingen wij wandelen. Hoe vreemd zult u opmerken! Zo ziet u maar hoe de heren de spot drijven.
De altijd maar weer vervelende heen en terugreis voerde ons dit keer naar Schoonhoven alwaar HH zich op fabelachtige wijze een route herinnerde die men kon starten aldaar waar ook vele bussen van een bekend merk wat wij niet zullen vermelden ook allemaal starten, maar ook stoppen. Deze bussen doen dan hun best om de reizigers te brengen naar een locatie die genoemde reizigers vooraf bedachten en onderweg ongetwijfeld vast hielden. Maar zand hierover.
HF wist tevens op aanwijzing van HH een prima plaats te vinden voor het voertuig gemak en zodoende maar ook toen pas ging het wederzijds schoenenritueel van start.
Wat namen wij verder mee? Het voert geen pas u hierover in te lichten, vraagt u zich dat dan ook niet af. De HH wensen hier niet op in te gaan. Beiden hadden derhalve ook een fles water in een blauwzichtig flesje aan boord, waarbij HF kon dienen ter aanreiking aan HH aangezien zijn armen de onmogelijke hoek niet aan kunnen.
Men zei ons op het bord dat er 14 kilometer aan pret te verwachten viel dus waren en ontstond er blijde verwachting over hetgeen zou. Deze wandeling noemt zich de :

Cabauwse Jacobsroute

Maar daar kan de route verder niets aan doen. Wij vergeven hoe dan ook!

De HH hadden er zin in en aan en verder gingen wij dus op pad. Wij verlieten Schoonhoven en kwamen alras in buitengebieden die buiten Schoonhoven lagen. En wel langs de Vlist die in al zijn aanwezigheid tot nadenken stemt. Inademend maar ook uitademend kwamen wij alras bij een punt waarop wij moesten afslaan van de geijkte paden en ons een route naar Bonrepas werd aangeboden. Deze laatste bleek een helemaal niet zo'n oude molen te zijn en Napoleon had er niets mee van doen. Via de plaats Vlist die beter snel ontstegen kan worden liepen wij door.
Hadden wij reeds gemeld dat ook zij van de ANWB zich met deze route bemoeiden?
Uiteindelijk lopen wij verder en komen in Polsbroek. Deze naam wekt verwondering maar de HH hebben geen tijd dit fenomeen te onderzoeken. Onderweg passeerden wij dit alleraardigste huisje. In genoemde plaats verlaten wij asfalt en wandelen verder via het kerkpad en de houtkade en achterpad richting een in de steigers staande kerk van Cabauw. Je zou hier verbanden kunnen leggen met de naamgeving van de route, maar waarom eigenlijk? Doet het ertoe dat de kerk de Jacobskerk heet? De HH geven het ter uwer overweging. Wij horen dit graag ooit van u. Want haast is een zeer slechte raadgever, zeker in deze tijden van MKZ en beurs ellende.
Wenst u een tocht met vele bochten en snelle tempo wisselingen dan is dit echt iets voor u. Regelmatig zult u wensen dat er een recht stuk wandelpad zou volgen en dat gebeurt dan ook.
Wat tijdens deze wandeling dan ook.

Gaven wij u reeds kennis van de langdurigheid van het achterpad? Ach, het kan maar gezegd zijn. Wat wij toen ontdekten geeft deze route een charme op zichzelf staande. Als eerste merkte HH een bord op waarmee een 100 meter toilet werd aangekondigd en hoewel de afmetingen hieraan niet voldeden was het van een betoverende schoonheid dat het riep om fotografische vastlegging hetgeen gebeurde zodra. Fijn was wel dat er niet van onlangs gebruik gemaakt was, aangezien de geuren er wel toe doen. En de HH blijven graag een heldere visie op de zaken houden.
Aangekomen bij deze kerk meden wij teveel en wandelden snel door, hetgeen ons langs een veenriviertje kwam te staan, genaamd de Zevender, hoewel wij zeker weten dat het de enige was. Zowel links als rechts ontstond weer bewoning en toen wij dichter bij Schoonhoven kwamen bleek dat de heren ergens onderweg de Franse uitstraling hadden opgedoken. Men groette ons met " bonjour " en dat terwijl de middag ruimschoots was.
Ons niet ons propos afnemende latend pakten wij de eerste maar niet de beste kroeg en ondernamen een poging van drank tot spijzen. Dat laatste bleek niet te kunnen zodat de heren weer met NL uitstraling op zoek gingen en natuurlijk vonden.
Aldaar drank met spijzen, warmgemaakt en wel.
Toen bleek dat wij de 14 kilometer doorstappend en 3 uren hadden weggenomen hetgeen een nieuwe mijlpaal vormt in de toch al indrukwekkendheid.

Wilt u verder lezen?

Afstand bleef 14 kilometer
Moeilijk was het geenszins tenzij u niet van lange wandelingen houdt, mogelijk zelfs het idee verafschuwt.
Neemt wel de moeite van goed schoeisel want onderweg kan men hiernaar vragen.
Drank: zowel witbier als een sterker Leffe goedje
Eten: een schotel met warme diversiteiten

De HH wensen u veel wandelgenot en wijsheid maar zeker toe.

Schapenlol

2007-08-06T09:48:00.000+02:00

O wat was het een mooie gelegenheid. HH haalde HF op teneinde Zuidland aan te doen. Na een korte sight-seeing door genoemde plaats ( o.a. mooi dorpskerntje, grote molen open ook nog, leuke oude huizen en grote kerk) op naar parkeerplaats bij strooppannenkoeken en anderzins. Aldaar gekomen heeft HH een nieuw onderdeel ge-introduceerd en wel van broek met lange naar idem met korte. Gezien het weer geen slechte keus. Nog voor een zogenaamde rozebottelplukker een auto kon stelen, gingen we op pad met als ondersteunend leidraadje een epistel met routebeschrijving met daarin uitermate handige richtingduidingen. Op grond daarvan verlieten we de parkeerplaats en doorwaden een grasveld wat drassigheden in zich hield. Niet bang en nog niet geschrokken de Bernisse overgestoken en richting onder de weg door op naar het nieuw aangelegde park met recreatiewoningen. Hoe mooi en bewoond en bewaakt maar liever achter ons en daarom op via de weg naar Simonshaven. Joepie, we mochten van de weg af en door langs water en wilgenbomen en gras en mooie diertjes. Tot een stukje verderop waar vandaan nog 1 kilometer en dan Simonshaven. Betere naam is Simonsniethaven, want van haven is niets gebleken. Wel van oudhallandse koegevechten middels waarschuwingsbord en ook oude kerk vanaf de Ring te bereiken. Mooi om te zien, maar mooier was verderop een oud exemplaar van meneer Fiat uit 500. Wij dus naar de sportvelden waar eenden een strategiese aanlegsteiger bewaakten. Om verwarring te stichten of te voorkomen namen we het ruiterpad tot aan de Bernisse. Aldaar vrolijk watergespartel van jonge en meisje jongeren vanuit lokaal. Even verderop mochten we door een soort greppel genieten van schaduw en even later een mooie demonstratie van hoe kleine honden het water in worden gestuurd en dan uit het water tevoorschijn komen als groot honddier. Nog mooier het feit dat vlak bij het spuigemaal. Daar zijnde verboden te vissen en achter dit bord een persoon duidelijk te vissen maar waarschijnlijk analfabeet waardoor geen beet. Goed, het gemaal bekeken alwaar HH heel scherp meededeelde dat er sprake was van inlating van water door het gemaal. Verbeeldig gevolgd door inlating van water door de heren zelf. Goed gemutst hierdoor op zoek naar een beloofde haven. HH las hardop voor dat na de haven we al dan niet verrichter zake terug zouden komen bij het gemaal. Het enige in de buurt aanwezige schaap vond dit zo hilaries dat schaapachtig lachend moest worden onder onze neuzen gewreven. De reden bleek even later want haven is een groot woord voor hetgeen we voorgeschoteld kregen. Wel kregen we waar voor ons in verband met een aan de overkant bevindende prachting gelegen draadcamping. Volledig onbeschut en zo te zien van alle ongemakken voorzien. Hulde aan de creator!!!! Lang stonden we niet stil en gingen weer door een stukje dras en bomenhuis naar de volgende uitdaging: provisories oversteekbruggetje. Met goed gevolg en daarna verder over dijk naar Zuidland terug. Langs de Bernisse en ook nog een legernederzetting. In de verte weer het prachtige reekreewoonpark. Met de molen van Zuidland in zicht doorgelopen en van de beschrijving afgeweken. In Zuidland nog even een dorpsrondje gemaakt. Blijkbaar uiziend als deskundigen werd ons door een plaatselijk persoon gevraagd naat het al dan niet omvallen van de kerktoren. De man volledig met een flink stuk modder het riet insturend vonden we het welletjes en naar de auto. Te Heenvliet bier gedronken en fijne hapjes genuttigd.

Lengte: volgens insiders 12,4 km

Duur: voor ons van 13.35u tot 16.20u

Geschiktheid: niet voor rolstoelers en moerasangstigen

Bieren: jawel en met name Westmalle dubbel en doe mij maar een Brand Urtype

Hout voor de deur

2007-07-26T12:31:00.000+02:00

Jawel, het moest weer. Aangezien de vaste datum niet zo vast bleek werd een avondwandeling de dupe. Deze suggestie betekende wel eerder dan, maar flexibel is aanwezig. De route bestond uit ophalen door HF middels het bekende ritueel en werd gereden richting Reeuwijk. Aldaar werd gevonden en gezocht een werkelijke prachtige plek om la voiture te parkeren. Zoals u ziet doet men daar met fietsen identiek en niet onderscheidend. Dat zie je wel eens maar. Wij starten na het schoenenritueel van HF met wandelen, hetgeen ook de bedoeling achterliggend was. Kwiek, parmantig maar zeker statig gingen de HH op weg. Verwijzend naar de route hierboven volgden wij de linker zijde en liepen eerst door bos/water partijen. In feite tegendraads als getoond. Na de bospartijen (4) te hebben verlaten liepen wij via (3) naar de Lecksedijk. Men ziet dan links de polder Reeuwijk. Zoals u ziet is de route in feite veel langer dan het kaartje aangeeft, zie ook bijgaand kiekje. Wat wij constateerden was het feit dat de fietsliefhebbers vrijwel unaniem voorzien waren van nieuwe bellen. Wat een prachtige hoeveelheid geluiden werden ons deel. Wat men er verder mee bedoelde hebben wij niet kunnen achterhalen, want dat deelde men wel maar niet mede. Links en rechts water, wat wil je nog meer. Daarvoor hoef je niet naar Limburg hoor! Op enig moment ontdekte HF op de Lecksedijk (polder Sluipwijk) een binnendoor gedoe en wat verwacht u van dartele heren. Wij gingen. Gezien zekerheden alom vormde de samenwerking een opmerkelijk feit en werd het pad steeds avontuurlijker. Dat laatste vormde overigens geen, weest gerust. Halverwege bood de omgeving de gelegenheid zich aan tot het maken van deze foto, die ondanks tegenlicht en bizarre omstandigheden fraaie resultaten heeft opgeleverd. Via de bosmankade liepen wij naar punt (2) en doorstaken, of u het geloven wilt, de waterhoeveelheid. Onderweg zagen wij een fantastische douche gelegenheid alsmede zwanen en ander gevogelte die blijkbaar op de meerbodem zeer interessante zaken hebben ontdekt. Wat was het geval? Dat wisten wij niet. Maar via onder water communicatie wisselde men uit. Wij liepen rechtdoor naar het koffie kopje alwaar onze auto is geparkeerd. Vlak bij het strand ontdekten wij een door de lokale bewoners verborgen gehouden ras, waarvan wij met veel moeite bijgaande foto hebben kunnen maken. Wellicht heeft het zwanengedoe hiermee te maken.

Lengte: 8 km denken wij
Drank: een wit blond biertje uit Brussel en een Affligem blond, in een kast met boeken
Moeilijk: heel makkelijk

Niet 1 Eep maar meer Epen

2007-07-19T20:27:00.000+02:00

Wandelen is een fijne bezigheid, dat is een mening die wordt onderschreven door de heeren. Normaal is dan maar normaal vandaar dat vanwege uitzondering de keuze aan de toebehorende vrouwspersonen werd voorgelegd om vergezelling te laten plaatsvinden en wel in een door de heren nog niet bewandelde omgeving. Een volmondig jawel klonk uit de mooie vrouwenkelen zodat daarom aldus besloten. Gekozen is voor een wandelomgeving in Zuid-Limburg en met name Epen was erg gastvrij. Op vrijdagmiddag vertrokken en zaterdag als eerste wandeldag aangemerkt. Na een versterkend ontbijt nodig na het avondeten in Amsterdamse sfeer stappen de Vier Musketiers onder het mom van "rustig, rustig, kalm en bedaard, de musketiers komen toch wel, met in hun broek een zwaard" verder gewapend met goede zin en versnaperingen om 10.15 uur op weg naar België om ook weer terug te komen. Het weer bood zich aan in circa 30 graden met zonovergoten. Vanaf het gemeenschapshuis te Epen het Bovenpad op dat naar beneden loopt en wij dus dientengevolge ook die beweging. Langs de Smidse zijnde nu een wandelherberg gingen we schoorvoetend naar de nog werkende Volmolen. Dit waterrad wordt nog immer aangedreven door de Geul teneinde graan te malen. Iets verderop gaan we de Kuttingerweg op. Niet voor lang want na een korte dwaling gaan we een draaihekje door het steile weiland af langs levende koeien met in de nabije verte het kasteel Beusdaal. Het werd nu tijd voor een korte koffiestop in Terziet aan de Terzieterweg. Na genoten is het goed verder gaan. Langs maisvelden en diverse campings al dan niet bij de boer kwamen we aan bij het Bovenste Bosch met een oude groeve. Het deerde ons allen niet want verderop was het doel. Aflopen van het pad was een goed plan want een grenssteen genaamd 14A werd ons beloofd. wat we ook deden noch de steen en de bijbehorende grenspaal 14 werden we gewaar. Verdwaald of was van een dergelijke situatie geen sprake. Het laatste. Voorbereid en kort onderzoek ter plaatse leverde op dat de Musketiers zich ten België bevonden en wel op de mooie dorpsgrens van Sippenaeken waar eigenlijk ieder mens wenst geweest te zijn. Zodoende!!!! Daarvandaan naar Sinnich ontwaarden een voormalig klooster wat inmiddels door privaten is overgenomen en staken de Gulp over. De rivier wel te verstaan. Open lag toen de weg naar Teuven alwaar we geroepen werden tot het overgaan tot het edele consumeren ener lunchmaaltijd bij Cafe Modern. Onder het meer dan inspirerend geblaat der plaatselijke schaapjes mochten we, na aanvankelijk tegenstribbelen van een franstalige serveerster, toch de nodige vaste en vochtige versnaperingen tot ons nemen, wat een genot onder de parasol!!. Echter gedreven door betrekkende hemel moesten we na ook nog te hebben mogen genieten van het plaatselijke in de muur geplaatste orkest te berde gebrachtte mooie lied onze biezen pakken en verder. Aanvankelijk afwijkend maar even later geholpen door een plaatselijke nederlandse Belg juister de weg vervolgend langs het voormalige kasteel Draeck op naar een manege alwaar ons middels een afdak korte schuilplaats werd geboden tegen hevige regenbui. Snel daarna echter niets meer aan de hand afgezien van verhoogde vochtige temperatuur en verderwandeling. Door velden werd snel Grenspaal 18 bereikt met als gevolg Nederland. Slenaken was het volgende doel dat overigens in nog steeds ras tempo werd bereikt. Mooi is het om over de brug over de Gulp direct links het bos in te gaan. De daarop volgende steiging was erg mooi, maar werd niet door een ieder van ons als zodanig ervaren. Maar zoals immer na regen weet een ieder ook andere weersomstandigheden naar waarde te schatten. Boven in het bos werd het Plateau van Heijenrath bereikt. Mooi, mooi , mooi, net als veel andere ondeerdelen van der trip. Over het platto naar het buurtschap Heijenrath en verder naar Eperheide. Richting Epen mochten we nog zwaar genieten van het uitzicht over het Geuldal alvorens Epen weer wer bereikt. Aldaar op zoek naar terras in de schaduw. Uiteraard gevonden en dat was de plaats waar de heren hun meer dan grote waardering voor de vrouwen oreerden. Daarna werden op ieders gezondheid , maar die van ons vieren in het bijzonder, de glazen geheven. Moe maar zeer voldaan aanvaardden de vrouwen de lauwerkransen.

Lengte: een memorabele kilometer of 17 (incl. deviationen)

Duur: iets meer dan 6 uur (inclusief twee heerlijke eet/drinkonderbrekingen)

Eten en drinken: uit de kunst

Slapen: in alle rust bij hotel Holland Inn Alkema in Epen

Met dank en vrij naar Charles Aerssens www.wandelpaden.com/Rubriek4i.html

Wel 2 Epen

2007-07-16T10:43:00.000+02:00

Voor deze vertrekdag kozen wij na het wederom voortreffelijke ontbijt voor de groene route. Volgens opgave is deze route slechts 4 km lang. Maar voor een zondagmorgen meer dan genoeg. Deze kun je oppakken vanaf de kerk in Epen. Parkeer de auto hier in de buurt en je kunt gelijk starten. Zoals oplettende lezers en kijkers zullen opmerken waren de heren wederom niet alleen. Nee zeg, dames begeleiding viel ten genoegen. Dat zal tekstueel de nodige veranderingen opleveren. U ziet, de heren kunnen het aan!
Wij gingen voor Alkema langs en pakten de route vanaf die kant op. Het is een prima bewegwijzerde route, die door diverse stegelkes voert. De geluiden van de roestige jongens en meisjes zullen ons lang bijblijven. Het is zo na het ontbijt een flinke klim bergopwaarts en de energie voorraden moeten worden aangesproken. Tevens herinneren onze onderdanen ons eraan dat gisteren reeds prestaties zijn geleverd.
De volgende kieken geven een goede indruk. Verder afdalend en de weg vervolgend kwamen wij via zon en schaduw (gelukkig) uiteindelijk aan bij de doorgaande weg van Mechelen naar Epen. Wij weken hier dus af van de oorspronkelijke route, die op zich ook bij de doorgaande weg uitkomt, maar dan mis je wel het heerlijke terras aan de geul. Na een overheerlijk bakkie togen wij weer naar Alkema.

Vlietdorpen

2007-06-10T11:30:00.000+02:00

Het begon weer te kriebelen en vandaar.
Vanwege meer dan warme temperaturen kozen wij voor de lazy walk het geen ons meer dan aangenaam leek op dit uur van de vrijdagmiddag.

HH had een werkelijk

voortreffelijke beschrijving gevonden 0p het wee wee wee en die wilden wij u dan ook niet onthouden. Iedere toevoeging onzerzijds is meer dan overbodig maar somtijds niet minder dan terecht.

Zoals bekend is de fotografie weer van eigener handen en kunnen. Gebruik voor andere doeleinden is niet op voorhand uitgesloten maar gaarne overleg.

Wanneer u de route die in 3 delen is gesplitst in ogenschouw wenst te nemen kunnen wij nu alvast verrassen dat wij de noord route liepen met als startpunt min of meer dit land dezes grootste kruidenier. Dit statement hebben wij van anderen.

U kent het wel, auto parkeren, schoenen indien gewenst changeren, HH hield het bij de Jesus nikes, en op pad. U begint dan bij punt 15 van de route, volgt tot en met punt 17 en dan pas eindelijk volgt toestemming voor de punten 1 t/m 14. U zult net als de HH een zucht willen slaken van zoveel ongetwijfeld met de beste bedoelingen.

Een paar aandachtspunten:

In de forellenvijfer wonen inderdaad van die dingen maar ook zwarte zwanen.
Tijdens de wandeling vanaf deze positie richting Geervliet werden wij uitgebreid bijgestaan door lokale dienders. Veiligheid was alom.
In Geervliet was het de HH niet gegund om in de kaaistraat het oude gemeentehuis voorbij te gaan. Wat was het geval? Wij vertellen het u. Vele bekenden hadden elkaar verteld van een ritueel waarbij een dame en een heer al dan niet vrijwillig de rest van hun leven aan elkaar vast zitten, soms letterlijker dan anders. Het lukte ons slechts om een glimp van het ritueel te vereeuwigen. Het ontlokte HF de treffende opmerking dat het vrouwenras meer voor aangenaamheid zorgde dan .... Maar dit terloops. Overigens willen de HH wel opmerken dat het kleine oude standhuis blijkbaar vele geheimen kent want het slokte vele mensen op. Zowel aangaande temperatuur als lokatie hadden de HH hun twijfel over de juiste keuzes die iemand in Geervliet moest hebben gemaakt. Een lokale pauw was verder prima geïnstrueerd om op de juiste tijd geluiden te produceren die er nu eens wel toe deden.

Geervliet is een alleraardigst samengepositioneerd huizen/woongenot waarvan wij denken dat men elkaar wel goed kent. Niettemin kenden wij uiterlijke verschijningen van horeca dus een bier was snel gescoord. Lekker en toch gewoon te koop. Kom daar maar eens om. De uitbaatster gaf ons nog de suggestie dat de HH ook hier konden blijven, want zij garandeerde gezelligheid. Maar u kent inmiddels de HH. Wandelen zullen zij.
Onderweg zagen wij nog een voor ons nieuw fenomeen, van hen die zelfstandig kunnen zitten in het water om de visstand nader in ogenschouw. Zo ziet u maar dat je nooit te jong bent, maar soms wel te oud.
Terug in Heenvliet bleek ook hier sprake van hetzelfde ritueel als in Geervliet. Blijkbaar is de vrijdagmiddag verplichtend en uitgeroepen tot. Wellicht is zelfs geen sprake van eigen wil. Brr.
Heenvliet is wat groter, biedt ook wat meer en aangezien de markt inmiddels niet meer was konden wij aan de markt plaatsnemen. Maar eerst ontdekten wij het grootste geheim van Voorne-Putten. U snapt dat lange aarzeling ons ten deel viel maar uiteindelijk hebben de HH besloten om toch iets te laten zien van dit geheim waar de gemiddelde inwoner uit deze locatie zwaar onder gebukt gaat.

Zowel het omliggende park als de oude eengezinswoning (is ons verteld hoor, is niet van onszelf) zijn meer dan een bezoek waard, dus de HH kunnen niet anders dan positief.

Dan toch uiteindelijk terug op de markt alwaar wij deze keer slechts de drank tot ons lieten komen en wil in de vorm van witbier. Tegen de gewoonte in bestelden wij meerdere malen, maar hoeveel willen wij graag geheim houden. Van etenswaren was en is geen sprake geweest.
Wij hadden fraai zicht op het gelukkig paar wat voorzien van al dan niet ingehuurde bekenden en een wel hele oude auto vrijwel zonder benzine in hetzelfde pand (later bleek in de tuin) dit wilden vieren. Het viel de HH op dat de dames het vooral zochten in hele hoge hakken en dat daarbij van generlei waarde was of men er ook daadwerkelijk op kon lopen. Het bezit ervan en de showfactor waren belangrijker.

Conclusie:

zeker een lazy walk. Ook iets voor een rustige middagwandeling. Geschat 8 km
Het geheime huis en de tuin zijn zeker een rustige rondgang waard.

Het pad is op diverse manieren aan te passen, langer, korter, andere startpunten. Kortom.

Moeilijk: neen. Maar de beschrijving kent wel wat keuze momenten.

Horeca: divers. Maar dat geeft niet uiteindelijk.

Aanrader!

Dingen

2007-05-14T10:12:00.000+02:00

Bemoedigende woorden van onder andere Peter en Erwin zorgen soms voor mooie dingen. Andere somsen hebben de Heren stimulatie nodig , maar meestal niet. Zo ook deze wandelmaal. Op de zoekstrooptocht naar nieuw vertier deed het ons goed voorkomen dat een door ons onontgonnen omgeving tot ontgonnen gebied werd omgedoopt. Zo gezegd, zo uitgevoerd want daar hebben wij pratheid. Niet ver van de woonsteden onzers bevindt zich het volgende slachtoffer, hoewel gewillig. Na een korte omzwerving kwamen wij toevallig ( wie zei ook weer dat toeval nooit toevalig kan zijn; goede antwoorden worden beloond) terecht bij Emaus, gesitueerd in het toch wel mooi gebleven Vlaardingen Ambacht. Ons nooit bewust geweest van dit geheel, werden we aangenaam verrast door allerlei. Allereerst Emaus, dan ten eerste de bedrijfsuiting van de tuinversierders van Heer Henk. En ten tweede nog veel meer, om over ten derde de mond gesloten te houden. Een raadhuis en een poortje naar kinderopvangschool. Ook is er een begraafplaats die erg gewild is, gezien het feit dat er zelfs een wachtkamer bij de ingang is. Terwijl de zon zich, na een ochtend van fikse regenval, weer van zijn taak ging kwijten, gingen de benen zich een weg banen naar en over het Trekpad , maar onder de A-20 door. Het komt ons voor dat, afgezien van wat geluidstoedieningen, het aan beide zijden van de snelweg qua wonen goed vertoeven is. Een stukje verderop beklommen we een brug teneinde de overzijde van het water te bereiken en met succes. Gadegeslagen door een reigert en aangemoedigd door een gestrode fuut vervolgenden we langs een watersportvereniging met dezelfde naam. Nog was het feest niet over want daar lag een klein partyschipje met mooi tuinstoelen aan boord te wachten op een aantal feestvierders. We vermoeden een trouwgezelschap. Na dit prille geluk zagen we nog meer pril geluk. Hierna besloten we het langs het waterloopgebeuren te laten voor wat dies meer zei en vaste zijkanten op te zoeken. Op naar de binnenstad van Vlaardingen (oeps, nog meer water). Na wat leuke indrukken vanwege huizen arriveerden we bij de Vlaardingse Driesluizen. Rekenkundig niet echt slecht onderlegd hebben we diverse malen natelling der sluizen gedaan, maar verder dan twee lukte de Heren niet. Enigzins vertwijfeld , maar van korte duur. Daarom de binnenhaven van Vlaardingen. De ene verbazing na de ander: niet afgekomen bouwwerk, vogels in vensterbank en, klappende vuurpijl, onder luidkeels onzer applaus, een preparateur gespecialiseerd in dode vogels. Na een tijdwijle wachten voor een open brug en een monument voor wijlen HM koningin Wilhelmina ( ons is geen gelijkenis met deze vrouw opgevallen overigens, maar dat zal door onze leeftijden hebben kunnen gebeuren) ontwaarden, door afgevallen schellen, onze ogen een geweldig partycentrum met een onvergetelijke naam, die ons ontschoten blijkt. Gelukkig was verderop een haringhandel waarna we de Geuzenroute maar zijn gaan doen. Direct succes, want vrij fluks ontdekten we een trouw gebouw aan een plein waar naast een grote kerk zich ook nog Kunst had genesteld. Te mooi om op te noemen verder gaan wandelen via de geuzen, maar alras belandden we tussen winkelend vrouwvolk. Ook raakten we door zeer duidelijke bewegwijzering snel de Geuzenroue bijster. Desalnietteondanks vonden we een weg langs aanduidingen waar HH nog even het zijne aan deed. HF moest zo nodig nog even interessant doen bij een muziekinstrumentenhandelaar, maar ook dat was snel verholpen. Want als slotapotheoseafsluiting ging het naar Aeolus, molen der heerlijkheden. Heerlijkheden die overigens vroeger aan het Vlaardingen is toegekend. Vandaar ook Heerlijkheden Holy. Maar dit terzijde. Goed, hierna op naar horeca, echter eerst langs eetbare ballenautomaten, zodat de natte versnaperingen zich niet alleen zouden hoeven te voelen.

Afstand: circa 10 km
Tijd: 2 uur en een beetje
Gevarieerdheid: groot
Amusement: ach, wij zijn het, dus dat zit wel moustache
Versnaperingen: gehakt- en bamibal, Corsendonk Pater, Maredsous 8 en Heerlijk Helder

Waarom dichtbij, daarom niet ver.

2007-05-05T10:12:00.000+02:00

Wij kozen voor een trippelding wat zich in onze nabijheid bevond. Aankondigingen van weersomslag noopten de HH nog eenmaal een langere wandeling te verwelkomen dan. HH had reeds meer dan voortreffelijk huiswerk verricht en kondigde HF bij diens afhaalgeste aan wel wat routes en dies meer. HF was weliswaar maar liet zich. Keuzes makend beslaat ook het leven der HH dus het werd rondwandeling etappe 2 van de Oost IJsselmonde Route.
HF was bekend met dus togen wij met diens vervoermiddel en kwamen alras binnendoor. Hoewel niet altijd trefzeker was het niettemin doelgericht en klokslag arriveerden wij ter kerke van Heerjansdam alwaar een schaduwplek lokte. Dat wordt nog wel anders.

Vervolgens via het schoenenritueel en elkaar een prettige wandeling wensend ging het dan. Beide HH hadden de waarschuwingen van de dames en zodoende werd de fa van de blauwe flesjes ook door de HH weer wat rijker en konden wij 2 exemplaren aan toevoegen. Maar dit voert weg van.

Let bij de start van de wandeling op de juiste richting. De huisnummer aanduiding op de route beschrijving biedt meer dan rekenkundige hersenbijtsels ook daadwerkelijk hulp in dier wijze dat het helpt. Op generlei wijze zagen wij aldus huisnummer 83, 143, zelfs 201. Maar daarna werd de dorpsstraat gelaten en volgden wij de develweg. Wij verzekeren het tegendeel maar laat maar weer. Via voormalige schaapskooi en voormalig rangeergedoe noemende Kijfhoek bogen wij af langs een 1e fase van herinrichting van natuur langs en onderlangs genoemde kijfhoek. Onderweg ontwaarden de HH beleving van ware natuur, hetgeen wij nauwelijks verhullend. Sterker nog, wij ontwaarden een kerk met gelijk gezinden. Vlak voorbij dit huis van bovenstaand moet men zich bewust van bocht en aftakking. Met kan daarna een keuze maken hoe de devel te benemen. Van deze of gene zijde, hoewel volgens de heren een combi prachtig met je doet. Men doorwandelt dan natuurgebied de Munnikendevel en loopt risico's van aard dat mensen die nodig moeten worden ontwaard. Wij oversteken een brug hierna en buigen LA langs voormalig klooster Eemsteijn en na pittig en fier RA de Munnikensteeg op. Links ontwaardt u dan beste lezers hetgeen Zwijndrecht heet. Let u op onze tip: men is hier bezig om de veiligheid te verbeteren, dus wellicht verdient enig geduld geduldig uwerzijds. Met name de onveiligen onder u, laten we duiden de 85+ ers. Het enige minpunt op de route is dat wanneer de Munnikensteeg moet worden gelaten wat het wellicht niet is u eerst een rotonde moet bezweren alvorens getekend fietspad te kunnen nemen. Aan het eind van dit pad bestijgt u LA de dijk en worden uitzichten uw en ook ons deel. Zowel links als rechts hoor. U bewandelt alsof het u niets kan schelen en waarom zou u ook? Aan het einde (gewoon doorlopen) komt u uiteindelijk uit bij de Oude Maas, waarvan HF al vooraf aangaf dat de reuk hem bevestigde. Zodra de sprake ervan is gaat u RA (het water biedt u weinig anders) en doorkruist een ieder natuurgebieden Veerplaat en Buitenland. Dat laatste overigens gewoon hierzo. Stevig lopend met zicht op Puttershoek (check de vaartijden) moet men niet vergeten dat aanduidingen er toe doen. Dus de grienden blijven hunzijds en wandelen doen wij ons zijds. Het fietspad speelt hier een belangrijke rol. Wat mogelijk uwer mogen helpen is de horeca gelegenheid van ons nationale vogelconcern.
Heeft u eenmaal ontdekt wat bedoeld wordt dan is eigenlijk niets waardoor verstoring mogelijk is. Stap gewoon naast het gemaal en geniet van uitzichten en reukzichten op de Oude Maas en volg het pad waar u links de grienden en het water ontwaart. Delen van de rechterzijde drijven op het zand maar worden door anderen vastgehouden. Als het u lukt om zoals de HH in een keer door te stappen dan komt in de verte Heerjansdam in beeld (de parkeerkerk helpt enorm mee) en via niet zo aantrekkelijke industrieweg en zijwegen komt u vanaf een andere zijde de dorpsstraat weer in. Even zoeken naar de huisnummers en huidige en natuurlijk voormalige gemeentehuizen is alles weer snel zoals. Evenredig schoenenwissel en op naar de horeca die zichzelf niet van namen voorziet maar wij weten dat het bij het dorp hoort.

Lengte: volgens anderen 11,5 km
Moeilijk: als u zich met de tekening en aan onze aanwijzingen nee hoor!
Wat namen wij:

Wij namen Hertog Jan uit de tap maar eveneens uit een glas, twee malen
Eenkeerslechts: bittergarnituur die goed beviel

Kortom: wilt u letterlijk onder de rook van Rotterdam toch een helemaal "uit" gevoel bereiken zonder lange auto of treinritten dan weten wij het wel en u nu ook.

oud en toch nieuw

2007-04-29T11:30:00.000+02:00

Nee, we zijn gelukkig toch niet opgepakt ondanks ons naar bepaalde instanties toe zeer kritiese noten van afgelopen. Blijkbaar zijn de heren dus niet staatsgevaarlijk, hoewel ons bevattingsvermogen dat verre van met name onszelf. Aangezien van enige censuur we enigzins wars zijn, moeten we, naar we vernomen hebben, toch oppassen met onze emissies van schrijfdaden. Een niet nader te duiden hoeveelheid van onze lezeressen heeft, zij het mondeling, ons laten weten dat onze verhaaldoeningen rieken naar banden met Rozerijk. Ons niet van enige blaam bewust overigens. Maar dit allemaal nu aan de grote klok hangend, hebben we genoeg klepels. Enfin, het blijft altoostijd weer spannend waarheen. Kijkkijk daar gaan ze weer richting de zuidhollandse eilanden. Wordt het Oostvoorne; nee ze rijden door, wordt het Rockanje; nee, ze rijden door, wordt het Ouddorp; nee, ze rijden door. Het wordt lekker toch Ouddorp maar de aanval vindt deze maalkeer vanuit het zuiden plaats, haha. Goed geluimd en dus tot fopneuzen bereid, zo was het dit keder. De vuurpepermolentoren was ons doel in eerste en later ook in laatste instantie. Te laat merkten we de nieuwe rage genaamd auto-tegen-vuilnisbak-parkeren. Dit drukte geen enkele pret maar Heer Henk liet daarna de wandelaarsschoenen ten faveure van sandalen onaangeroerd. Hop met de beentjes en jawel hoor de duinvalei mocht bekeken. Voorbijgaand aan verboden toegankelijke paden kwamen we wel langs prachtige stacaravanrustplaatsen met zonder schaduwplaatsen. Ook ontmoetten de heren een brooddistributieplaatsmachine waar de keuze gemaakt kan worden, indien voorradig natuurlijk, uit wit, bruin en groen/oudbrood. Deze laatste benaming heeft, volgens de Heren die wij zijn, na enige verbastering geleidt tot de naam van het dichtbijgelegen dorp, wat ondanks dat haar naam daaraan te danken heeft. Wij dankten onze schaduw aan de zon in combinatie met boomdingen. Na een aantal schokkende ontdekkingen (zoals een asielzoekerscentrum voor hanen/kippen en wildroosters beide zonder bewaking in welke vorm dan ook) werd het ruimschoots tijd voor een volgende stap in de goede richting zee en strand. Echter daarvoor ontwaarden we plaatselijke boerenlandhandenarbeid in een knollenland alsmede ook andere rustieke dingen. Daarna, aanvankelijk enigzins terughoudend daar veel duitstaligheid in onze oren klonk maar na sanitaire activiteiten toch zeer doortastelijk, betraden we het strand. Heer Frans meende een prachtige vondst te doen maar bedacht zich even later. Heer Henk deed wel een dergelijke waarvan ook tastbaar bewijs hoewel week. Het strand was blij met onze komst en deed er van alles aan ons zo lang mogelijk vast te houden. Niets werd geschuwd tot het aanleggen van wegzakzand toe. Echter rees het vermoeden dat de heren het damesstrand aan het betreden waren zodat via het hazenpad we zee en strand achter ons lieten op naar de vrijheid tussen diverse niet verdekt opgestelde huizen en tuinen in de duinen ( o.a van G-J v.d ) door. Ruim baan is hier en daar ook gecombineerd met wijds en zijds maar het leidde toch weer naar het autoachterlaatpunt. Na nog even te zijn toegezongen door het Ouddorps Kikkerkoor was de koek voor deze keer op. Om in evenwicht te zijn met de ongemetenheid van eerder gingen we op zoek naar horeca. Deze zoektocht leverde ons mooi inzicht in de plaatsen Ouddorp, Goedereede en Havenhoofd, maar zonder het beoogde doel, zodat uiteindelijk de rustplaats bij de Haringvlietsluizen uitkomst mocht bieden.

Lengte: 8km ofzo
Duur: 1 uur 40 minuten
Doel: velerlei
Moeilijkheidsgraad in combinatie met veiligheid: 8,5
Horeca: weinig

Nameten

2007-04-21T10:54:00.000+02:00

De heren voelden een onbedaarlijke drang tot nameten. Deze onrust was reeds aanwezig voordat en HH vond het de hoogste tijd inzake. Vandaar dat HF werd geconfronteerd met een vastberadenheid die er toe deed en nog.
Alras verplaatste het gezelschap zich richting Nieuwendijk. Zoals wel vaker dekte de term de lading bij lange niet na. Maar wat doet het de HH ertoe niet. Er was haven en er was vertier. Wij kwamen omstreeks den helen enen uur aan en waren onderweg al wanhopig klokkijkend in geringe paniek. Want de boot hele uurt en daartussen niets van vergelijkbare strekking. Maar alsdan wij aankwamen werd ons gesommeerd om op te schieten want wij moesten mee. Het vooruitzicht om een heel uur bij een appartementencomplex te moeten bivakkeren (want beste lezers, geen versnaperingen zijn daar verkrijgbaar dus brengt uzelve gerust van alles) ontstond ons vandaar de haast die wel zo hevig was dat HF met niet vastgemaakte schoen veters een spurt inzette die HH van verbazing mee deed gaan.
Na de schipper te hebben verbaasd door net te doen of wij niet beter wisten en met de grote boot meewilden werd ons gewezen op het kleinere exemplaar. Alras bevonden wij ons aan boord en begon het grote avontuur. Om u nu alvast te wijzen op wat komen gaat: wij waren op weg. Blijft frappant dat het altijd de HH zijn die de moeite getroosten.
Na een poosje tjoekend over het water te hebben doorgebracht, onderwijl dankbaar vanwege, kwamen wij aan in de Groote Haven. En inderdaad. Er zijn best grotere havens te vinden.
Nadat wij even moesten bekomen van de oversteek en de benen het gevoel van vaste grond hadden aangenomen konden wij op pad. Wat dat betreft geen hete vuren. Men kiest la of ra. Wij deden als niet eilanders uiteraard vanuit gewenning ra. Wij kwamen langs een gehucht waar we naar later hoorden minimaal een rattenvanger in ruste toch nog woonde en langs deels verlaten boerderijen die voor buitenstaanders Franse namen hadden (niet te verwarren met heer Frans) en intern anders werden vertroeteld. Dit had te maken met Franse inteelt. Vooral van dameszijde maar dat niet verbaasd welwaar. Vervolgens langs niet te verkrijgen fietsverhuur ra en de dijk op. Wij gingen als we de kaart volgen van o.a. de ANWB rechtsaf richting polder. Langs eenzaam en verlaten huizen tippelden wij verder, zelfs langs een waterbinnenkomst met uitzicht. Slechts eenmale werden wij tegemoet getreden door een overduidelijke vogelbespieder en ook enenmale door iemand in een voertuig, hetgeen later genoemde vangert bleek te zijn. Dit deel van de wandeling was nog enigszins, later meer. Aangezien er verder slechts dijk was tot verdere wandeling werd het voortgezet. Na lange en vele passen bogen wij enigszins la en werd ons alras duidelijk dat de ANWB en allen die er toe doen aangaande wegenaanduiding nog maar een keer langs moeten komen, want het klopt wel maar niet dientengevolge. Wij kozen dus maar meer op gevoel, kwamen langs een niet te betreden vogelreservaat en langs warempel zeer vele importbeesten. Of zij zich, hooglanden gewend zijnde, in deze platte roomtaart welgevoelen twijfelt ons best moge u weten. Na steeds een beetje la gaande ontdekten wij ineens de aftakking naar een nog wel bestaan deel van de route, n.l. de blanke slikken. Volgens wetenschappers geeft dit een goed beeld van hoe het eiland uiteindelijk zal gaan worden. De HH denken hunner maar daarover straks.
Langs uitkijken van stilte, wegstuivende vogels, sommigen zwemmend, pril eendengeluk enzoweiter kwamen wij door hoge rieten en kleine paden steeds verder verzeild. Aangezien de spinnewebben beider heren parten werd het voorlopen gedeeld.
Werkelijk uiteindelijk ontkwamen wij het oude en zagen nieuwe ontwikkeling voor ons. De aanblik gaf ons waarlijk geen troost. Wij vonden het meer een park in wording, waar op dit moment de bewegwijzering te wensen onder laat. Wij trachten rechtdoor (een verkeerde keuzen van HH bleek) en vervolgens meer ra aanhoudend. Via spannende doorwateringen ontdekte HF, uitgerust met zeer scherp inzicht, alras de dan maar te volgen route. Wat dat betreft helpt het wel dat de Groote Haven nooit echt ever weg is. Wij doorstaken de brienenswaard dus volledig zelfstandig, zagen verlaten tractoren en automobielen (over het lot der wordt gevreesd, maar eilanders uiten zich niet zo) en via verhelderende extra kilometers kwamen wij uiteindelijk langs de nieuw te vormen uitkijkduin (speciaal voor biologen bleek spoedig) en daarna op een aangelegd stenen weg. Ja beste en fijne lezers, dit gaat het dan worden. De HH hebben ooit afgesproken persoonlijke bevindingen achterwege vandaar de uitnodiging tot eigener. En laat ons weten. Vanaf de kunstduin werden wij vergezeld door bioJaap die als terzake kundige ons allerlei wetenswaardigheden en wellicht zelfs eigener fantasie ons kond deel van hetgeen is geweest. Alras bleek hij ook van de inhuur vertel mannen, die anderen meenemen op tochten op en rondom. Maar zelfs deze bioman had de hulp van de HH nodig voor aanvullende info.
Reeds om vijf uur kwam dit keer de grote boot, want allerlei arbeidersgilde ging gemotoriseerd van den vrijen tijd genieten en dan biedt Tiengemeten weinig. Uiteraard gewaarschuwd wachten wij op een officiële uitnodiging alvorens.
Wat wij toen meemaakten verdient! Onderweg zorgde men voor eigen catering en werden naast iedereen ook de heren verrast op zelfgefrituurde bittergartituurde (even het rijmschema kloppend). Een dergelijke service hulde Spido e.d. let op uwer zaak.
Gezien het tijdstip ontbeerden wij drank en spijzen en togen wij huiswaarts alwaar wij een heleboel konden vertellen maar het kon ook later nog.

Hoewel men laarzen aanbeveelt hebben wij ze zeker niet nodig gehad. HF vertelde echter in volle overtuiging dat dit een reden had en de waarschuwing ook. Zo zie je maar weer.

Conclusie en ronduit:

het verdient aanbeveling tot zelfonderzoek.
De HH gevoelen gemengd over hetgeen was en gaat komen.
Horeca beperkt zich tot koffie etc uit een automaat.
Beestenspul is ruim voorhanden en bij voldoende respect ook bereid.
Het eiland gevoel is aanwezig. Met name op het eiland zelf.
Laat u niet van de wijs brengen door de scjhipper, men heeft 2 boten en is de frituurkunst meester.
Bieren ed zijn niet verkrijgbaar, dus brengt uwerzelf eigen keuzens.

Duur: veel te lang vanwege hiervoor. Het is in 2 1/2 uur te doen.
Moeilijkheidsgraag: als de route weer klopt dan valt het enorm mee. Bij natheid zijn laarzen inderdaad nauwelijks overbodig.
Drank en spijzen: behalve de snack aan boord deze keer geen nieuws

Terug naar Oostvoorne

2007-04-16T09:24:00.000+02:00

Dus, hierom vanwege en als reden dat we twee weken geleden iets belangrijks waren verloren te Oostvoorne, namelijk het feit van zijn en onzijn, togen we wederommaals naar deze omgeving. Logies, want uit lokale teletekst bleek dat na onze nederige verslaggeving van toen de discussie over het autostrand weer had doen oplaaien. Niet alleen zijn wij maar doen er ook nog toe. Maar nu ter zakelijk. HH had tijdens een zoektocht over het wereldomvattend spinnenwerk een fraai beschrijvinkje van landgoedendergelijke wandelingen ontdekt, waarvan HF, bij hem de keuzepapieren gedeponeerd zijnde, zijn gedachten niet meer kon laten afdwalen. Op naar de Vereniging Vrienden Van in dit geval te Oostvoorne en daar de HHmobielvoiture nederzetting. Iemand was ons voor geweest en was daar blijkbaar erg trots op. Dat deerde niet want de verwarring was toch reeds groot daar Heer Henk zijnen wandelvoeten in vrouwelijke wandelsokken trachtte te verhullen. Tot hilariteit, maar van korte duur want Heer Frans wikte en woog daarom best enigzins dat hij zo graag een burcht bekijken wilde, maar dat ging mooi niet daar door verboden toegang en slechts overblijfselen. Voorzien van luchtige kleding op naar het landgoed Mildenburg. Aldaar was een kinderopslagplaats verstopt evenals een stinsentuin en het vervolg van de wandeling. Geholpen door nabij zijnde redding mochten wij twee dappere dames op oudere dan onze leeftijden (gemiddeld natuurlijk) vooraf gaan naar F.H.G. van Itersonlaan. Dat er nog vriendelijke vrouwendames te Oostvoorne verblijven bleek aldaar. Een fijne middag werd ons van harte door 1 exemplaar daarvan toegewenst. Uiteraard terecht, maar we voelden ons gesteund nu en gingen zelfs een warm gevoel krijgen. Wellicht dat de buitentemperatuur hieraan meehielp. Humor ontdekten wij in de vorm van een plaatselijke grapjurk die in zijn voortuin een mooi, waarschijnlijk wederrechtelijk bekomen, bordje had geplaatst. Ook een kopie-exemplaar van het Pippi Langkoushuis mochten wij aanschouwen. Tijdens de verdere wandeling viel het ons op dat veel woningen van Oostvoorne in dit gebied niet voldoen aan het criterium van sociale woningbouw. Maar dan wel in positieve zin. Een voorbeeld daarvan is Kooisight, waarvan heer Henk op passende laat zien dat de ene ingang niet altijd hoeft te lijken op een andere. Vlak na dit sight werd haardhout aangeboden, hetgeen ons niet deerde. Dat was wel het geval met de tegemoetkomende gebeurtenissen die zich in overhaast tempo aan ons aandienden. Enkele daarvan: vrouw met honden, bouwval, buitenwasmachine, reservedop voor Spafles en ga zo maar door. Had wij al verteld dat tijdens deze wandeling de cirkels geteld dienden te worden? Een vrouw bezig met de laatste hand waarschuwden we daarvoor alsmede de verwijdering en de bijdragen daarvoor. Nu had de plaatselijk bakkerijwinkel ons toch mooi te pakken. Door duidelijk te laten blijken dat geldverdienen in zijn tak van sport slechts nodig is op een drietal dagen met korte werktijden. Hulde. Dat mag ook van de paarden gezegd worden die ons daarna een tweetal ruiters voorschotelden. Het mooie is dat vlak daarna onze aandacht getrokken werd door ecologies boeren. Zowel luchtontsnaping ons landbouw en veeteelt. We leerden dat ecologies vooral te maken heeft met veel oude rotzooi neerzetten op en rond het boerderijgebeuren en daar dan tevreden bij kijken. Al deze dingen waren slechts opmaten voor het hoogtepunt, in dit geval door een stelletje ganzen bereikt. Wij waren gedwongen getuigen van deze schaamteloze gebeurtenis. Ook kwamen onderlinge ontboezemingen omtrent het verlangen naar koele bierbrouwselen. Het zat in de lucht zullen we maar zeggen. In het bos Kranenhout werden ons Limousinrunderen belooft en jawel. Via dit bos naar Kooisight terug en vandaar een stukje over de Kooisightlaan met een aantal landhuizen van tegenwoordige tijd. Aan de afmetingen van de panden vermoedden wij grote gezinnen. Vlak hierna stonden we voor een dilemma. Zonder vrees of blaam kozen we voor de kortere route zodat we een luttele 8 km. afsneden. Dit leverde ons naast een goed gevoel ook een prettig gesprek met lokale schaapjes op. Over schaapjes gesproken, weer iets verderop blijkt een telg der Oranjes een bosje achtergelaten te hebben of misschien wel verloren maar dat niemand de eerlijke vinder wil uithangen. Na een korte aarzeling bij hotel Duinoord dat tegenwoordig anoniem wenst te blijven, betraden we het Mildenburgbos. HHenk wist te melden dat de verhogingen aldaar de bevolking van Schoorle en omgeving tranen van vrolijkheid bezorgen. Desalniettemin deden we aan beklimming met een uitzicht als resultaat. Na voortzetting zagen we iets verderop de vrouw met honden weer alleen anders. Een korte tijdsspanne later arriveerden we bij de HHmobiel en waren voldaan. Met dank overigens aan de website Oostvoorne voor de routebeschrijving op www.oostvoorne.org/wandelroute1.htm

Lengte: 10 km.

Duur: 2 uur 15 minuten

Indruk: heerlijk rustgevend

Horeca: goede metamorfoserende bediening die wel voor heerlijke Affligem blond en bijpassende hapjes zorg heeft gedragen

Hoeveel bewijs is er nog nodig?

2007-04-02T10:55:00.000+02:00

Jawel, het was er weer tijd voor. Pril geluk, twijfelend weer, beginners kans en toch op weg.
Het moest er maar weer van komen.
Vooraf enige duidingen:

HH zijn natuurlijk de heren
HF zijn natuurlijk heer Frans, ook wel Heer Frans
HH zijn natuurlijk heer Henk, ook wel Heer Henk
Ook kan zijn wat is.

Heer Frans was dit keer niet volledig klaar vooraf maar iets later wel. Het had volgens hem te maken.
Toen wij eenmaal de smaak reden wij te pakken. De richting was ons wel bekend maar in Oostvoorne doet men al er weken alles aan om ons maar ook U te weerhouden deswege. Andere wege voeren dan wel tot een doel waarvan heer Frans pleegde op te merken: Heer Henk vroeger kwamen hier den mensch en den menschen met auto en al op het strand. Heer Henk repliekte al heel snel wat dat dan wel voor types waren die zelfs voor de strandvisitatie de auto niet wensten te verlaten. Heer Frans gaf aan dat zelfs sommige heren en hun bekomst hiertoe behoorden. Heer Henk kon niets anders doen dan het zijne. En dacht verder.

Wij hadden bepaald dat het moest zijn: de scholeksterroute.
Parkeren deden wij in de buurt van de Tenellaplas en die was daar. Bij een voor auto's bestemd opstelterrein stelden wij de auto op en zagen horeca voor later.
Via een eigen interpretatie van het AJ Bootpad kwamen wij alras van deze route af en hielden kaart gezien rechts aan. Omdat aarzeling ons ten deel viel greep heer Henk in en resoluut werd een diender staande gehouden en gevraagd naar het waarom. Op dit moment viel alles op zijn plaats want wat bleek:

De heren zijn! Het is ons nu duidelijk geworden, we zijn! Iedereen die ook maar dacht hebben wij nu de feiten gedrukt. En het staat en dat moge ook wel eens gezegd.
De diender zei het ons zonder dwang, zonder mes op de keel en blijkbaar weloprecht.
Daarnaast wees de heren diender erop dat de kaart niet al te best was. Maar er zou links water komen. Nu dat was tegen dovenmansoren maar niet laten kennend gezegd en kennisgevend verlieten wij het orakel. Wij zagen restanten uit de stadsvernieuwingsdrang van 1940-45 en plukten daar geen vruchten van. Ook zagen wij een vallei die vroeger een vliegveld was. Na een cocon-stadium van 36 jaar werd het een vliegveld af en een vallei aan. Ja, u zult het zelf moeten gaan zien, duidelijker kunnen de HH het niet omschrijven.
Voor een vrijdagmiddag was het voldoende heftig en we moesten via strandweg en RA over de Brielse gatdam. U zult zeggen wij zullen denken. Dat is mooi. Via een verhard pad met rechts zicht op verre wateren en Mont StMichel waar fietsende medeburgers het de heren niet aangenaamden kwamen wij tegenmoetig een dame en heer die met fiets en al de bosjes in doken. De heren dachten direct aan rituelen ter bereiking van nazaten maar achteraf bleek dit een rustmoment te zijn. De HH voelden zich bespiekt in der doen en latend. Wij lieten dit tafereel achter en kwamen via een vogelkijkscherm waar wij mekander vastlegden als wedstrijd aan het einde van het gat waar heer Henk vroeg naar en Heer Frans bevestigde van de Maasvlakte. Nummers zijn zinloos. Hoewel het leek of circus Renz hier ook was kon dit volgens HF niet zo zijn tenslotte, en dan is het zo. Overigens hebben de HH het gat in de dam wel gezien maar niet gedicht. Wij moesten verder en wij keerden vrijwel 180 graden en keerden vrijwel op dezelfde schreden retour maar natuurlijk figuurden wij hier. Wij moesten verder en links was inderdaad water. Zover het oog reikte en volgens HF nog verder. Blijven kijken was dus het devies. We moesten nog verder. Wandelend. En gingen dus ook maar via een deel van. Aan onze rechterzijde zagen wij enorme uitzichten die vanuit duinomgevingen via zand naar water overgingen. En dat zo vlak bij zee. Nee, dan was dit toch echt de gatdam. Wij zwoegden maar ploeterden niet minder en HF maakte een foto om bepaalde effecten mee te bereiken. Kijkers en lezers, u mag zeggen of beginnersgeluk. Wat mij aangaat kent u wel. Wij moesten verder en keerden 90 graden RA en HF deed weer verdere duiding over autostranden en met weemoed in zijn stem vertelde hij over die tijd toen men hier zelfs versnaperingen kon bemachtigen. Toe maar. HH was versteld maar liep door ondertussen HF wijzend op de weidsheid van het gebodene. HF deed het zijne toe.
Wij zagen een lokale Amazone die pogingen deed het onderzittende paard misselijk te voeren door voortdurend rondes te draven. Maar getroost u, het paard won.

Wij moesten verder en keerden 90 graden LA en beklommen de losse zandpaden die vanzelf overgingen in genoemd en bedoeld AJ Bootpad.

Geen orakel trof ons nog zodat wij direct en zonder afwijkingen naar de horeca gingen.
Wij dronken daar dubbel en aten in dit geval idem.
Heerlijk.

Kort en o zo bondig:

lengte maal duur: 2,15 x 4,75= 10,21 kilometer
grondigheid: volgt de kaart
weer: afhankelijk van het moment
orakel: ter plekke
horeca: men weet niet heel veel over de natuur en activiteiten, vraagt dit dan ook niet
planten: ter plekke zijn zowel planten maar ook hele leuke potjes te koop, hoewel vragen naar de bekende grootte geen zin heeft

Ongehoorzaamheid, liefhebberij en vriendschap

2007-03-25T12:49:00.000+02:00

Alle moeite was voor niks geweest. Het water bleef nat en de waarden zochten nog steeds naar nieuwe normen voor hun gasten. Dezen vertrouwden het echter niet en plotseling waren dan daar toch weer die lichtpunten die de mensen soms niet nodig hebben. Zo zie je maar weer, na gedane zaken komen er weer nieuwe nog ongedane zaken zich aandienen. Net als de volgende wandeling van het zeer befaamde duo zijnde heer Henk en heer Frans, die elkander immer weer terzijde staan tijdens de o zo ontdekkingsgezinde expedities. Een verpletterende indruk maakte de nieuwe onderneming zodat van onstuimigheid sprake was. Vooral aangaande de winderigheid met lage gevoelens voor temperatuur. Daarom eerst tegenwind en daarna afhankelijk. Omdat een mooie parkeergelegenheid op de Minstreelstraat werd aangeboden, was heer Frans de aangewezen persoon zijn mobiele zure vrucht aldaar naartoe te dirigeren. Geen van de daartoe gerechtigde instanties legde ons één of meer dan één strobreed in de weg. Heer Henk niet, heer Frans wel schoenenritueel en daarna was het vooruit met ,verderop, de geit(en). De Bergse Rechter Rottekade bood ons gelijk al bezienswaardigheid in de vorm van oude woningen aan deze en gene zijde, waarvan sommige zelfs met graffitti waren opgemooid. Lang konden we hier niet bij stil staan, net als bij de nieuwe woningen aldaar waaraan de glasleverancier een flinke duit verdiend moet hebben. Rechtdoor ging het en vlak voorbij de Philips Willembrug werden we vriendelijk begroet door een dolblije uitvoering van Jack Russell. Onze terugbegroeting was van hetzelfde caliber. Wat zijn wij toch dierenliefhebbersvrienden. Daarna de Berg én Broekse Brug over. Anders zouden we nooit bij de Prinsenmolen aankomen. Daar moesten we naartoe voor onze verdere instructies. Ja, het herenleven is niet geheel ontbloot van opdrachten en andere spannende aangelegenheden. Zo weten we nu ook dat, hoewel de zee best een stukje groter is, diverse ruimdenkenden menen dat de Bergse Voorplas voor een zee moet worden aangezien met de daarbij behorende zeeverkenners. De daarvan aanwezige bewijzen hebben we links laten liggen om zo ons een stukje verderop onze monden open te laten vallen bij het zien van eerst de Prinsenmolen en vlak daarna een erg prachtig stukje Rotterdam zijnde het Boterdorps Verlaat. Een bruggetje met sluisjes, huisjes met rieten daakjes, een oud werfje, kortom niets hier doet denken aan de Coolsingel van heeden ten daagche. Lekker is soms 1 vinger dus namen we de hele hand en gingen door naar de Molenhoek waar, jawel hoor, een molen staat. Nog in bedrijf en dienstdoend als winkel voor honing in grote en kleine potten. Dit naast een assortiment gemalen granen en toebehorende ingrediënten voor heerlijke bakdingen. Even op het verkeerde been gezet door verwarrende verwijzingen naar het kantoor konden we toch ook na dit obstakel te hebben overwonnen doorwandelen naar de volgende hindernis en wel de Irenebrug. Op de hoogte zijnd van onze komst had de brugwachter enkele watersporters toestemming en de mogelijkheid gegeven de brug op het daaronder gelegen water te passeren. Oponthoud onzerzijds. Dit gaf ons wel de tijd en daarom treurden we dan ook niet. We hebben de brugwachter uitvoerig bedankt en na het uitwisselen van de nodige telefoonnummers, gewone en iemeeladressen ontdekten we dat kerken ook gewoon gebruikt kunnen worden als onderkomen voor zeer jeugdigen. Inmiddels waren we wel aangekomen op de Bergse Linker Rottekade waar we vast konden stellen dat de mensen die daaraan wonen een veel mooier uitzicht hebben op de Bergse Rechter Rottekade dan de mensen op de Bergse Rechter Rottekade uitzicht hebben op Bergse Linker Rottekade. Overigens kozen we zonder stakende stemming unaniem voor dit huis (zie foto) als zijnde nummer één in alle categoriën. Wat en pracht en uitstraling om maar eens een paar kwaliteiten te noemen!!!! Maar nog waren de ontdekkingen niet op. Nadat de geit van de haverkist was gekomen en ons enkele enige bokkesprongen had laten zien (jarenlange training wist men ons te vertellen) en een ietwat vetachtige hond niet aan de wens van zijn voeder wenste toe te geven( HIER werd genegeerd) constateerden we dat de verloren geachtte familietak van heer Henk is neergestreken aldaar. Tranen in de ogen maar geenzins bij ons zodat een paar regendruppels later we dit gedeelte van Rotterdam voor gezien hielden en ons heil in de alles bijelkaar brengende horeca gingen beproeven.

Lengte is volgens experts zo ongeveer 8 km die door ons in ongeveer 1 uur en 30 minuten werden afgelegd

Temperatuur beneden peil; dit gold niet voor de overhartverwarmende Affligem dubbel die wij ons met smaak lieten begeleiden naar ons binnenste. We willen nog even de onbekende mede-aanwezige bedanken, die dankzij zijn in zekere zin wellicht ietwat vrolijke kijk op het leven ons in ieder liet inzien dat het hebben van vrienden niet altijd vervelend hoeft te zijn. Hulde